Ben je in Whistler, moet je ook de berg omhoog!

Inderdaad, je kunt niet in Whistler zijn geweest zonder de berg omhoog te zijn geweest. Dus gingen we vandaag de berg omhoog!

Kaartje kopen met korting, want ik heb een staffpas. Ik had werkelijk geen idee dat ik anderen korting kon bezorgen, maar toen we twee sight seeing tickets wilden kopen, zei de mevrouw in het hokje van wel. Ze wees naar mijn pas die ik toevallig zichtbaar om mijn nek had hangen en voila: korting! Ideaal.



Toen met de gondola omhoog, naar de eerste halte. Want daar zou ik ze even wat laten zien! Ehum.



Dus toen we boven waren was het aah en ooh over de sneeuw en hoe mooi het was. En toen was het mijn beurt: mijn moves werden vastgelegd op camera dus hierbij ook voor jullie bewijs dat ik het toch echt best een beetje kan!





Jaja, trotse ouders mogen ook best op de foto!



En toen gingen we verder. Toen we in de gondola zaten op weg naar het tweede halte, zagen we een Inukshuk op de berg staan! En ja, het was er eentje waar je zo heen kan, in tegenstelling tot de meesten: dan moet je kunnen skien of snowboarden. Maar nee, deze was achter het restaurant, maar hoe je daar dan komt? Bleek dat we dwars door het restaurant moesten! Naja, zo gezegd zo gedaan en hier heb je dan foto's van bij de Inukshuk. :)




Laat ik even uitleggen hoe het restaurant in elkaar zit. Het is namelijk 1 groot gebouw voor alle etensmogelijkheden boven op de berg, genaamd the Roundhouse. Vroeger was het namelijk rond, nu allang niet meer. En het is groot en druk. Vandaar dat er in de hal waar je binnenkomt, een soort van verzamelpunt is. Of, tijdens de snowboardlessen was het vaak het verzamelpunt: de beer.



Toen gingen we de Peak to Peak doen. Een gondola die van het topje van Blackcomb mountain naar het topje van Whistler mountain, en omgekeerd. Het is niet echt van topje naar topje, maar zo noemen ze het nou eenmaal.
Er zijn twee 'bakjes' (er passen zo'n 20 mensen in, dus ze zijn niet echt klein, maar oke) met een glazen plaat in de bodem. En toen wij aankwamen, zou een van die gondola's bijna komen! Maar de opstelling was verkeerd om en dus moesten we 10 minuten wachten. Maar dan heb je ook wat! ;)





En toen waren we op Blackcomb mountain, waar we wat hebben gegeten. Het was eenzelfde soort restaurant als op Whistler, maar hier had ik nog nooit gegeten en ze hadden iets totaal anders! Een of ander Mexicaanse maaltijd: rijst, bonen, groente, salsa, kaas en zure room in een harde tortilla. Echt heel lekker, wauw!



Nog even poseren op Blackcomb mountain.



Poseerfoto in de gondola terug naar Whistler mountain.



En nog een poseerfoto voor het uitzicht van Whistler mountain.



En toen, ging ik nog heel even naar beneden op mn board. Het was inmiddels wat afgekoeld: zoals je kan zien droeg ik eerst geen jas, en nu wel. En da's natuurlijk extra leuk voor de foto's.




En toen, tja, toen gingen we weer naar beneden. Even snel omkleden en wat drinken op een terrasje. Met een mini brownie met Toblerone chocola. Het was echt een heel kleintje, maar wel heel lekker.

Toen een snowboard tas gekocht, die ik al langer op het oog had. Kleurtjes, wielen, ruimte en kwaliteit: wat wil je nog meer? Ik vind hem in ieder geval heel cool. Alleen jammer dat pap en mam hem alweer mee hebben genomen naar huis.. Heb je net iets gekocht, is het alweer weg! :(



Want ja, dat was het alweer. Mijn snowboardspullen zitten in de nieuwe tas en die zit samen met wat winterkleding die ik niet meer nodig heb, in de auto van m'n ouders. En die zitten nu in Vancouver, hun laatste dagen voordat ze zondag naar huis vliegen. Of naja, dat is nu allemaal nog wat onzeker vanwege de stofwolk... We zullen het zien: anders blijven ze gewoon nog een nacht langer in Canada, of nog langer.

En dan, over precies 4 maanden zien we elkaar weer want dan ben ik weer thuis! Dat duurt nog best een poos, maar ik weet nu ook dat dat best te overzien is. Ondertussen verhuis ik nog even naar Vancouver en ga ik met mn zussen een rondreis maken. Nog genoeg te doen dus!

Buiten in de hot tub

Op woensdag kreeg ik een mailtje van mijn ouders, ze zouden namelijk donderdagavond in Whistler aankomen, om daar tot vrijdag te blijven. Of we misschien ook eerder konden afspreken, als dat mij ook goed uitkwam? Ik moest nog een en ander doen, maar oke. Om half 2 zouden ze me van thuis afhalen. Voor die tijd moest ik nog minstens 2 wassen draaien want ik had echt geen kleren meer, m'n tas uitpakken van Vancouver, inpakken voor Whistler, en bovendien uitzoeken welke kleding ik hen mee wilde geven om terug naar Nederland te nemen.
De wekker om 9 uur, maar nog halfslaperig heb ik die uitgedrukt. Om half 11 schrok ik weer wakker en moest ik snel alles doen. Maar ik was op tijd, en zij ook. Dus om half 2 laadde ik mijn spullen in hun auto en gingen we kijken of we al konden inchecken in het hotel.

Precies hetzelfde hotel, precies dezelfde kamer als de vorige keer! Is dat niet toevallig?! Wel heel typisch. En we konden al direct erin, ideaal dus.



Toen gingen we op weg naar het Squamish Lil'wat Cultural Centre, een museum over de twee oude indianenstammen die samenkomen in Whistler. Best heel leuk, maar het was wel wat duur. Die combinatie was wat jammer, maar goed. Achter de kassa zat een meisje die met een heel zachte en verlegen stem vertelde hoe het allemaal werkte. Over een paar minuten zal er een zang gezongen worden, dus daar bleven we even op wachten. Toen kwam zij en een ander meisje in de benen om die te doen. En ze had me toch een stem! Jeeeemig, echt heel luid. En toen het klaar was verkondigde ze de film met precies hetzelfde zachte stemmetje als ervoor. Heel raar.
De film was ook heel leuk. Ze lieten zien hoe deze naties zijn ontstaan, samen zijn gekomen en samenleven in Whistler. Je zag hoe het tegenwoordig nog gaat en wat deze mensen zoal doen. En heel grappig: ze lieten ook een snowboarder zien, en van haar heb ik een keer les gehad! Zij is dus ook 'indiaan'!
Vervolgens deden we mee aan een workshop ceder bast vlechten. We kregen allemaal een stukje bast, en daar moesten we een armbandje van maken. Dat ging eerst niet zo best, maar op een gegeven moment ging het beter. Die van papa en mama gingen helemaal mis, dus gaf papa het op. Mama deed het opnieuw en nu is die van haar het mooist...



's Avonds gingen we wat eten in de Duph Lin Gate: de Ierse bar. We hadden Lianne en Katharina ook uitgenodigd want mama en papa moesten natuurlijk wel even zien wie zij waren! Tuurlijk... Maar het was heel gezellig.



Na het eten gingen we weer naar het hotel. Maar daar hadden ze ook een hot tub. De vorige keer hadden we daar toch niet veel tijd voor en zin in en was hij bovendien buiten werking, maar nu konden we erin! En dat hebben mama en ik gedaan! En het was echt heerlijk! Heel warm, zo in de koude avondlucht.
We wisten eerst niet goed hoe we hem aankregen, dus zaten we 5 minuten in het warme water. Beetje teleurgesteld dat hij niet aanging, maar goed. Toen kwam papa om foto's te maken, en jahoor, hij vond de knop wel! En vervolgens zijn we een kwartier blijven zitten. Hmm.
Toen hij uitging, want er zat een tijdslimiet op, hadden we het ook wel echt gehad. We wilden eerst ook nog zwemmen maar na het hete water was het zwembad ons te koud en de sauna te warm! Haha! Dus moesten we weer over het terras naar binnen. En dat viel trouwens nog niet mee, want de mensen die in het restaurant de Keg zaten, konden ons daar dus heel goed zien lopen! Dat restaurant zit namelijk in hetzelfde gebouw als het hotel, en op dezelfde verdieping als het zwembad en hot tub. En dat restaurant is een uitbouw, en het zwemgebied een balkon, snap je? Naja, het was in ieder geval een beetje genant om daar half naakt te lopen.



En vervolgens een heerlijke nacht in het Whistler Village Inn hotel.

Samen in Whistler

Vrijdag op zaterdag nacht heb ik heerlijk geslapen in een hotel in Whistler. Super luxe, heel fijn. Vanuit de kamer hadden we zicht op een piste. Terwijl aan het ontbijt zaten, konden we daar mensen naar beneden zien skien en snowboarden. Papa en mama waren natuurlijk vol verbazing, ik iets minder. Maar zo'n uitzicht is wel super hoor!



Daarna zijn we samen het dorp door gegaan. Ik heb papa en mama een beetje laten zien hoe het hier is, maar ergens op vakantie zijn of ergens wonen is natuurlijk heel anders. Maar alle belangrijke punten hebben we aangedaan. Dus de skiliften, het paralympische logo, wat souvenirswinkeltjes. En dan heb je het wel gehad. Het is natuurlijk heel erg een vakantieoord.




En toen was het lunchtijd. Dus zijn we aan de nacho's gegaan bij Citta's. :) Heeft verder geen uitleg nodig, volgens mij. ;)



Na de lunch was het tijd om afscheid te nemen. We gingen eerst nog even snel langs de supermarkt en toen hebben ze me afgezet bij mijn huis. Een kleine rondleiding gegeven maar ja wat valt er te zien he.



En toen gingen ze verder. En was ik weer alleen. Heel raar. Het voelt namelijk heel snel weer heel vertrouwd als ze er zijn, maar omgekeerd ook. Beiden is mijn leven, en in de ene ben ik alleen en in de andere zitten mijn ouders. En bovendien gaan zijn door, ze zijn nog niet helemaal weer weg. Over anderhalve week zien we elkaar weer even en dan is het een echt afscheid voor een paar maanden.
En ja, dan gaat het 'gewone' leven weer verder. Ik heb vandaag, op eerste paasdag, bijvoorbeeld moeten werken. Heel raar want je ziet allemaal mensen in de paasstemming en ik heb dat absoluut niet. Afgezien van de paaseitjes die nu naast me staan terwijl ik dit schrijf, is er niks...

Ik zou binnenkort wel even wat meer over ons nieuwe appartement vertellen in Vancouver, want we hebben er 1! Maar dat komt nog, heb ik nu niet zo'n zin in.

Storm en regen: Tofino, Nanaimo, Vancouver

Donderdagochtend vertrokken we al vroeg vanuit Victoria naar Tofino. Hier zouden we een walvissen tocht doen, maar eerst zouden we onderweg nog even stoppen voor een lunch met uitzicht op het water met hopelijk ook walvissen. Mooie plannen en we gingen er helemaal voor. Maar helaas gooide het weer roet in het eten.




Vanaf het moment dat ik wakker werd, regende het. Dit ging de hele dag zo door. Het uitkijkpunt en restaurant voor de lunch konden we eerst niet goed vinden, maar uiteindelijk lukte dit toch. Helaas bleek toen dat het restaurantje, of eigenlijk alles, gesloten was. Kleine tegenvaller, maar goed, maar weer verder naar Tofino.




Daar vonden we een Bed&Breakfast en daarna gingen we snel door naar haven voor een walvissen tocht. Maar helaas ging ook dit niet door: het weer was zo slecht dat de tocht afgezegd was, op open zee was het gewoon te gevaarlijk. Er was een open boot die nog wel een alternatieve tocht zou doen, zodat je oa zeeleeuwen zou zien, maar dat zagen we ook niet zitten. De vrouw in het kantoortje zei ook eerlijk dat wanneer het ook nog eens regende, wat het deed, dat het zeer onplezierig zou zijn. Want koud en zeiknat is niet echt een motivatie.

Toen gingen we maar naar de toeristen informatie, want ja, we waren nu in Tofino, dan wilden we ook iets doen! Deze vrouw wees ons een restaurant in een dorp verderop voor de lunch, en ook een aquarium en een wandeltocht door een tropisch regenwoud. Het was kwart voor drie toen we bij dit restaurant aankwamen, precies een kwartier voordat de keuken zou sluiten. De eerste meevaller van die dag! We hebben hier heerlijk gegeten met prachtig uitzicht op de woeste zee.

Vervolgens gingen we op pad naar het aquarium. Dit bleek heel klein te zijn, maar wel heel leuk. Alle dieren die ze daar hadden werden in februari gevangen en in oktober weer in de zee losgelaten. Je had er ook heel veel voelkommen: hier mocht je, na je handen gewassen te hebben, met je handen in het water en aan de beesten voelen! Natuurlijk hebben wij dat niet gedaan, want iewhl! Er waren echt heel veel viezige en enge beesten... Desondanks is het idee wel heel leuk natuurlijk!





Nog steeds regende het pijpenstelen en zagen we die wandeling dus ook niet meer zitten. Nadat we even wat boodschappen hadden gedaan bij de supermarkt, hebben we het in ons kleine kamertje warm en gezellig gemaakt. Met stokbrood en ander lekkers erbij was het toch nog een heel leuke avond.





Op vrijdag vertrokken we ook al vroeg naar de boot in Nanaimo. We wilden niet net als de vorige keer de boot net missen, dus waren we ruim op tijd. Ondertussen regende en waaide het wel, maar niets waar wij ons zorgem over maakten.





Bij de boot aangekomen, bleek dit echter wel nodig. Er stonden lange rijen en op een bord las ik dat alle tochten waren uitgesteld ivm het weer. Toen wij ons kaartje kochten zei de mevrouw in het hokje dat de eerst volgende mogelijkheid dat er een boot vertrok, half 1 was. Dit was echter helemaal afhankelijk van het weer en de bereidheid van de kapitein.
In de restauratie (of hoe zeg je dat, de winkeltjes en koffieshops) werd echter vrij snel omgeroepen dat de eerst volgende mogelijke tocht pas om 3 uur zou zijn. We konden wel om 12.45 mee vanuit Duke Point, en die boot ging naar Tsawassen. Niet precies waar wij heen wilden, maar we zouden dan in ieder geval naar het vaste land gaan! Dus wij ruilden ons kaartje in, en gingen op weg naar de andere ferry. Daar konden we mee op de boot, de auto ging op het onderste dek (waar al het water in kan) en we vertrokken!



Tijdens de tocht, die in principe 1,5 uur zou duren, werd de snel duidelijk dat het wel wat langer zou duren. De boot lag niet bepaald stil op het water, en we mochten niet op de buitendeks komen, maar het was spectaculair om de gigantische golven te zien. Op een gegeven moment werd er omgeroepen dat we langzamer zouden varen omdat het water te ruig zou zijn, dit vertraagde de overtocht met een half uur. Nog maals werd dit bericht verteld en later waren we er bijna maar durfen ze het niet aan om de haven in te gaan. Een overtocht van 4 uur later waren we eindelijk weer aan het vaste land.

Ook in Vancouver was het weer slecht. Overal lagen takken en bladeren op straat, terwijl het normaal juist heel schoon is hier in Canada. Regenen deed het nog steeds, maar je moet toch iets. Dus gingen we in de regen toch nog even bij een waterval kijken.






En toen kwamen we in de buurt van Whistler. En toen sneeuwde het! Eindelijk, na zo lange tijd hebben we eindelijk weer sneeuw! En niet een beetje ook, nee, het blijft liggen enzo!



Aangekomen in Whistler gingen we op zoek naar het hotel, waar we via Pricelist een heel mooie kamer voor een heel wat lagere prijs hebben gekregen. Het is een kamer met een kleine keuken, woonkamertje en boven een open slaapkamer. Echt super dus!
We hebben gedineerd bij de Brewhouse, waar papa een testset bier had: alle 6 soorten in mini. Met heerlijk eten was dat toch weer een fijne afsluiten van een rare dag.




Dus het zat ons niet mee. Regen en wind werkten ons tegen, boten wilden ons niet mee hebben. Maar toch zijn we dan nu in sneeuwachtig Whistler. Thuis!

Victoria

Gisteren waren we al aangekomen in Victoria, vandaag hadden we hier een hele dag. Vroeg opstaan was het plan maar dat werd uiteindelijk half 9. Even snel en simpel ontbijten in het hotel, daarna op stap.

We wandelden door Chinatown, waar alle straatnaambordjes in het Engels en het Chinees geschreven staan. Er hangen lampionnen in de straten en overal zijn kleine steegjes met winkeltjes en kraampjes.


Typisch voor Asiaten is dat ze altijd een peaceteken maken op foto's. Dus doen wij dat ook!


Vervolgens gingen we richting haven, waar we eerst nog een schattig spoorweggetje en een gigantische brug tegenkomen.




Victoria staat bekend om zijn vele bloemen en bloeiende bomen. Dus: foto!



Het is een eiland en Victoria ligt aan zee, dus zijn er veel zeemeeuwen. We kunnen die beesten zelfs horen ins onze hotelkamer! Echt idioot. Ze zijn ook absoluut niet bang voor ons, dus heb ik mooie poseerfoto's.



We kwamen ook nog aparte bomen tegen. Dit is bijvoorbeeld 1 boom, maar zijn stam loopt helemaal krom. Het is nu een boog geworden, en dat zonder hulpmiddelen ofzo. Het is gewoon een heel rare rondlopende stam.


Of deze gigantische boom. Zo groot dat we alleen de stam erop hebben. Deze boom is in december DE kerstboom van Victoria, hij wordt dan versiert met duizenden lichtjes.



In Canada heb je de First Nations: de eerste mensen die hier woonden, indianen dus. Die maakten destijds prachtige totempalen en die zijn overal in Canada en ook hier in Victoria te bewonderen.






En toen ziin we gaan lunchen bij The Old Spaghetti Factory. Daar krijg je brood, een salade of soep vooraf, hoofdgerecht, ijs en thee of koffie na, voor de prijs van je bestelde hoofdgerecht. Dus voor 13 dollar ben je klaar. Heel leuk dus, hoewel het hoofdgerecht me eigenlijk elke keer weer tegenvalt. Maar toch een heel leuke lunchpauze!


Poseren met kunst.




Een echte gele schoolbus, zoals dat hier hoort.


We hadden ook een kerstwinkel gevonden. Het is een gigantische winkel met overal wel iets, voor heel hoge prijzen! Omdat de pasen eraan komt waren er ook veel paasspullen te vinden. Zo had je echte uitgeblazen eieren die beschildert zijn en je kan ophangen. De goedkoopste was $10. Ik bedoel... I rest my case.


Na de kerstwinkel gingen we even pauze houden in de hotelkamer.



Ik had daar echter niet zo'n zin in dus ging ik de straat op. Tegenover ons hotel zitten bijvoorbeeld 3 stripboekenwinkels. Die moest ik dus even bekijken, maar in de eerste die ik binnen keek, stond een lange tafel in het midden met allemaal stripfans eraan, en er omheen kasten met verkoopwaar. Naja, dat vond ik iets te enthousiast dus ben ik die voorbij gelopen. De tweede had een dichte deur dus durfde ik daar niet naar binnen en de derde zat op de hoek en was een grote winkel met een lage drempel: ze hadden van alles wat en geen fans aan een tafel verzameld. Die ben ik de maar ingegaan. Nou, best leuk hoor zo'n winkel maar toch! Ik voelde me een beetje ongemakkelijk.
Toen ben ik maar verder gegaan met mijn ontdekkingstocht. Precies toen ik een groot winkelcentrum gevonden had en hier even rondliep, belde Katharina. Want we moesten die dag een beslissing nemen over de kamers en we hadden beiden een ander gevoel! Wat nu? Dus ik maar weer snel naar het hotel om even face-to-face te Skypen. Na lang overleg en frustratie zijn we toch maar voor de goedkope gegaan. Ik ben benieuwd, zij zou bellen dus ik hoop dat het lukt! Hierover later dus meer!

's Avonds gingen we nog even op pad. We wilden nog een wandeling doen maar dat ging langs winkelstraten waar de winkels allemaal dicht waren en sommige straten zelfs ook! Toen zijn we maar doorgegaan naar ons volgende doel: foto's maken van het verlichte Inner Harbour.



Omdat we op donderdag al om 8 weg wilden naar Tofino, een heel eind rijden, had ik 's avonds geen zin meer om uren achter die computer te zitten. Het is wel weer genoeg geweest! Dus vandaar dat het verslag van de woensdag in Victoria iets verlaat is gepost. Maar dan heb je wel wat! ;) haha