Beer!

Omdat de terugvlucht van mijn ouders was geannuleerd in verband met de vulkaanuitbarsting in IJsland, zijn mijn ouders nog steeds in Noord-Amerika. Hun nieuwe vlucht is op 26 april, maandag dus. Ze zijn een tijdje in de VS rondgetrokken en zijn nu weer in Vancouver. En ja, dan is dit toch wel weer heel dichtbij, in vergelijking met straks, als zij weer in Nederland zitten. Dus kwamen ze nog maar een keertje langs, maar dit keer even voor een etentje en verder niks.
We hebben gegeten bij de Mongolie Grill, een heel apart restaurant! We werden eerst naar een tafel gebracht waar we drinken bestelden. Toen gingen we langs het buffet om een eigen schaal met groente, noodles en vlees/vis te vullen. Saus naar eigen keuze erover en vervolgens werd de schaal gewogen. Prijs ging dus per gewicht! En toen, tja, dan gaat het op de grill en moet je wachten. De grillers doen ondertussen wat trucjes om je te vermaken. haha!

En dan krijg je je eten op een bord en mag je terug naar je tafel! Heerlijk gegeten, werkelijk waar. Het was een beetje veel want we gingen voor een tweede keer en toen was mijn schaal toch iets te vol...

Bij het afrekenen kregen we allemaal nog een gelukskoekje. Op mijn briefje die erin zat, stond 'travelling to the south will bring you unexpected happiness'. Wow! Vancouver ligt ten zuiden van Whistler, dus ik ben benieuwd wat me daar te wachten staat!

Toen ze mijn naar huis brachten, zagen we een beer! Ja, echt, een beer!

Natuurlijk weet ik wel dat er beren zijn hier, overal hangen posters met informatie en bovendien zijn alle prullenbakken bear-proof. Maar toch, nu ik er echt een gezien heb, is het opeens wel zoveel echter! En enger!

We reden naar huis, en toen opeens riep papa 'Beer!', wij schrikken, kijken opzij en jahoor. Daar zomaar in de berm loopt een echte grote zwarte beer. Hij zat wat te eten bij een plastic zak en wat me vooral zo verbaasd: het is midden in de bewoonde wereld! Op de foto zie je huizen, en wij staan dus aan de andere kant, aan de kant van de snelweg geparkeerd. Links is de ingang van de woonwijk, rechts verderop mijn wijk.

Ik kreeg van papa een mailtje, dat toen ze terug reden, na mij afgezet te hebben, dezelfde beer weer zagen. Hij zat dus nog steeds op ditzelfde plekje. Bovendien zagen ze er nog een aan de andere kant van Whistler (Creekside neem ik aan). Het is toch niet te geloven?!

Toen ik dit Katharina vertelde reageerde die zoals verwacht: whaa wat eng! Nu durven we dus niet meer in stilte in het donker over straat. Geluid maken zorgt ervoor dat ze je opmerken en weg gaan. Of naja, ze merken je in ieder geval op. We hebben namelijk meteen maar even opgezocht wat we moeten doen als we er eentje tegen komen op weg naar de bushalte bijvoorbeeld. ;)