Vandaag was het werkelijk heerlijk weer. Jammer dat ik mijn camera niet mee had. De zon scheen, en het was best warm buiten. Van dat weer dat je de behoefte hebt om buiten te gaan stoepkrijten en te knikkeren. Van dat weer dat er heel mooi uit ziet, maar omdat het nog winter is, is de grond nog koud en als de zon verdwijnt heb je weer een winterjas nodig. Toen ik naar de brievenbus liep, kwam ik een hond tegen die heerlijk in het zonnetje op de oprit lag. Verbaasd en dommig opkijkend toen ik langsliep en ook nog eens hoi tegen hem zei. Toen ik van de brievenbus naar de bushalte liep, stond de bus op mij te wachten. Oftewel: een heerlijk dagje!
Gisteren ben ik weer wezen snowboarden. Ik zat in een level 3-groep, jawel! En volgens de leraar is dat toch echt geen beginnersgroep meer hoor! Toen we in de lift naar boven zaten, vroeg hij of er iets speciaals was wat we wilden leren. Tot mijn schrik zei een van de anderen dat ze wilde leren om sprongen te maken. Ik was hier toch nog echt niet aan toe! Moet ik misschien toch weer een level 2-groep proberen? Maar nee, het ging heel goed. Ik heb het springgedeelte gewoon overgeslagen, haha! Mijn probleem ligt hem er nu dus in, dat ik niet genoeg zelfvertrouwen heb. Blijkbaar is mijn techniek heel goed, ik sta erg relaxt op het board, wat dus goed is. Ik hoef weinig te doen om te draaien, en ik ga al. Maar ja, dat soort mooie woorden van een leraar betekenen niet zoveel als ik op een stijl stuk moet draaien en ik dat niet durf. Ik weet dat ik het kan en dat het gaat lukken, maar toch doe ik het niet en praat ik mezelf de angst aan. Dus tja, dat is mijn leerdoel vanaf nu.
Het was trouwens nog een heel gedoe om mijn spullen te huren. Ze komen nu, na 2 maanden, namelijk aan met de regel dat je een creditcard moet hebben om te kunnen huren. Maar ja, die heb ik niet dus kan ik niet meer huren?! Gisteren heeft ze een aantekening op mijn staffpas gemaakt, maar 'de volgende keer moest ik toch echt een creditcard hebben'. Pff, stom hoor. Blijkbaar bestond die regel altijd al, maar ik heb er nog nooit van gehoord. En nu gaan ze dus opeens moeilijk doen. Dus zit ik er toch maar aan te denken om te gaan kopen.
Dus heb ik vandaag heb ik wat snowboardschoenen gepast, met twee mooie opties die ik nu heb. Eentje van Vans was iets van $139 wat wel een heel mooi prijsje is. Een Burton koste $199. Allebei dus best goedkoop maar het probleem is dat ik werkelijk niet weet wat goed is. Ik weet niet hoe die schoenen moeten zitten, ookal vertellen ze het me. Dus ik ga er maar eens goed over nadenken, en veel schoenen passen. Maar goed, schoenen voor $200, een board voor $400 en bindingen voor $200 is dus heel redelijk en dan kom ik op $800. Wel veel geld, maar ook weer niet, niet voor dit.
Maar ja, heb ik het geld? Dat is de vraag. Ik had eigenlijk vandaag moeten werken, maar ze belden gister dat ze me niet nodig hadden. Daar baal ik dan zo van he! Morgen mag ik ten minste wel komen, dat scheelt. En dan moet ik dan niet vergeten aan te geven dat ik heel graag meer werk.
Nou ja, ik ga nu eens eten maken. Dat mag wel om kwart voor 7.
Groetjes!
Welkom!
dinsdag 9 februari 2010
zaterdag 6 februari 2010
Olympisch vuur
Op vrijdag 5 februari, de 99ste dag van de zogeheten Torch Relay was de vlam in Whistler. En dat hebben we geweten ook! Natuurlijk was ik erbij.
Tegen half 5 vertrok ik naar het dorp, waar ik met Katharina had afgesproken. In de bus en op straat waren al veel 'rode mensen' te zien. Want dat was de afspraak: "Come out, wear red and cheer on the flame as it makes its way trough Whistler.". Het wordt mede mogelijk gemaakt door CocaCola en natuurlijk is ook de nationale kleur van Canada rood. Dus daar zat logica in.
In het dorp aangekomen was het een drukte van jewelste. Op verschillende plaatsen waren er optredens en muziek. Ter hoogte van de gondola, het zogenaamde Skiers Plaza namen wij een plekje in. Het was achteraf gezien een heel goede plek, we konden de vlam heel goed zien!
Maar we stonden op de grens van het kindergebied en het openbare gebied. En dat was niet duidelijk aangegeven met een hek ofzo, nee er was alleen 1 bord. Dus tijdens het wachten was er een vrouw die meerdere keren zat te klagen dat wij (en met ons veel anderen) op de verkeerde plek stonden, dat de kinderen tegen het hek gedrukt werden etc. Maar zij stond pal achter haar kind die voor het hek stond, een perfecte plek, dus 'wat zit je te zeuren?!' dachten wij.
Op een gegeven moment kwam er een jongen in de open ruimte staan waar ook pers stond enzo. Wij stonden dus precies op de tweede rij achter het hek. En die jongen bleek Tyler Allison te zijn: een Whistlerite (inwoner van Whistler), scholier en fanatiek skier en mountainbiker, die uitgekozen was om uit naam van Whistler de vlam te dragen. Hij heeft zeg maar 'het vuur' in Whistler aangestoken.
We zagen iemand met de vlam op een snowmobile de berg op komen. Daar stond een skier klaar om de vlam over te nemen en naar beneden te skier waarna Tyler hem dus overnam en naar het podium bracht.
De foto's die ik heb gemaakt zijn niet heel geweldig gelukt, maar dat krijg je bij een combinatie van kou, donker en drukte. Oftewel: ril, flits, stoot. Dus vandaar dat ik ook nog twee foto's ergens anders vandaan heb geplukt.
Tegen half 5 vertrok ik naar het dorp, waar ik met Katharina had afgesproken. In de bus en op straat waren al veel 'rode mensen' te zien. Want dat was de afspraak: "Come out, wear red and cheer on the flame as it makes its way trough Whistler.". Het wordt mede mogelijk gemaakt door CocaCola en natuurlijk is ook de nationale kleur van Canada rood. Dus daar zat logica in.
In het dorp aangekomen was het een drukte van jewelste. Op verschillende plaatsen waren er optredens en muziek. Ter hoogte van de gondola, het zogenaamde Skiers Plaza namen wij een plekje in. Het was achteraf gezien een heel goede plek, we konden de vlam heel goed zien!
Maar we stonden op de grens van het kindergebied en het openbare gebied. En dat was niet duidelijk aangegeven met een hek ofzo, nee er was alleen 1 bord. Dus tijdens het wachten was er een vrouw die meerdere keren zat te klagen dat wij (en met ons veel anderen) op de verkeerde plek stonden, dat de kinderen tegen het hek gedrukt werden etc. Maar zij stond pal achter haar kind die voor het hek stond, een perfecte plek, dus 'wat zit je te zeuren?!' dachten wij.
Op een gegeven moment kwam er een jongen in de open ruimte staan waar ook pers stond enzo. Wij stonden dus precies op de tweede rij achter het hek. En die jongen bleek Tyler Allison te zijn: een Whistlerite (inwoner van Whistler), scholier en fanatiek skier en mountainbiker, die uitgekozen was om uit naam van Whistler de vlam te dragen. Hij heeft zeg maar 'het vuur' in Whistler aangestoken.
We zagen iemand met de vlam op een snowmobile de berg op komen. Daar stond een skier klaar om de vlam over te nemen en naar beneden te skier waarna Tyler hem dus overnam en naar het podium bracht.
De foto's die ik heb gemaakt zijn niet heel geweldig gelukt, maar dat krijg je bij een combinatie van kou, donker en drukte. Oftewel: ril, flits, stoot. Dus vandaar dat ik ook nog twee foto's ergens anders vandaan heb geplukt.
woensdag 3 februari 2010
2-2 gelijke stand voor goed en slecht
Het is een rare dag vandaag. Met een gelijke stand voor goed en slecht. Laten we goed beginnen: op verzoek, ik heb foto's van de huidige situatie in Whistler, en Leonie's computer is vandaag gekomen! Het mindere nieuws: mijn Nederlandse pinpas doet het niet meer, en bovendien ben ik ziek.
Gisteren toen ik opstond voelde ik me al niet geweldig. Keelpijn en verkouden. Maar ach. Ik had het gevoel dat het aan het huis lag, dus ging ik naar buiten om foto's te maken van een half-af Olympisch dorp Whistler. Heel leuk, dus hier zijn de foto's.
Onze splinternieuwe bushalte. Om de bus uit te testen besloten we hier te wachten en de bus te nemen. We verwachtten een normale bus, maar er kwam een heel schattig klein busje aan! Jammer dat we moesten haasten bij het overstappen, anders had ik er een foto van gemaakt. Misschien later een keer.
Village Square, voor zover het af is.
Net niet af, dat Whistler Medals Plaza. Je ziet ook de Ticket Box, daar heb ik bijvoorbeeld die kaartjes voor de Biatlon gekocht. Er werkt ook een Nederlandse jongen, grappig he!
Ik op de brug met wat Olympische vlaggen op de achtergrond. Die zie je dus overal, door het hele dorp.
De gondola exchange. De jongen op de voorgrond heeft een ID om zijn nek waarmee hij gratis busvervoer krijgt. Grr.
Toen wilde ik na afloop nog even langs de Rexall om iets voor mijn keel te halen, zuigtabletjes ofzo of gewoon zachte drop? Maar aangezien ik blut ben moest ik eerst even Nederlands geld pinnen. En dat ging dus niet. De automaten geven aan dat mijn pas niet geldig is, maar dat is natuurlijk onzin. Zo van de ene op de andere dag doet ie het niet meer! Het is hetzelfde verhaal als Lianne, die heeft met veel moeite en 3 nieuwe pinpassen verder eindelijk weer een werkende pas. Dus ik heb direct met de Rabobank gemaild maar natuurlijk kunnen ze niks vinden en gaan ze een nieuwe pas naar me opsturen. Maar daar gaat ook minstens een week overheen. Pff, wat een gedoe!
Maar goed, maar naar huis dan zonder iets voor mijn keel te halen. Thuis ging het heel aardig. Maar tegen 7 uur zat ik voor de tv en mijn ogen waren moe! Ik was gewoon ziek, hoe kun je anders verklaren dat iemand die om 10 uur opstaat, bijna geen drol doet en dan om 7 uur alweer doodop is! Dus tegen 9 uur ben ik toch maar naar mijn bed gegaan. Nu is het nog steeds niet geweldig. Het is een griepje die heel vervelend voelt. Want ziek zijn wil je niet hier aan de andere kant van de oceaan. Ik wil nu met appelsap op de bank maar ik heb geen geld voor appelsap en bovendien ga ik hier niet op de bank liggen. Dan is thuis, echt thuis, wel zoveel beter.
En toen begon het wachten. De hele ochtend heb ik met uitzicht op de oprit naar buiten zitten kijken. De minilaptop die Leonie had besteld via de Canadese Dell zou vandaag komen en aangezien we geen bel hebben, heb ik het opgelost door mijn strategische plek. Het zou tussen 9 en 5 bezorgd worden, dus ik zat al vroeg klaar. Ondertussen ben ik gaan Skypen en tegen 1 uur was het dan zover. Midden in het Skypegesprek met papa en mama zag ik de bezorgwagen aan komen rijden. Dus ik sprint naar boven om mijn paspoort te halen, want ik ging er vanuit dat ik me moest identificeren. Maar dat was niet nodig, na een handtekening kreeg ik het pakketje overhandigd!
Hij is heel mooi paars en hij werkt snel! Wel raar is dat ik er geen cd/dvd in kan doen want er is geen schijfopening! Maar er zitten wel installatiecd-roms bij. Ze zijn allemaal al geinstalleerd op de pc, dus dat scheelt maar toch is het raar. Er zit wel een SD kaartlezer in, maar mijn fotokaartje van mn camera is een mini-DS! Dus dat past niet. Maar de meesten een DS-kaartje en past dat wel. Leonie's kaart past bijvoorbeeld weer wel, gelukkig maar!
Gisteren toen ik opstond voelde ik me al niet geweldig. Keelpijn en verkouden. Maar ach. Ik had het gevoel dat het aan het huis lag, dus ging ik naar buiten om foto's te maken van een half-af Olympisch dorp Whistler. Heel leuk, dus hier zijn de foto's.
Onze splinternieuwe bushalte. Om de bus uit te testen besloten we hier te wachten en de bus te nemen. We verwachtten een normale bus, maar er kwam een heel schattig klein busje aan! Jammer dat we moesten haasten bij het overstappen, anders had ik er een foto van gemaakt. Misschien later een keer.
Village Square, voor zover het af is.
Net niet af, dat Whistler Medals Plaza. Je ziet ook de Ticket Box, daar heb ik bijvoorbeeld die kaartjes voor de Biatlon gekocht. Er werkt ook een Nederlandse jongen, grappig he!
Ik op de brug met wat Olympische vlaggen op de achtergrond. Die zie je dus overal, door het hele dorp.
De gondola exchange. De jongen op de voorgrond heeft een ID om zijn nek waarmee hij gratis busvervoer krijgt. Grr.
Toen wilde ik na afloop nog even langs de Rexall om iets voor mijn keel te halen, zuigtabletjes ofzo of gewoon zachte drop? Maar aangezien ik blut ben moest ik eerst even Nederlands geld pinnen. En dat ging dus niet. De automaten geven aan dat mijn pas niet geldig is, maar dat is natuurlijk onzin. Zo van de ene op de andere dag doet ie het niet meer! Het is hetzelfde verhaal als Lianne, die heeft met veel moeite en 3 nieuwe pinpassen verder eindelijk weer een werkende pas. Dus ik heb direct met de Rabobank gemaild maar natuurlijk kunnen ze niks vinden en gaan ze een nieuwe pas naar me opsturen. Maar daar gaat ook minstens een week overheen. Pff, wat een gedoe!
Maar goed, maar naar huis dan zonder iets voor mijn keel te halen. Thuis ging het heel aardig. Maar tegen 7 uur zat ik voor de tv en mijn ogen waren moe! Ik was gewoon ziek, hoe kun je anders verklaren dat iemand die om 10 uur opstaat, bijna geen drol doet en dan om 7 uur alweer doodop is! Dus tegen 9 uur ben ik toch maar naar mijn bed gegaan. Nu is het nog steeds niet geweldig. Het is een griepje die heel vervelend voelt. Want ziek zijn wil je niet hier aan de andere kant van de oceaan. Ik wil nu met appelsap op de bank maar ik heb geen geld voor appelsap en bovendien ga ik hier niet op de bank liggen. Dan is thuis, echt thuis, wel zoveel beter.
En toen begon het wachten. De hele ochtend heb ik met uitzicht op de oprit naar buiten zitten kijken. De minilaptop die Leonie had besteld via de Canadese Dell zou vandaag komen en aangezien we geen bel hebben, heb ik het opgelost door mijn strategische plek. Het zou tussen 9 en 5 bezorgd worden, dus ik zat al vroeg klaar. Ondertussen ben ik gaan Skypen en tegen 1 uur was het dan zover. Midden in het Skypegesprek met papa en mama zag ik de bezorgwagen aan komen rijden. Dus ik sprint naar boven om mijn paspoort te halen, want ik ging er vanuit dat ik me moest identificeren. Maar dat was niet nodig, na een handtekening kreeg ik het pakketje overhandigd!
Hij is heel mooi paars en hij werkt snel! Wel raar is dat ik er geen cd/dvd in kan doen want er is geen schijfopening! Maar er zitten wel installatiecd-roms bij. Ze zijn allemaal al geinstalleerd op de pc, dus dat scheelt maar toch is het raar. Er zit wel een SD kaartlezer in, maar mijn fotokaartje van mn camera is een mini-DS! Dus dat past niet. Maar de meesten een DS-kaartje en past dat wel. Leonie's kaart past bijvoorbeeld weer wel, gelukkig maar!
maandag 1 februari 2010
Nog 11 dagen...
... en dan beginnen de Olympische Winterspelen 2010. Maar is iedereen er wel klaar voor? Dat blijft een vraag die velen zich afvragen.
Is Whistler er momenteel klaar voor? Nee, nog niet. Er wordt nog steeds gebouwd aan bijvoorbeeld het Whistler Medals Plaza. Ik geloof niet dat er ook maar iets al afgebouwd is. En ze willen nogal wat!
Vanaf vandaag moet je een speciaal buskaartje hebben om ook maar ergens te komen. Deze maandkaart is gelukkig wel goedkoper dan de doorgaanse maandkaarten. Parkeerplaatsen zijn grotendeels gesloten dus ook de autoliefhebbers nemen nu de bus.
Dus bussen rijden vaker, en er zijn extra lijnen. Er is nu een busstop bovenaan 'onze' heuvel: elke 30 minuten rijdt er vanaf daar een bus naar het sportcentrum waar we kunnen overstappen op de lijnen 3 en 4. Natuulijk kunnen we ook nog steeds naar onze gewone bushalte lopen, waar er iedere 7 minuten een nieuwe bus zal vertrekken.
Nadeel is dat veel haltes zijn verdwenen en er nieuwe voor in de plaats zijn gekomen. Zo is overstappen op de bus naar mijn werk nu iets lastiger geworden aangezien de eindhalte van mijn nummer 3 nu niet meer bestaat.
Bovendien rijdt onze bus langs Rainbow: een nieuwbouwterrein waar nu ikweetniethoeveel containers staan die het thuis zijn voor de medewerkers van de Spelen. Met grote getalen komen ze de bus binnen. Ze hebben gratis busvervoer, gratis onderdak en naar men zegt heerlijk eten. Maar niet iedereen vindt dat voldoende, hoorde ik gisteren van een vrouw die ook daar woonde. Blijkbaar zijn er zoveel mensen ontevreden over het leven in die containers dat er al velen weer naar huis zijn vertrokken. Tja, dat is lullig.
Ondertussen zien wij al deze Olympische mensen als een invasie van 'ons Whistler'. Het is raar hoe snel dat went, zo'n dorpje. En dat je dan nu al die mensen met hun zwarte en blauwe jassen heel overweldigend vind overkomen. Twee weken geleden waren ze er namelijk nog niet. En dat groepje wat er al wel was, hoefde niet verplicht in die jas te lopen. Nu zie je ze overal! Bovendien moeten ook anderen die voor de berg of het dorp werken nu opeens die kleding aan.
Dat dit alles nodig is, begrijp ik heel goed. Het duurt immers nog maar 11 dagen voor alle gekte losbreekt. Maar het is wel raar. Ik kan me werkelijk niet indenken hoe druk het straks zal zijn. Ze verwachten het qua drukte kerst x5. Dat is gekkenhuis, werkelijk waar. Men raad bewoners aan boodschappen groot in te slaan om te voorkomen dat je uren in de rij staat bij de supermarkt. Ze verwachten overal files en opstoppingen. Er is bovendien al heel veel meer politie op straat te zien.
Het voordeel van dit alles is, is dat het op de berg redelijk rustig is. Dagskiers kunnen nu niet meer parkeren en dus blijven ze thuis of gaan ergens anders heen. Dat moet geweldig zijn, al die ruimte!
Nou, ik ga het allemaal zien. Ik ben erg benieuwd naar alle muziek en optredens in het dorp tijdens de Spelen, bovendien is er elke avond Fire & Ice Remix: een te gekke ijsshow. Ik houd jullie op de hoogte!
Is Whistler er momenteel klaar voor? Nee, nog niet. Er wordt nog steeds gebouwd aan bijvoorbeeld het Whistler Medals Plaza. Ik geloof niet dat er ook maar iets al afgebouwd is. En ze willen nogal wat!
Vanaf vandaag moet je een speciaal buskaartje hebben om ook maar ergens te komen. Deze maandkaart is gelukkig wel goedkoper dan de doorgaanse maandkaarten. Parkeerplaatsen zijn grotendeels gesloten dus ook de autoliefhebbers nemen nu de bus.
Dus bussen rijden vaker, en er zijn extra lijnen. Er is nu een busstop bovenaan 'onze' heuvel: elke 30 minuten rijdt er vanaf daar een bus naar het sportcentrum waar we kunnen overstappen op de lijnen 3 en 4. Natuulijk kunnen we ook nog steeds naar onze gewone bushalte lopen, waar er iedere 7 minuten een nieuwe bus zal vertrekken.
Nadeel is dat veel haltes zijn verdwenen en er nieuwe voor in de plaats zijn gekomen. Zo is overstappen op de bus naar mijn werk nu iets lastiger geworden aangezien de eindhalte van mijn nummer 3 nu niet meer bestaat.
Bovendien rijdt onze bus langs Rainbow: een nieuwbouwterrein waar nu ikweetniethoeveel containers staan die het thuis zijn voor de medewerkers van de Spelen. Met grote getalen komen ze de bus binnen. Ze hebben gratis busvervoer, gratis onderdak en naar men zegt heerlijk eten. Maar niet iedereen vindt dat voldoende, hoorde ik gisteren van een vrouw die ook daar woonde. Blijkbaar zijn er zoveel mensen ontevreden over het leven in die containers dat er al velen weer naar huis zijn vertrokken. Tja, dat is lullig.
Ondertussen zien wij al deze Olympische mensen als een invasie van 'ons Whistler'. Het is raar hoe snel dat went, zo'n dorpje. En dat je dan nu al die mensen met hun zwarte en blauwe jassen heel overweldigend vind overkomen. Twee weken geleden waren ze er namelijk nog niet. En dat groepje wat er al wel was, hoefde niet verplicht in die jas te lopen. Nu zie je ze overal! Bovendien moeten ook anderen die voor de berg of het dorp werken nu opeens die kleding aan.
Dat dit alles nodig is, begrijp ik heel goed. Het duurt immers nog maar 11 dagen voor alle gekte losbreekt. Maar het is wel raar. Ik kan me werkelijk niet indenken hoe druk het straks zal zijn. Ze verwachten het qua drukte kerst x5. Dat is gekkenhuis, werkelijk waar. Men raad bewoners aan boodschappen groot in te slaan om te voorkomen dat je uren in de rij staat bij de supermarkt. Ze verwachten overal files en opstoppingen. Er is bovendien al heel veel meer politie op straat te zien.
Het voordeel van dit alles is, is dat het op de berg redelijk rustig is. Dagskiers kunnen nu niet meer parkeren en dus blijven ze thuis of gaan ergens anders heen. Dat moet geweldig zijn, al die ruimte!
Nou, ik ga het allemaal zien. Ik ben erg benieuwd naar alle muziek en optredens in het dorp tijdens de Spelen, bovendien is er elke avond Fire & Ice Remix: een te gekke ijsshow. Ik houd jullie op de hoogte!
vrijdag 29 januari 2010
Lui zijn...
Vrijdagochtend, een uur of tien
Heeft geen mens je al op gezien
't Wordt wel kwart over elf misschien
Lekker lui zijn
Lekker lui zijn
Het gaat een beetje vervelen, al die vrije dagen. Want wat moet je al die dagen doen? Elke dag snowboarden is teveel voor mij: lichamelijk en financieel kan ik dat niet aan. Maar elke dag thuis zitten is ook niks, want tja daarvoor ben ik hier toch niet?
Bovendien raak ik door mijn Canadese geld heen, dus wil ik heel graag meer werken. Toen ik gisteren de boodschappen wilde pinnen, lukte dat niet. Gelukkig had ik nog net genoeg geld in mijn portemonnee maar het was geen fijn gevoel. En ja ik heb nog geld op mijn Nederlandse rekening, maar dat wil ik eigenlijk niet gebruiken!
Het is vervelend: ik werk nu gemiddeld 1 dag per week, wat me dus nooit genoeg geld oplevert om van te leven. Om de huur te betalen alleen al moet ik 6 dagen werken in 4 weken, dan heb ik nog geld nodig om te eten en andere dingen te doen. Dus het is lastig. Maar tijdens de Spelen ga ik natuurlijk wel meer werken, dus komt het geld dat ik nu nodig heb, dan binnen. Ik kan dus met geld spelen maar echt lekker voelt dat niet. Moet ik dan misschien een tweede baantje zoeken, zoals anderen doen? Nee, daar heb ik ook geen zin in.
Dus na 2 maanden is de rozengeur en zonneschijn aan het verdwijnen. Het leven hier went, en de realiteit wordt duidelijk. Tja, dat hoort er dus ook bij. Niet alles blijft spannend en nieuw, hoe leuk het ook is, nog steeds.
Goed, ik ga verder met mijn leven hier. Jullie horen van mij!
woensdag 27 januari 2010
Gekke Australiërs
Gisteren, 26 januari, was het Australië dag. Alle Australiërs gedroegen zich idioot: ik heb mensen gezien met alleen een bikini en een vlag als kleding. En dat liep dan door het centrum. In korte broek gingen ze de piste af. Halverwege de dag was iedereen al dronken. Het was een feestje, dat is een feit. Maar wat een raar volk!
De mensen in mijn huis deden vrolijk mee met het feestgedrag. Maar ik snap niet dat je hier in huis een feest bouwt vanwege een feestdag die niet de jouwe is en waar je geen Australiërs bij betrekt. Op een gegeven moment gingen de meesten wel naar de uitgaansgelegenheden, totaal aangeschoten of dronken. Sommigen waren zelfs al zover heen dat ze niet eens meer weg konden. Wat is daar nou leuk aan? Ik snap dat dus echt niet hè!
Het voordeel was, dat vandaag alle Australiërs en andere zuipbeesten niet op de pistes waren. Dus het was heerlijk rustig: genieten! Want ja, ik heb vandaag weer gesnowboard en het ging weer eens goed. Nou kan ik zeggen dat het allemaal door mijn nieuwe jas komt, maar ik denk niet dat dat echt de grote reden is geweest. Maar mijn nieuwe jas is wel fijn hoor! Geen sneeuw meer die omhoog kruipt, maar ik ben ook niet zovaak gevallen vandaag. En deze jas is dus wel waterdicht!
Ik heb vandaag een les genomen en ben weer in de level 1-groep gegaan. Ik heb er wel over nagedacht om in de volgende groep te gaan, maar ach. Ik ben er wel blij mee nu, ik weet nu namelijk dat ik het wel kan. Deze keer hadden we een heel jonge juf en ze was heel aardig. De meeste snowboardleraren zijn mannen, dus het was verassend! Het was heel anders deze keer, meer nieuwe dingen die we moesten doen dan alleen maar oefenen om naar beneden te komen. En nu kan ik dus draaien en naar beneden rijden terwijl ik naar de berg kijk in plaats van naar de afgrond. Ik ben echt zo trots op mezelf!
O, en waarom ik dinsdag niet ben gegaan? Naja redenen. Papa en mama hebben maandag besloten om bij me op bezoek te komen in april. Een ander Nederlands meisje die hier in Canada zit zou dinsdag langskomen maar helaas zat het hostel vol. En tja ik moest nodig eens cadeautjes shoppen. Dus is het woensdag geworden, wel goed toch? ;)
De mensen in mijn huis deden vrolijk mee met het feestgedrag. Maar ik snap niet dat je hier in huis een feest bouwt vanwege een feestdag die niet de jouwe is en waar je geen Australiërs bij betrekt. Op een gegeven moment gingen de meesten wel naar de uitgaansgelegenheden, totaal aangeschoten of dronken. Sommigen waren zelfs al zover heen dat ze niet eens meer weg konden. Wat is daar nou leuk aan? Ik snap dat dus echt niet hè!
Het voordeel was, dat vandaag alle Australiërs en andere zuipbeesten niet op de pistes waren. Dus het was heerlijk rustig: genieten! Want ja, ik heb vandaag weer gesnowboard en het ging weer eens goed. Nou kan ik zeggen dat het allemaal door mijn nieuwe jas komt, maar ik denk niet dat dat echt de grote reden is geweest. Maar mijn nieuwe jas is wel fijn hoor! Geen sneeuw meer die omhoog kruipt, maar ik ben ook niet zovaak gevallen vandaag. En deze jas is dus wel waterdicht!
Ik heb vandaag een les genomen en ben weer in de level 1-groep gegaan. Ik heb er wel over nagedacht om in de volgende groep te gaan, maar ach. Ik ben er wel blij mee nu, ik weet nu namelijk dat ik het wel kan. Deze keer hadden we een heel jonge juf en ze was heel aardig. De meeste snowboardleraren zijn mannen, dus het was verassend! Het was heel anders deze keer, meer nieuwe dingen die we moesten doen dan alleen maar oefenen om naar beneden te komen. En nu kan ik dus draaien en naar beneden rijden terwijl ik naar de berg kijk in plaats van naar de afgrond. Ik ben echt zo trots op mezelf!
O, en waarom ik dinsdag niet ben gegaan? Naja redenen. Papa en mama hebben maandag besloten om bij me op bezoek te komen in april. Een ander Nederlands meisje die hier in Canada zit zou dinsdag langskomen maar helaas zat het hostel vol. En tja ik moest nodig eens cadeautjes shoppen. Dus is het woensdag geworden, wel goed toch? ;)
zondag 24 januari 2010
Nieuwe jas!
Gisteren had ik een plan, de wekker had ik om half 10 gezet om uit te kunnen slapen, maar toch op tijd op te staan. Maar aangezien mijn telefoon zelf denkt, en alleen de weekdagen selecteert als wekdagen, deed mijn wekker niet en werd ik pas tegen 11 uur wakker. Ja, heel handig zo'n slimme telefoon. Maar goed, aangekleed en met fotocamera via een nieuw pad naar de brievenbus.
Vervolgens naar de bieb mijn reservering ophalen en jassen kijken. Met het resultaat dat ik vandaag eentje gekocht heb, maar dat komt zo. Toen was mijn productieve dag voorbij en kon ik naar huis. Daar aangekomen hoorde ik dat ik vandaag moest werken.
Aan de ene kant vind ik dat wel fijn, want: geld, maar aan de andere kant denk ik dan 'o nee', want: werk.
Maar goed, het werken viel reuze mee vandaag. Ik had een dag met ups en downs. Het opstaan ging niet zo geweldig maar ik kreeg wel een lift van Andrew naar het centrum. Het begin van mijn werkdag was weer een zoektocht naar de juiste spullen, ik had welgeteld 1 fles schoonmaakmiddel op mijn kar, in plaats van 6. En het zijn allemaal verschillende soorten hè. Maar toen ik dan op weg ging, bleek dat twee van mijn checkouts, vacant clean waren: schoon en leeg dus. Dus had ik er nog 2 over en kon ik rustig aan doen. De kamers waren redelijk schoon wat fijn is maar dat betekende ook dat er geen geld of eten achter was gebleven. Toen een extra kamer: een daily clean. Dit is gewoon een dagschoonmaak, wat in principe enkel inhoud de bedden opmaken, handdoeken verwisselen en afval wegbrengen. Deze kamer was vol met zo'n 10 mensen en een van de bedden was een zooitje. Dus ik wil dat bed opmaken door alles af te halen en er opnieuw op te doen, komt een van de mannen naar mij toe: ‘the room is upside down, sorry. Here is your payment’ En ik krijg mijn eerste officiële fooi: $5! Dus toen was ik natuurlijk heel erg blij, helemaal aangezien het eigenlijk niet zoveel voorstelde! Maar goed, door naar een andere checkout waar ik iemand moet helpen, een Koreaanse jongen die vandaag voor het eerst alleen werkt. Het is een kamer met 3 slaapkamers en 2 badkamers: een grote kamer dus. En het was al kwart voor 5. Dus tegen kwart over 5 bel ik naar beneden om te vragen of er ook hulp komt: niks. Om 6 uur waren we eindelijk klaar want die jongen maakt goed schoon maar hij neemt er ook zijn tijd voor. Als ik de badkuip droog maak, kost mij dat hooguit 30 seconden. Hij is daar 2 minuten mee bezig. Dus tja, dan schiet dat niet zo op hè. Dus ik had het helemaal gehad: een uur overwerken op een kamer die niet eens de mijne is! Maar ja, dat was dan wel $23,50 erbij: katjing!
Toen door naar de winkel waar ik een jas achteruit had laten hangen. Dat is hier heel normaal dus doe ik daar vrolijk aan mee. Ik was bang dat ik veel te laat zou zijn en hij al weer tussen de gewone jassen zou hangen, maar gelukkig niet. Ik heb hem nog een keer aangepast, en nog een keer, en toen… heb ik hem gekocht! Haha. Het is een herenmodel, waardoor hij lekker lang is. En hij heeft overal leuke vakjes en gadgets. Ik ben benieuwd hoe hij snowboard. Ik zal morgen een foto van mezelf in de jas maken.
Dat waren mijn belevenissen zo’n beetje. Volgende week ben ik de hele week on call, dus dat betekent waarschijnlijk een week vrij, misschien afgezien van de zondag. En het is weer begonnen met sneeuwen waardoor het volgens de voorspellingen dinsdag geweldig is om de berg op te gaan. Wie weet ga ik dan, ik ga in ieder geval heel binnenkort want door mijn nieuwe jas heb ik er helemaal weer zin in!
Fijne week allemaal!
Groetjes Berniek
Vervolgens naar de bieb mijn reservering ophalen en jassen kijken. Met het resultaat dat ik vandaag eentje gekocht heb, maar dat komt zo. Toen was mijn productieve dag voorbij en kon ik naar huis. Daar aangekomen hoorde ik dat ik vandaag moest werken.
Aan de ene kant vind ik dat wel fijn, want: geld, maar aan de andere kant denk ik dan 'o nee', want: werk.
Maar goed, het werken viel reuze mee vandaag. Ik had een dag met ups en downs. Het opstaan ging niet zo geweldig maar ik kreeg wel een lift van Andrew naar het centrum. Het begin van mijn werkdag was weer een zoektocht naar de juiste spullen, ik had welgeteld 1 fles schoonmaakmiddel op mijn kar, in plaats van 6. En het zijn allemaal verschillende soorten hè. Maar toen ik dan op weg ging, bleek dat twee van mijn checkouts, vacant clean waren: schoon en leeg dus. Dus had ik er nog 2 over en kon ik rustig aan doen. De kamers waren redelijk schoon wat fijn is maar dat betekende ook dat er geen geld of eten achter was gebleven. Toen een extra kamer: een daily clean. Dit is gewoon een dagschoonmaak, wat in principe enkel inhoud de bedden opmaken, handdoeken verwisselen en afval wegbrengen. Deze kamer was vol met zo'n 10 mensen en een van de bedden was een zooitje. Dus ik wil dat bed opmaken door alles af te halen en er opnieuw op te doen, komt een van de mannen naar mij toe: ‘the room is upside down, sorry. Here is your payment’ En ik krijg mijn eerste officiële fooi: $5! Dus toen was ik natuurlijk heel erg blij, helemaal aangezien het eigenlijk niet zoveel voorstelde! Maar goed, door naar een andere checkout waar ik iemand moet helpen, een Koreaanse jongen die vandaag voor het eerst alleen werkt. Het is een kamer met 3 slaapkamers en 2 badkamers: een grote kamer dus. En het was al kwart voor 5. Dus tegen kwart over 5 bel ik naar beneden om te vragen of er ook hulp komt: niks. Om 6 uur waren we eindelijk klaar want die jongen maakt goed schoon maar hij neemt er ook zijn tijd voor. Als ik de badkuip droog maak, kost mij dat hooguit 30 seconden. Hij is daar 2 minuten mee bezig. Dus tja, dan schiet dat niet zo op hè. Dus ik had het helemaal gehad: een uur overwerken op een kamer die niet eens de mijne is! Maar ja, dat was dan wel $23,50 erbij: katjing!
Toen door naar de winkel waar ik een jas achteruit had laten hangen. Dat is hier heel normaal dus doe ik daar vrolijk aan mee. Ik was bang dat ik veel te laat zou zijn en hij al weer tussen de gewone jassen zou hangen, maar gelukkig niet. Ik heb hem nog een keer aangepast, en nog een keer, en toen… heb ik hem gekocht! Haha. Het is een herenmodel, waardoor hij lekker lang is. En hij heeft overal leuke vakjes en gadgets. Ik ben benieuwd hoe hij snowboard. Ik zal morgen een foto van mezelf in de jas maken.
Dat waren mijn belevenissen zo’n beetje. Volgende week ben ik de hele week on call, dus dat betekent waarschijnlijk een week vrij, misschien afgezien van de zondag. En het is weer begonnen met sneeuwen waardoor het volgens de voorspellingen dinsdag geweldig is om de berg op te gaan. Wie weet ga ik dan, ik ga in ieder geval heel binnenkort want door mijn nieuwe jas heb ik er helemaal weer zin in!
Fijne week allemaal!
Groetjes Berniek
Abonneren op:
Berichten (Atom)
