Foto's van de laatste dagen Whistler

Hierbij een stapel foto's van de laatste dagen Whistler. Ik was er nog niet aan toe gekomen, maar hierbij dan toch.

Katharina en ik, in Blacks Pub.

Lianne wordt 24! (door haar)zelfgemaakte cheescake met spetterkaarsjes in de vorm van een 2 en een 4. En dat maakt 24 Inger! Geen 42! Naja, ook wel, maar in dit geval nog lang niet.

Dus daar proosten we op!

Katharina, Inger en Berniek - Team New Westminster

En toen was het tijd om in te pakken. En dat viel nog niet mee.

En dan is het opeens wel heel erg leeg!

Samen met Inger en Lianne hebben we heerlijk ontbeten op de dag van vertrek. Maar de planning was iets te ruim dus hebben we bij de speeltuin in het dorp nog even in de zon gezeten om de tijd voorbij te laten gaan.

Van ons nieuwe appartement heb ik nog geen foto's, die komen nog. Morgen post ik de foto's van het Vancouver Aquarium, waar ik vandaag ben geweest. Ik moet wel een beetje spreiden he, anders is het niet leuk voor jullie! Groetjes!

Inpakken

Het einde nadert en over twee dagen vertrekken Katharina en ik naar New Westminster, bij Vancouver. Katharina blijft helaas maar twee weken. Haar moeder is ziek en dus wil zij graag naar huis, heel begrijpelijk. Dit maakte het voor mij wat lastig, want hoe moet dat dan met het nieuwe appartement? De huurprijs is $900 per maand, en dat kan ik natuurlijk niet alleen betalen. Bovendien had ik ook helemaal geen zin om alleen te wonen, dan gebeurt er helemaal niks. Ik ken mezelf.
Gelukkig wist ik dat Inger ook naar Vancouver wilde. Inger is een Noors meisje die ook in dit huis heeft gewoond en nu als nanny bij mensen in huis woont. Dus heb ik dit balletje maar meteen laten rollen, en ze reageerde direct heel positief. Na een aantal dagen wachten, want zij moest er toch over nadenken en dit bovendien regelen met haar huidige werk, is het verlossende woord gehoord: ja! Dus op de 15e mei vertrekt Katharina en komt Inger aan. Ik ben hier echt superblij mee. Inger is een hele leuke meid, wel wat anders dan Katharina of mij, maar ik kan het goed met dr vinden. Dus dat komt vast en zeker wel goed!

Dus was ik vanmorgen aan het inpakken. En ik moet zeggen, dat valt nog niet mee. Ik heb gewoon teveel spullen! Een koffer, een tas en bovendien een koelbox die m'n ouders hadden gekocht en ik straks met mijn zussen ook nodig heb. En dan natuurlijk nog een tas handbagage. Poe! En Katharina heeft nog veel meer... (En papa en mama hebben m'n snowboardspullen allemaal al mee genomen.)
Het is ongelofelijk, ik moet in Vancouver, als ik me klaar moet maken voor de reis met Sandra en Leonie, misschien toch beslissen dingen weg te doen. Of naar huis te sturen, dat doen heel veel mensen hier. Maar ja, dat is zo enorm duur! Nouja, nu is het in ieder geval gepakt. En daar gaat het om.

Vanavond viert Lianne haar verjaardag. Dus dat wordt vast gezellig.
Morgen moet ik naar mijn werk om daar de dingen te regelen. Terwijl ik dit schrijf bedenkt ik me dat ik nog schoenen op mijn werk heb staan, waar ik niet aan gedacht had, en die dus nergens meer in passen. Naja.

Nog even, en ik ben geen echte Whistlerite meer. Ter compensatie zullen we constant met een muts op lopen, en praten over 'sik pow'. Misschien dat we dit dorpje dan niet zo erg zullen missen.

Beer!

Omdat de terugvlucht van mijn ouders was geannuleerd in verband met de vulkaanuitbarsting in IJsland, zijn mijn ouders nog steeds in Noord-Amerika. Hun nieuwe vlucht is op 26 april, maandag dus. Ze zijn een tijdje in de VS rondgetrokken en zijn nu weer in Vancouver. En ja, dan is dit toch wel weer heel dichtbij, in vergelijking met straks, als zij weer in Nederland zitten. Dus kwamen ze nog maar een keertje langs, maar dit keer even voor een etentje en verder niks.
We hebben gegeten bij de Mongolie Grill, een heel apart restaurant! We werden eerst naar een tafel gebracht waar we drinken bestelden. Toen gingen we langs het buffet om een eigen schaal met groente, noodles en vlees/vis te vullen. Saus naar eigen keuze erover en vervolgens werd de schaal gewogen. Prijs ging dus per gewicht! En toen, tja, dan gaat het op de grill en moet je wachten. De grillers doen ondertussen wat trucjes om je te vermaken. haha!

En dan krijg je je eten op een bord en mag je terug naar je tafel! Heerlijk gegeten, werkelijk waar. Het was een beetje veel want we gingen voor een tweede keer en toen was mijn schaal toch iets te vol...

Bij het afrekenen kregen we allemaal nog een gelukskoekje. Op mijn briefje die erin zat, stond 'travelling to the south will bring you unexpected happiness'. Wow! Vancouver ligt ten zuiden van Whistler, dus ik ben benieuwd wat me daar te wachten staat!

Toen ze mijn naar huis brachten, zagen we een beer! Ja, echt, een beer!

Natuurlijk weet ik wel dat er beren zijn hier, overal hangen posters met informatie en bovendien zijn alle prullenbakken bear-proof. Maar toch, nu ik er echt een gezien heb, is het opeens wel zoveel echter! En enger!

We reden naar huis, en toen opeens riep papa 'Beer!', wij schrikken, kijken opzij en jahoor. Daar zomaar in de berm loopt een echte grote zwarte beer. Hij zat wat te eten bij een plastic zak en wat me vooral zo verbaasd: het is midden in de bewoonde wereld! Op de foto zie je huizen, en wij staan dus aan de andere kant, aan de kant van de snelweg geparkeerd. Links is de ingang van de woonwijk, rechts verderop mijn wijk.

Ik kreeg van papa een mailtje, dat toen ze terug reden, na mij afgezet te hebben, dezelfde beer weer zagen. Hij zat dus nog steeds op ditzelfde plekje. Bovendien zagen ze er nog een aan de andere kant van Whistler (Creekside neem ik aan). Het is toch niet te geloven?!

Toen ik dit Katharina vertelde reageerde die zoals verwacht: whaa wat eng! Nu durven we dus niet meer in stilte in het donker over straat. Geluid maken zorgt ervoor dat ze je opmerken en weg gaan. Of naja, ze merken je in ieder geval op. We hebben namelijk meteen maar even opgezocht wat we moeten doen als we er eentje tegen komen op weg naar de bushalte bijvoorbeeld. ;)

Ben je in Whistler, moet je ook de berg omhoog!

Inderdaad, je kunt niet in Whistler zijn geweest zonder de berg omhoog te zijn geweest. Dus gingen we vandaag de berg omhoog!

Kaartje kopen met korting, want ik heb een staffpas. Ik had werkelijk geen idee dat ik anderen korting kon bezorgen, maar toen we twee sight seeing tickets wilden kopen, zei de mevrouw in het hokje van wel. Ze wees naar mijn pas die ik toevallig zichtbaar om mijn nek had hangen en voila: korting! Ideaal.



Toen met de gondola omhoog, naar de eerste halte. Want daar zou ik ze even wat laten zien! Ehum.



Dus toen we boven waren was het aah en ooh over de sneeuw en hoe mooi het was. En toen was het mijn beurt: mijn moves werden vastgelegd op camera dus hierbij ook voor jullie bewijs dat ik het toch echt best een beetje kan!





Jaja, trotse ouders mogen ook best op de foto!



En toen gingen we verder. Toen we in de gondola zaten op weg naar het tweede halte, zagen we een Inukshuk op de berg staan! En ja, het was er eentje waar je zo heen kan, in tegenstelling tot de meesten: dan moet je kunnen skien of snowboarden. Maar nee, deze was achter het restaurant, maar hoe je daar dan komt? Bleek dat we dwars door het restaurant moesten! Naja, zo gezegd zo gedaan en hier heb je dan foto's van bij de Inukshuk. :)




Laat ik even uitleggen hoe het restaurant in elkaar zit. Het is namelijk 1 groot gebouw voor alle etensmogelijkheden boven op de berg, genaamd the Roundhouse. Vroeger was het namelijk rond, nu allang niet meer. En het is groot en druk. Vandaar dat er in de hal waar je binnenkomt, een soort van verzamelpunt is. Of, tijdens de snowboardlessen was het vaak het verzamelpunt: de beer.



Toen gingen we de Peak to Peak doen. Een gondola die van het topje van Blackcomb mountain naar het topje van Whistler mountain, en omgekeerd. Het is niet echt van topje naar topje, maar zo noemen ze het nou eenmaal.
Er zijn twee 'bakjes' (er passen zo'n 20 mensen in, dus ze zijn niet echt klein, maar oke) met een glazen plaat in de bodem. En toen wij aankwamen, zou een van die gondola's bijna komen! Maar de opstelling was verkeerd om en dus moesten we 10 minuten wachten. Maar dan heb je ook wat! ;)





En toen waren we op Blackcomb mountain, waar we wat hebben gegeten. Het was eenzelfde soort restaurant als op Whistler, maar hier had ik nog nooit gegeten en ze hadden iets totaal anders! Een of ander Mexicaanse maaltijd: rijst, bonen, groente, salsa, kaas en zure room in een harde tortilla. Echt heel lekker, wauw!



Nog even poseren op Blackcomb mountain.



Poseerfoto in de gondola terug naar Whistler mountain.



En nog een poseerfoto voor het uitzicht van Whistler mountain.



En toen, ging ik nog heel even naar beneden op mn board. Het was inmiddels wat afgekoeld: zoals je kan zien droeg ik eerst geen jas, en nu wel. En da's natuurlijk extra leuk voor de foto's.




En toen, tja, toen gingen we weer naar beneden. Even snel omkleden en wat drinken op een terrasje. Met een mini brownie met Toblerone chocola. Het was echt een heel kleintje, maar wel heel lekker.

Toen een snowboard tas gekocht, die ik al langer op het oog had. Kleurtjes, wielen, ruimte en kwaliteit: wat wil je nog meer? Ik vind hem in ieder geval heel cool. Alleen jammer dat pap en mam hem alweer mee hebben genomen naar huis.. Heb je net iets gekocht, is het alweer weg! :(



Want ja, dat was het alweer. Mijn snowboardspullen zitten in de nieuwe tas en die zit samen met wat winterkleding die ik niet meer nodig heb, in de auto van m'n ouders. En die zitten nu in Vancouver, hun laatste dagen voordat ze zondag naar huis vliegen. Of naja, dat is nu allemaal nog wat onzeker vanwege de stofwolk... We zullen het zien: anders blijven ze gewoon nog een nacht langer in Canada, of nog langer.

En dan, over precies 4 maanden zien we elkaar weer want dan ben ik weer thuis! Dat duurt nog best een poos, maar ik weet nu ook dat dat best te overzien is. Ondertussen verhuis ik nog even naar Vancouver en ga ik met mn zussen een rondreis maken. Nog genoeg te doen dus!

Buiten in de hot tub

Op woensdag kreeg ik een mailtje van mijn ouders, ze zouden namelijk donderdagavond in Whistler aankomen, om daar tot vrijdag te blijven. Of we misschien ook eerder konden afspreken, als dat mij ook goed uitkwam? Ik moest nog een en ander doen, maar oke. Om half 2 zouden ze me van thuis afhalen. Voor die tijd moest ik nog minstens 2 wassen draaien want ik had echt geen kleren meer, m'n tas uitpakken van Vancouver, inpakken voor Whistler, en bovendien uitzoeken welke kleding ik hen mee wilde geven om terug naar Nederland te nemen.
De wekker om 9 uur, maar nog halfslaperig heb ik die uitgedrukt. Om half 11 schrok ik weer wakker en moest ik snel alles doen. Maar ik was op tijd, en zij ook. Dus om half 2 laadde ik mijn spullen in hun auto en gingen we kijken of we al konden inchecken in het hotel.

Precies hetzelfde hotel, precies dezelfde kamer als de vorige keer! Is dat niet toevallig?! Wel heel typisch. En we konden al direct erin, ideaal dus.



Toen gingen we op weg naar het Squamish Lil'wat Cultural Centre, een museum over de twee oude indianenstammen die samenkomen in Whistler. Best heel leuk, maar het was wel wat duur. Die combinatie was wat jammer, maar goed. Achter de kassa zat een meisje die met een heel zachte en verlegen stem vertelde hoe het allemaal werkte. Over een paar minuten zal er een zang gezongen worden, dus daar bleven we even op wachten. Toen kwam zij en een ander meisje in de benen om die te doen. En ze had me toch een stem! Jeeeemig, echt heel luid. En toen het klaar was verkondigde ze de film met precies hetzelfde zachte stemmetje als ervoor. Heel raar.
De film was ook heel leuk. Ze lieten zien hoe deze naties zijn ontstaan, samen zijn gekomen en samenleven in Whistler. Je zag hoe het tegenwoordig nog gaat en wat deze mensen zoal doen. En heel grappig: ze lieten ook een snowboarder zien, en van haar heb ik een keer les gehad! Zij is dus ook 'indiaan'!
Vervolgens deden we mee aan een workshop ceder bast vlechten. We kregen allemaal een stukje bast, en daar moesten we een armbandje van maken. Dat ging eerst niet zo best, maar op een gegeven moment ging het beter. Die van papa en mama gingen helemaal mis, dus gaf papa het op. Mama deed het opnieuw en nu is die van haar het mooist...



's Avonds gingen we wat eten in de Duph Lin Gate: de Ierse bar. We hadden Lianne en Katharina ook uitgenodigd want mama en papa moesten natuurlijk wel even zien wie zij waren! Tuurlijk... Maar het was heel gezellig.



Na het eten gingen we weer naar het hotel. Maar daar hadden ze ook een hot tub. De vorige keer hadden we daar toch niet veel tijd voor en zin in en was hij bovendien buiten werking, maar nu konden we erin! En dat hebben mama en ik gedaan! En het was echt heerlijk! Heel warm, zo in de koude avondlucht.
We wisten eerst niet goed hoe we hem aankregen, dus zaten we 5 minuten in het warme water. Beetje teleurgesteld dat hij niet aanging, maar goed. Toen kwam papa om foto's te maken, en jahoor, hij vond de knop wel! En vervolgens zijn we een kwartier blijven zitten. Hmm.
Toen hij uitging, want er zat een tijdslimiet op, hadden we het ook wel echt gehad. We wilden eerst ook nog zwemmen maar na het hete water was het zwembad ons te koud en de sauna te warm! Haha! Dus moesten we weer over het terras naar binnen. En dat viel trouwens nog niet mee, want de mensen die in het restaurant de Keg zaten, konden ons daar dus heel goed zien lopen! Dat restaurant zit namelijk in hetzelfde gebouw als het hotel, en op dezelfde verdieping als het zwembad en hot tub. En dat restaurant is een uitbouw, en het zwemgebied een balkon, snap je? Naja, het was in ieder geval een beetje genant om daar half naakt te lopen.



En vervolgens een heerlijke nacht in het Whistler Village Inn hotel.

Werk zoeken in Vancouver

Dinsdag en woensdag zijn Katharina en ik naar Vancouver gegaan op zoek naar werk. Kath kon via haar werk kosteloos een kamer in het hotel in Vancouver boeken, dus konden we ruim de tijd nemen en heerlijk slapen.

Om 8.15 uur namen we de Greyhound bus vanuit Whistler Village naar Vancouver. De rit duurt 2,5 uur dus tegen 11 uur waren we goed en wel in Vancouver. Meteen maar op zoek naar het hotel om daar onze spullen achter te laten, want om nou de hele dag met alle baggage rond te lopen zagen we niet zo zitten. Het viel nog niet mee om het hotel te vinden, allereerst omdat de kaart het anders aangeeft, ten tweede omdat we geen adres konden vinden op de website, en ten derde omdat later bleek dat het onderdeel was van een ander hotel. Maar toen we het gevonden hadden bleek dat onze kamer al schoon en ready was, dus konden we meteen onze spullen daar neerzetten. We zaten helemaal bovenin: 30ste verdieping. En ik moet zeggen, dat is wel echt heel hoog. Er waren gebouwen nog hoger dan de onze, maar niet veel. Er stond een telescoop in de kamer zodat we alles goed konden zien. Je kan dan in appartementen van mensen ver weg kijken, precies zien wat ze doen. ...
De kamer had helaas maar 1 bed en dus moesten we knus samen liggen. Alvast een voorproefje van wanneer ik met Sandra en Leonie op pad ga! Haha

En toen gingen we op pad. Ik had niet echt een plan gemaakt, in tegenstelling tot Kath die precies wist naar welke hotels en restaurants ze wilde. Dus zij deed haar ding, en ik ging in New Westminster op zoek naar het winkelcentrum en gaf daar wat cv's weg. Het ging niet heel makkelijk, niet veel winkels zijn op zoek. Maar goed, je weet het nooit.

Toen we 's avonds met Kyla hadden afgesproken, van haar huren we het appartement. We zouden het contract tekenen en de borg betalen. Zo gezegd, zo gedaan. Ze heeft ons nog van alles uitgelegd hoe dingen werken enzo. Toen ik zei dat we een tv hadden gevonden en vroeg of ze het erg vond of papa en mama die binnenkort langs zouden brengen, vond ze dat ok. Maar, zei ze, ik heb geen kabel. Oh... wij dachten van wel dus nu moeten we eerst uitzoeken hoe goedkoop het is om kabel te krijgen, en dan overwegen of we dat er voor over hebben. Wat stom he!
Op de valreep gaf ze nog wat tips over mogelijk werk: bij een college in de buurt zoeken ze veel tijdelijke administratieve krachten. Jeej! Dat klinkt goed, voor mij dan. Dus daar moet ik binnenkort even naar kijken en op solliciteren.

Lekker gegeten en toen nog wat tv kijken op de hotelkamer.

En de volgende morgen begon het weer opnieuw. Dit maal ben ik in downtown gebleven, omdat ik in de krant had gelezen dat de YWCA een jobfair had, waar ik graag heen wilde. Dus om 2 uur spraken we af en gingen we op weg naar de YWCA. Daar aangekomen stond er toch een rij! Niet normaal meer joh! Dat was nogal demotiverend, al die mensen in pak en met keurige CV's in mapjes. Dus hebben we dat toch maar overgeslagen. Ik ging verder: winkels en hotels in, Kath ook.
Tegen 5 uur spraken we af, om onze baggage weer op te halen, wat te eten, en om de bus terug te nemen!

Toen we tegen half 11 weer thuis waren, werden we gewaarschuwd: het kan weleens luidruchtig worden want iedereen is naar de European Apres-ski geweest... Oke, dankjewel. En ja, luide muziek en luide mensen in het huis. Zucht, nog 2 weken is dit mijn home sweet home.

Nog 3 weken en dan woon ik in Vancouver!

Vandaag is het woensdag en ik kreeg net een mailtje dat ik mijn blog eens moet updaten. Tja, sorry. Ik heb gewoon niet een heel boeiend leven op het moment. 4 maanden geleden was ditzelfde leven nog nieuw en spannend, nu begint het wat eentonig te worden en ben ik wel toe aan een nieuwe uitdaging. Dus vandaar dat ik aan het einde van april naar Vancouver verhuis. Of Vancouver: officieel is het New Westminster, maar het is Vancouver genoeg wat mij betreft.
Per 30 april worden we het huis uitgezet aangezien de huiseigenaar deze wil verkopen. Dus werd het sowieso op zoek naar ander onderdak. Maar werken was nog maar heel af en toe en bovendien vertrekt bijna iedereen die ik hier ken uiterlijk aan het begin van mei. En ik ben wel benieuwd naar Vancouver, dus vandaar dat ik van de noodzaak een nieuwe uitdaging heb gemaakt.

Samen met Katharina heb ik een appartementje gevonden. Het is onderhuur van een vrouw (25 ofzo) die in de zomermaanden op reis wil. Precies in de maanden die wij naar Vancouver gaan. De huurprijs valt reuze mee, helemaal voor wat je krijgt: $900 per maand inclusief alles als totaalprijs. Dus dat wordt $450 pp, $100 goedkoper dan ik hier in Whistler betaal. En nu hebben we een appartement helemaal voor ons 2 alleen. Beiden een eigen slaapkamer, een woonkamer, keuken en badkamer. Helaas is de buskaart $110 per maand, maar goed je moet overal voor het openbaar vervoer betalen. Enige echte nadeel is dat er geen wasmachine en droger zijn, maar daar zetten we ons wel overheen. 2 blokken verder zou er een wasgelegenheid zijn, en anders moeten we maar heel veel nieuwe kleren kopen!

Het contract hebben we nog niet getekend. Daarvoor willen we binnenkort voor 2 dagen naar Vancouver. Katharina kan daar in hetzelfde hotelketen waar zij werkt, gratis een kamer boeken. Dan kunnen we de stad verkennen, het contract tekenenen en misschien nog wel het belangrijkste: op zoek naar werk. Want zonder werk kunnen we natuurlijk nooit overleven.


O, dan ook nog wat over de paasdagen.
Op eerste paasdag moest ik werken, wat niet echt bijdroeg aan mijn paasgevoel. Maar gelukkig was het een goede dag: niet te druk, leuke mensen. 's Avonds heb ik paaseitjes gegeten en het Blok herhaling gezien. Toch best nog een goede dag, maar pasen? Nee, niet echt.
Op maandag was ik vrij. Samen met Katharina hebben we een ontbijt gehad bij Elements, hier in het dorp. Ik had gepocheerde eieren, op een muffin met tomaat, avocado, kaas, pesto: heerlijk! Die gepocheerde eieren waren een belevenis op zich, aangezien ik dat nog nooit gehad had. Eigenlijk zijn het gewoon gekookte eieren, maar toch, het is wel heel bijzonder zo zonder schaal.
Na ons ontbijt, wat qua tijd eerder een brunch was, gingen we weer naar huis. Van de busstop naar ons huis, kwamen we langs een huis met een tv voor de deur. Een sticker met FREE bracht mij op een idee. Zullen we die meenemen? Want dan hebben we een tv in Vancouver! Maar het was een heel oud ding en dus superzwaar. Toch hebben we hem thuisgekregen en hij doet het ook nog! Dus die tv gaat zeker mee, want er is geen tv in het huis. En wat heb je nou aan een woonkamer zonder tv? ;) haha

Goed, dat is het wel weer even voor nu. Ik heb gisteren en vandaag gewerkt en moet morgen weer. Iedere keer zit ik half te knikkebollen in de bus, door de warmte en het rijgevoel. Maar ik vind dat dus helemaal niks, dus ga ik proberen eens goed te slapen zodat ik morgen gewoon wakker in de bus zit!
Dus weltrusten!

O, trouwens, hierbij mijn aanstaande nieuwe adres. Nog niks heen sturen he, want het is een beetje gek dat er al post voor mij komt als ik er nog niet woon!

Up-807 6th Street
New Westminster, BC V3L 3C8
Canada

Jarig in Canada

En toen was het opeens 16 maart en was ik jarig in Canada. En ik moet zeggen, dat is best heel raar en anders.

Ik had natuurlijk per post heel wat kaartjes en zelfs 3 pakjes gekregen. Die zou ik 's morgens open maken, daarna zou ik Skypen, en dan naar het Paralympische Alpine Skien. Tot zover was mijn planning. De planning liep iets anders doordat ik het weekend ervoor behoorlijk ziek was en op mijn verjaardag ook nog niet helemaal 100% fit. En bovendien kreeg ik van Lianne en Katharina de avond ervoor ook al cadeautjes! Een wittechocolade paashaas lollie, en heerlijke zeepjes van Lush.

's Morgens kon ik maar moeilijk opstaan, dus was ik iets te laat op mijn Skype-afspraak. Maar dat mag op je verjaardag, toch? Bovendien regende het pijpenstelen, dus niet echt een stimulans.. Toen heb ik tijdens het Skypen maar de kaarten en pakjes open gemaakt, heel leuk. Een boek, 2 hemd-en-ondergoed-setjes en nog veel meer. En natuurlijk veel felicitaties, ook via Hyves en Facebook. Toen voelde het wel weer helemaal jarig. Alleen heb ik hier geen kast waar ik alles op kan uitstallen.

Vervolgens moest ik als een gek naar de bus, voor het Alpine skien! Toen ik bij de bushalte aankwam, stond de bus er al, dus ik was perfect op tijd. Maar toen bleek het de 43 te zijn... Dat is de bus die de twee routes 3 (die van Emerald Estates, mijn wijk dus) en 4 (die van Alpine Meadows, de buurt hiernaast) samen pakt. En dat duurt natuurlijk wat langer. Pfff. Door de luxe van extra bussen in Februari werd deze route niet meer gereden, dus ik moet er weer even aan wennen. Maar het kwam goed, ik kwam aan in het dorp en stapte over op de bus naar Creekside. Buiten was het nog een en al regen en mist. Treurig weer dus.



Aangekomen in Creekside moest ik met de stoeltjeslift omhoog en dan was daar de tribune. Regen, regen, regen.



Hoe ik het had bekeken, zou Kees-Jan als eerste zitskier beginnen, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik weet niet waarom, waarschijnlijk omdat ik niet zo goed ben in sportlogica met schematjes en nummertjes enzo. Toen ik kwam waren de zitskiers al begonnen en kon ik op zoek naar mijn plek. Ik dacht dat ik alleen een staplek had, net zoals de vorige keer, want er stond 'grandstand' op mijn ticket. Maar ja, dat betekende dus juist dat ik overal mocht zitten en staan. Toen ik de tribune op kwam, liep ik toevallig naar rechts, daar waren nog wat plekjes vrij en toen bleek daar de Nederlandse familie te zitten, aka de fanclub van Kees-Jan! Heel leuk om zo dichtbij te zitten, maar het maakte wel dat ik niet in oranje outfit met mijn vlag in m'n hand durfde te juichen toen Kees-Jan moest. Stom he.



Van het hele skien zie je eigenlijk niet zo veel. Het gaat namelijk allemaal zo snel, en het commentaar is soms in het Engels en soms in het Frans. Bovendien startten sommige sporters hoger dan anderen, volgens mij in ieder geval. Want sommigen starten en dan zie je zie vrij meteen, en sommigen starten en dan kan je ze eerst een heel stuk alleen op het scherm volgen voordat ze in zicht komen. Ik weet nog steeds niet goed hoe het werkt.
En toen, kwam onze enige Nederlandse deelnemer.




Hij was in de 1e ronde die ik dus heb gezien, 23e. 's middags bleek hij de 17e plek behaald te hebben. Maar toen was ik er niet bij. Het regende zo hard, dat ik zeiknat was. Ik was erg blij met mijn ski-outfit en mijn snowboots waarmee ik zo droog mogelijk bleef. Maar toch, het is koud en het word nog kouder hoe langer je er bent. Nee, je wordt bepaald niet blij van dit soort weer. En aangezien ik nog niet helemaal beter was, ben ik maar naar huis gegaan.

Daar ben ik onder de douche gesprongen om wat op te warmen en heb ik Harry Potter gekeken, heerlijk! 's Avonds ben ik met Katharina wat gaan eten in the Dublin Gate.



Rachel zou ook meekomen, maar was haar buskaart en geld vergeten toen we bij de bushalte aankwamen, en Katharina was al op me aan het wachten in het dorp. Dus zou Rachel even naar Katharina bellen waar we zouden zijn, want dat wisten we nog niet, en dan kon zij ook komen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar Rachel belde maar niet. Heel apart. Toen wij ons eten als op hadden belde Rachel eindelijk met Ingers telefoon. Blijkt dat onze huistelefoon alleen locale nummers kan bellen en Katharina heeft haar telefoon in Vancouver gekocht dus kan je die niet bellen via thuis. Tsss!



Maar goed, ze is nog gekomen en we hebben er nog een tijd gezeten, gedronken, gepraat. Heel leuk.



Daarna naar huis voor appeltaart! Die was helaas iets droog maar verder heel lekker. Want ja, taart hoort er toch wel bij he!

En toen, ja, was het over. Was het tijd om naar huis te gaan en was de dag voorbij: 17 maart was ingegaan in Canada en al mijn verjaardags privileges waren niet meer geldig. En nu ben ik dus 24, tjongejonge wat een leeftijd. Het is voor mij een leeftijd die zegt dat ik moet beginnen met mijn volwassen leven: werk. Nou is dat ook wel mijn plan, maar het voelt alsof nu de rest van mijn leven gaat beginnen. Zo oud ben ik nu wel, en dat voelt raar. En oud.

It's puking snow!

Jaja, we hebben nu eindelijk weer eens echt sneeuw. 21 centimeter verse poeder in de laatste 24 uur, dat maakt dat iedereen hier in Whistler gek wordt. Het is nu zaterdagochtend 9 uur en ik denk niet dat er, behalve mijzelf, ook maar iemand is die nog in dit huis is. En ik was gisteren op de berg, dus mag ik vandaag weer een dagje rust.

Waarom ik gister ging was een combinatie van een nieuwe aankoop en het simpele feit: it's puking snow! (Hippe taal voor het feit dat er heel veel sneeuw aan het vallen is. Als snowboarder moet je wel deze taal gebruiken, anders hoor je er niet bij. Dus vandaar.) Ik liep eergisteren door het dorp en vond daar een supershirt: een zogenaamde base layer om in te snowboarden. Het houdt je warm in de kou. En... ik heb hem gewoon gekocht. Mijn andere shirt is een $10 shirt waarin ik me niet bepaald mooi vind, nu heb ik een mooie ;) Dus tja, toen moest ik natuurlijk wel meteen dat shirt uitproberen! Dus ging gisteren mijn wekker om 8 uur.

Toen ik aan het ontbijten was, waren de meeste mensen al weg. Sommigen moesten werken, maar de meesten stonden al lang en breed in de rij voor de lift. Ik nam weer een les dus ik hoefde niet voor 9.45 in het dorp te zijn. In de keuken was Chris aan het vertellen hoe geweldig het nu wel niet was. Dat ik inderdaad moest gaan snowboarden want de sneeuw was super! Of nee, het was sick, sick! Dit maakte mij een beetje angstig: ik ben nog maar een beginner, is het niet te eng voor mij?

Toch ben ik maar gegaan. Onderweg naar de bushalte kwam ik een man tegen die zijn oprit sneeuwvrij aan het maken was. Hij vertelde dat het heel druk was, om half 9 was hij in het dorp geweest. Maar het was zo druk dat alle parkeerplaatsen al vol waren, dus toen is hij maar weer naar huis gegaan. Bovendien hoorden we nog overal zogenaamde lawinebommen: kleine bommen die kleine lawines veroorzaken, om te voorkomen dat er 1 grote ontstaat. Dit betekend dat ze dus nog bezig zijn met de berg, en dat de top grotendeels (nog) gesloten is. Wat dus nog langere rijen betekend. Voor mij als beginner maakt het allemaal niet zoveel uit, ik blijf op de beginnersstukjes en bovendien met een leraar mag je sneller door de rijen en doe je alleen maar veilige dingen.

In het dorp aangekomen, lijkt het eigenlijk helemaal niet zo druk. Er is nog voldoende plek voor mij in een les. Ik zeg tegen een van de leraren dat ik wel een beetje bang werd toen Chris zei dat de sneeuw 'sick' is. De leraar beaamde dit maar zei dat het 'sik' is en dat het een term is voor nog beter dan heel goed. Het heeft met niets engs te maken. Hehe, dat is fijn!

De les begonnen we op de magic carpet. Ik met nog twee vrouwen en de lerares. De sneeuw was geweldig: sik! Terwijl we normaal over de sneeuw heen gaan, gingen we er nu doorheen. Met zo'n 20 centimeter poeder betekende dit dat de snelheid heel wat omlaag ging. Ik hoorde een skilerares zeggen dat ze zich die dag in ieder geval geen zorgen hoefde te maken over hoge snelheids botsingen. Onze boarden moesten zelfs tijdens de les gewaxt worden, terwijl die van mij best nog gleed in vergelijking met de anderen.
En toen gingen we met z'n allen van midstation naar beneden boarden! Een groene piste dus, heel raar om zo het dorp binnen te rijden. Maar wel heel cool. De vele en zachte sneeuw maakte dat ik nog nauwelijks bang was om te vallen, je gaat gewoon. Want als je valt, val je zo zacht dat het niks voorstelt. En dus ga je gewoon, zo snel als je kan met bochtjes ook op stijle stukken.

Na de lunch werden ik en een andere in een andere groep geplaatst. Dit was even een domper, want voor mij was dit niveau veel te laag. Maar aangezien ik staff ben, en niet voor de les betaal, interesseert het ze eigenlijk niet zoveel of het wel goed is voor mij. Toen 'de baas' dit tegen de nieuwe leraar zei, had dit het gevolg dat hij eigenlijk geen aandacht meer aan mij schonk, heel stom!
Dus zat ik te bedenken wat ik zou doen. We waren namelijk op de mini magic carpet: drie bochtjes en je bent weer beneden. Het kost meer moeite om boven te komen dan om naar beneden te gaan. Zou ik de grote magic carpet opgaan? Of zal ik de skilift pakken? Of zou ik gewoon stoppen en naar huis gaan? Gelukkig zei het meisje die 's morgens ook in mijn groep zat dat ze ook graag de skilift wilde nemen. Een ander meisje pikte dit op en wilde dit ook en toen, opeens, gingen we met de lift naar boven! Jeej! En toen was het weer leuk, naar beneden: bochtje, bochtje, bochtje, wachten op de anderen. En weer verder.

Na twee keer was het kwart over drie en stopte de les. En heb ik een hele leuke dag gehad! Ik was bekaf door de actie, ik heb gisteren veel meer gedaan dan ik soms in een les doe. Nu deden we lange stukken en dat is heel leuk, vooral met deze sneeuw. M'n knie doet wel weer pijn, maar ach, je kan niet alles hebben he.

Dus vandaag een dagje niks, bijkomen van alles. Misschien dat ik morgen wel weer ga. Maar vandaag moet ik boodschappen doen en naar de brievenbus. Ik heb al een heel aantal kaarten en pakjes (!!) gekregen maar ik maak alles pas open op dinsdag de 16e.
Dan heb ik trouwens een kaart voor de paralympische alpine skien. Het is een dagevent: er zijn twee wedstrijden. De mannen en vrouwen Super Combined Super-G, voor zitten, staan en visueel beperkten. En de mannen en vrouwen Super Combined Slalom, voor zitten, staan en visueel beperkten. En ik mag, met mijn kaart van $19, dus naar alles! Is toch echt een schijntje!

Wisten jullie trouwens dat we ook een Nederlandse deelnemer hebben bij de Paralympics? Kees-Jan van der Klooster doet mee in het alpine skien, maar helaas niet waar ik heen ga. Je ziet nu behoorlijk veel Nederlanders in het dorp. Vergeleken met de drukte tijdens de Spelen en nu, en de hoeveelheid Nederlanders toen en nu. Is wel heel leuk hoor! Toen Lianne en ik maandag in het dorp waren voor de Paralympische vlam, zagen we, denk ik nu, Kees-Jan. En wij waren helemaal verbaasd: oranje, zal dat een Nederlandse sporter zijn? En toen zagen we op zijn rug 'Nederland': ja! En vanaf dat moment zie je overal oranje, en hoor je flarden Nederlands op straat.

Ik zal mijn oranje medaille-broche weer gaan dragen!

Ennuh, de data van het alpine skien zijn gewijzigd vanwege het weer. Mijn kaartje blijft nog wel gewoon geldig voor de 16e, alleen is er dan nu het mannen en vrouwen Giant Slalom. En... Kees-Jan doet daar aan mee, dus moet ik nu in oranje!

Paralympische Torch komt aan in Whistler

Maandag 8 maart is de Paralympische vlam aangekomen in Whistler. Dit evenement op de maandagmiddag kan natuurlijk niet op tegen die van de Olympische Spelen op de vrijdagavond, maar ik was positief verrast over de hoeveelheid toeschouwers in Whistler. En terecht!

Het plaatselijke kinderkoor zong het Canadese volkslied. Niet altijd even zuiver, maar de camera en microfoon ging rond, waardoor het geluid op het einde zeker mooier was! Het raakt je toch, zoveel kinderstemmetjes die een volkslied zingen.



En toen begon de rondgang. Ik denk dat de vlam wel vier of vijf keer het dorp door gelopen is. Met telkens een andere persoon die de vlam droeg, want dat is natuurlijk leuk.



Ondertussen werd er op het podium opgetreden en kwamen er 'belangrijke mensen' wat praten. Natuurlijk stond er ook een doventolk op de podium, want iedereen was natuurlijk welkom!



De laatste vlamdrager in Whistler was een local. Matt Hallat is een Paralympische Alpine skier. Hij verloor op zijn 6e een been aan kanker. Zo ongeveer alle vaste inwoners van Whistler waren aanwezig om hem aan te moedigen. Het was duidelijk dat Matt hier bekend is, en dat het hele dorp 100% achter hem staat.






Maar de rest gaat natuurlijk ook gewoon verder. En dan is het ook nog eens heel mooi weer! De ene dag schijnt de zon, is het warm alsof het lente is. De volgende dag sneeuwt het en is het koud!! Zon is natuurlijk leuk, maar sneeuw en kou is wat we hier nodig hebben. Dus de beste combinatie is sneeuw in de nacht en zon overdag. En eigenlijk is dat het momenteel ook!