Ben je in Whistler, moet je ook de berg omhoog!

Inderdaad, je kunt niet in Whistler zijn geweest zonder de berg omhoog te zijn geweest. Dus gingen we vandaag de berg omhoog!

Kaartje kopen met korting, want ik heb een staffpas. Ik had werkelijk geen idee dat ik anderen korting kon bezorgen, maar toen we twee sight seeing tickets wilden kopen, zei de mevrouw in het hokje van wel. Ze wees naar mijn pas die ik toevallig zichtbaar om mijn nek had hangen en voila: korting! Ideaal.



Toen met de gondola omhoog, naar de eerste halte. Want daar zou ik ze even wat laten zien! Ehum.



Dus toen we boven waren was het aah en ooh over de sneeuw en hoe mooi het was. En toen was het mijn beurt: mijn moves werden vastgelegd op camera dus hierbij ook voor jullie bewijs dat ik het toch echt best een beetje kan!





Jaja, trotse ouders mogen ook best op de foto!



En toen gingen we verder. Toen we in de gondola zaten op weg naar het tweede halte, zagen we een Inukshuk op de berg staan! En ja, het was er eentje waar je zo heen kan, in tegenstelling tot de meesten: dan moet je kunnen skien of snowboarden. Maar nee, deze was achter het restaurant, maar hoe je daar dan komt? Bleek dat we dwars door het restaurant moesten! Naja, zo gezegd zo gedaan en hier heb je dan foto's van bij de Inukshuk. :)




Laat ik even uitleggen hoe het restaurant in elkaar zit. Het is namelijk 1 groot gebouw voor alle etensmogelijkheden boven op de berg, genaamd the Roundhouse. Vroeger was het namelijk rond, nu allang niet meer. En het is groot en druk. Vandaar dat er in de hal waar je binnenkomt, een soort van verzamelpunt is. Of, tijdens de snowboardlessen was het vaak het verzamelpunt: de beer.



Toen gingen we de Peak to Peak doen. Een gondola die van het topje van Blackcomb mountain naar het topje van Whistler mountain, en omgekeerd. Het is niet echt van topje naar topje, maar zo noemen ze het nou eenmaal.
Er zijn twee 'bakjes' (er passen zo'n 20 mensen in, dus ze zijn niet echt klein, maar oke) met een glazen plaat in de bodem. En toen wij aankwamen, zou een van die gondola's bijna komen! Maar de opstelling was verkeerd om en dus moesten we 10 minuten wachten. Maar dan heb je ook wat! ;)





En toen waren we op Blackcomb mountain, waar we wat hebben gegeten. Het was eenzelfde soort restaurant als op Whistler, maar hier had ik nog nooit gegeten en ze hadden iets totaal anders! Een of ander Mexicaanse maaltijd: rijst, bonen, groente, salsa, kaas en zure room in een harde tortilla. Echt heel lekker, wauw!



Nog even poseren op Blackcomb mountain.



Poseerfoto in de gondola terug naar Whistler mountain.



En nog een poseerfoto voor het uitzicht van Whistler mountain.



En toen, ging ik nog heel even naar beneden op mn board. Het was inmiddels wat afgekoeld: zoals je kan zien droeg ik eerst geen jas, en nu wel. En da's natuurlijk extra leuk voor de foto's.




En toen, tja, toen gingen we weer naar beneden. Even snel omkleden en wat drinken op een terrasje. Met een mini brownie met Toblerone chocola. Het was echt een heel kleintje, maar wel heel lekker.

Toen een snowboard tas gekocht, die ik al langer op het oog had. Kleurtjes, wielen, ruimte en kwaliteit: wat wil je nog meer? Ik vind hem in ieder geval heel cool. Alleen jammer dat pap en mam hem alweer mee hebben genomen naar huis.. Heb je net iets gekocht, is het alweer weg! :(



Want ja, dat was het alweer. Mijn snowboardspullen zitten in de nieuwe tas en die zit samen met wat winterkleding die ik niet meer nodig heb, in de auto van m'n ouders. En die zitten nu in Vancouver, hun laatste dagen voordat ze zondag naar huis vliegen. Of naja, dat is nu allemaal nog wat onzeker vanwege de stofwolk... We zullen het zien: anders blijven ze gewoon nog een nacht langer in Canada, of nog langer.

En dan, over precies 4 maanden zien we elkaar weer want dan ben ik weer thuis! Dat duurt nog best een poos, maar ik weet nu ook dat dat best te overzien is. Ondertussen verhuis ik nog even naar Vancouver en ga ik met mn zussen een rondreis maken. Nog genoeg te doen dus!

It's puking snow!

Jaja, we hebben nu eindelijk weer eens echt sneeuw. 21 centimeter verse poeder in de laatste 24 uur, dat maakt dat iedereen hier in Whistler gek wordt. Het is nu zaterdagochtend 9 uur en ik denk niet dat er, behalve mijzelf, ook maar iemand is die nog in dit huis is. En ik was gisteren op de berg, dus mag ik vandaag weer een dagje rust.

Waarom ik gister ging was een combinatie van een nieuwe aankoop en het simpele feit: it's puking snow! (Hippe taal voor het feit dat er heel veel sneeuw aan het vallen is. Als snowboarder moet je wel deze taal gebruiken, anders hoor je er niet bij. Dus vandaar.) Ik liep eergisteren door het dorp en vond daar een supershirt: een zogenaamde base layer om in te snowboarden. Het houdt je warm in de kou. En... ik heb hem gewoon gekocht. Mijn andere shirt is een $10 shirt waarin ik me niet bepaald mooi vind, nu heb ik een mooie ;) Dus tja, toen moest ik natuurlijk wel meteen dat shirt uitproberen! Dus ging gisteren mijn wekker om 8 uur.

Toen ik aan het ontbijten was, waren de meeste mensen al weg. Sommigen moesten werken, maar de meesten stonden al lang en breed in de rij voor de lift. Ik nam weer een les dus ik hoefde niet voor 9.45 in het dorp te zijn. In de keuken was Chris aan het vertellen hoe geweldig het nu wel niet was. Dat ik inderdaad moest gaan snowboarden want de sneeuw was super! Of nee, het was sick, sick! Dit maakte mij een beetje angstig: ik ben nog maar een beginner, is het niet te eng voor mij?

Toch ben ik maar gegaan. Onderweg naar de bushalte kwam ik een man tegen die zijn oprit sneeuwvrij aan het maken was. Hij vertelde dat het heel druk was, om half 9 was hij in het dorp geweest. Maar het was zo druk dat alle parkeerplaatsen al vol waren, dus toen is hij maar weer naar huis gegaan. Bovendien hoorden we nog overal zogenaamde lawinebommen: kleine bommen die kleine lawines veroorzaken, om te voorkomen dat er 1 grote ontstaat. Dit betekend dat ze dus nog bezig zijn met de berg, en dat de top grotendeels (nog) gesloten is. Wat dus nog langere rijen betekend. Voor mij als beginner maakt het allemaal niet zoveel uit, ik blijf op de beginnersstukjes en bovendien met een leraar mag je sneller door de rijen en doe je alleen maar veilige dingen.

In het dorp aangekomen, lijkt het eigenlijk helemaal niet zo druk. Er is nog voldoende plek voor mij in een les. Ik zeg tegen een van de leraren dat ik wel een beetje bang werd toen Chris zei dat de sneeuw 'sick' is. De leraar beaamde dit maar zei dat het 'sik' is en dat het een term is voor nog beter dan heel goed. Het heeft met niets engs te maken. Hehe, dat is fijn!

De les begonnen we op de magic carpet. Ik met nog twee vrouwen en de lerares. De sneeuw was geweldig: sik! Terwijl we normaal over de sneeuw heen gaan, gingen we er nu doorheen. Met zo'n 20 centimeter poeder betekende dit dat de snelheid heel wat omlaag ging. Ik hoorde een skilerares zeggen dat ze zich die dag in ieder geval geen zorgen hoefde te maken over hoge snelheids botsingen. Onze boarden moesten zelfs tijdens de les gewaxt worden, terwijl die van mij best nog gleed in vergelijking met de anderen.
En toen gingen we met z'n allen van midstation naar beneden boarden! Een groene piste dus, heel raar om zo het dorp binnen te rijden. Maar wel heel cool. De vele en zachte sneeuw maakte dat ik nog nauwelijks bang was om te vallen, je gaat gewoon. Want als je valt, val je zo zacht dat het niks voorstelt. En dus ga je gewoon, zo snel als je kan met bochtjes ook op stijle stukken.

Na de lunch werden ik en een andere in een andere groep geplaatst. Dit was even een domper, want voor mij was dit niveau veel te laag. Maar aangezien ik staff ben, en niet voor de les betaal, interesseert het ze eigenlijk niet zoveel of het wel goed is voor mij. Toen 'de baas' dit tegen de nieuwe leraar zei, had dit het gevolg dat hij eigenlijk geen aandacht meer aan mij schonk, heel stom!
Dus zat ik te bedenken wat ik zou doen. We waren namelijk op de mini magic carpet: drie bochtjes en je bent weer beneden. Het kost meer moeite om boven te komen dan om naar beneden te gaan. Zou ik de grote magic carpet opgaan? Of zal ik de skilift pakken? Of zou ik gewoon stoppen en naar huis gaan? Gelukkig zei het meisje die 's morgens ook in mijn groep zat dat ze ook graag de skilift wilde nemen. Een ander meisje pikte dit op en wilde dit ook en toen, opeens, gingen we met de lift naar boven! Jeej! En toen was het weer leuk, naar beneden: bochtje, bochtje, bochtje, wachten op de anderen. En weer verder.

Na twee keer was het kwart over drie en stopte de les. En heb ik een hele leuke dag gehad! Ik was bekaf door de actie, ik heb gisteren veel meer gedaan dan ik soms in een les doe. Nu deden we lange stukken en dat is heel leuk, vooral met deze sneeuw. M'n knie doet wel weer pijn, maar ach, je kan niet alles hebben he.

Dus vandaag een dagje niks, bijkomen van alles. Misschien dat ik morgen wel weer ga. Maar vandaag moet ik boodschappen doen en naar de brievenbus. Ik heb al een heel aantal kaarten en pakjes (!!) gekregen maar ik maak alles pas open op dinsdag de 16e.
Dan heb ik trouwens een kaart voor de paralympische alpine skien. Het is een dagevent: er zijn twee wedstrijden. De mannen en vrouwen Super Combined Super-G, voor zitten, staan en visueel beperkten. En de mannen en vrouwen Super Combined Slalom, voor zitten, staan en visueel beperkten. En ik mag, met mijn kaart van $19, dus naar alles! Is toch echt een schijntje!

Wisten jullie trouwens dat we ook een Nederlandse deelnemer hebben bij de Paralympics? Kees-Jan van der Klooster doet mee in het alpine skien, maar helaas niet waar ik heen ga. Je ziet nu behoorlijk veel Nederlanders in het dorp. Vergeleken met de drukte tijdens de Spelen en nu, en de hoeveelheid Nederlanders toen en nu. Is wel heel leuk hoor! Toen Lianne en ik maandag in het dorp waren voor de Paralympische vlam, zagen we, denk ik nu, Kees-Jan. En wij waren helemaal verbaasd: oranje, zal dat een Nederlandse sporter zijn? En toen zagen we op zijn rug 'Nederland': ja! En vanaf dat moment zie je overal oranje, en hoor je flarden Nederlands op straat.

Ik zal mijn oranje medaille-broche weer gaan dragen!

Ennuh, de data van het alpine skien zijn gewijzigd vanwege het weer. Mijn kaartje blijft nog wel gewoon geldig voor de 16e, alleen is er dan nu het mannen en vrouwen Giant Slalom. En... Kees-Jan doet daar aan mee, dus moet ik nu in oranje!

Wat glad!

Ik ben gisteren voor het eerst met mijn nieuwe spullen de berg op gegaan. En dat was best eng!

Allereerst: de schoenen. Die zijn zo anders dan ik gewend ben, voornamelijk omdat ze nog nieuw zijn. Ze waren zo pijnlijk! Ik was eerst bang dat ik gewoon een te kleine schoen had, maar iedereen zei dat dit heel normaal is in het begin. Ik kwam zelfs nog de leraar van de vorige keer tegen en die zei dit ook: poe wat een opluchting!
En dat board is gigaglad. Toen ik huurde waren de boarden soms juist zo stroef dat de lerares hem ter plekke nog oppoetste met een waxdoekje. Nu komt hij rechtstreeks uit de fabriek en is hij dus perfect, eng-glad. En dan heb ik ook nog bindingen die anders zijn dan normaal waardoor de druk totaal anders is. Het viel daarom niet mee.

Ik was met Katharina naar boven gegaan, daar kwamen we Lianne en Manuella tegen, een collega van Lianne. Maar ik wilde zo echt niet de berg naar beneden. Ik hoor, omdat ik goofy ben (ik sta met mijn rechterbeen voor), de bochten rechtsom te maken. Maar ik ging telkens, zonder dat ik dit wilde, de verkeerde kant op draaien. Het was gewoon eng. Dus ben ik naar beneden gegaan, naar het oefenterreintje. Want ja, ik moet gewoon weer wennen aan dit board. Ik voelde me wel dom, want ik kan het zoveel beter en nu was ik weer terug bij af. Of naja, zo voelde het.

Dus het was niet een heel succesvolle dag, maar ik heb besloten dat ik de volgende keer gewoon weer in een klas ga. Ik heb toch een beetje groepsdruk en coaching nodig, denk ik. En dan is er iemand die weet hoe het moet, me helpt als het niet goed gaat, me zegt wat ik goed en fout doe.

Ik heb een foto, dus die ga ik morgen hier posten. Maar het is al laat en Lianne heeft de foto op haar camera staan. En waar die momenteel is weet ik niet. En aangezien we morgen naar de Biathlon gaan, wordt het tijd dat ik mijn bed in duik. Dus welterusten!

Grote aankoop

Ik heb het vandaag gewoon gedaan. De grote aankoop is binnen: een snowboard met bindingen, schoenen en een helm.

Vandaag is mama jarig, dus heb ik eerst geskyped met het thuisfront. Alles is natuurlijk nog goed daar, en ze werd weer goed verwent met cadeaus.

Daarna ben ik het centrum ingegaan. Gisteren was de nieuwe bankbas gekomen, dus dat moest ik even uitproberen. Maar nee hoor, deze werkte niet. Dat was wel een tegenslag, want ja hoe kan ik zoveel geld heb?! Of beter gezegd: als ik niet bij mijn geld kan? Ik had $200 op zak, maar daar kwam ik natuurlijk niet ver mee. Maar toch ben ik naar de winkel gegaan om in ieder geval te zeggen dat ik het ging kopen, alleen nu nog niet ivm het gebrek aan geld. Toen bleek echter dat de schoenen die ik wilde kopen, niet meer in mijn maat waren! Dus belden ze met de andere Showcase, en ja gelukkig hadden zij het nog wel. Maar toen ik daar kwam bleken zij ook nog een dezelfde schoen maar dan in het 2009-model te hebben. En die was $80 goedkoper. Dus die aanpassen: paste perfect! Dus heb ik nu schoenen van $135 inclusief tax. heerlijk, dat soort koopjes.



Maar goed, daarna had ik natuurlijk geen geld meer. Maar toch ging ik even verder kijken naar helmen. Want ja, die heb ik natuurlijk ook nodig! Ik wil geen hersenschudding of erger.
Ik heb wat opgepast, maar sommigen waren niet mooi. Bovendien moet je goed aansluiten op de goggles (bril). Dus valt er nog meer af. En dan heb ik natuurlijk ook nog een budget. Dus uiteindelijk kwam ik uit op een witte, lichtgewicht en Olympisch.



Toen ik Lianne en Kath tegenkwam, hebben we even wat gegeten. En heb ik tijdelijk geld van Lianne geleend en kon ik toch alles kopen! Jeeh! Dus ik heb eerst de helm gekocht, ben toen terug gegaan naar de Showcase waar ik mijn board en bindingen op hold had, en heb ik het gewoon gekocht! Het voelde heel raar, maar goed raar!




Ze hebben de bindingen er meteen voor me opgezet, heel handig. En met de schoenen in de bindingen liep ik met een loodzwaar ding over straat. De bus was ook nog eens niet een normale bus, maar meer zo'n reisbus, met maar 1 ingang en heel smalletjes. Dus 'sorry, sorry', 'excuse me' ging het. Haha! Maar uiteindelijk ben ik thuisgekomen.

De foto's komen nog, nu zijn het 'winkelfoto's' zeg maar. Morgen moet ik werken maar zaterdag ga ik de berg op hoor! Ik ben echt zo benieuwd, het is best spannend om met nieuwe gear te gaan. Misschien kom ik er wel achter dat ik het helemaal niks vind! Vast niet, we gaan het meemaken. Maar ik moest het toch even kwijt. En ik heb heel veel geld uitgegeven en niet is niet eens het mijne! Haha.

Heerlijk hier!

Vandaag was het werkelijk heerlijk weer. Jammer dat ik mijn camera niet mee had. De zon scheen, en het was best warm buiten. Van dat weer dat je de behoefte hebt om buiten te gaan stoepkrijten en te knikkeren. Van dat weer dat er heel mooi uit ziet, maar omdat het nog winter is, is de grond nog koud en als de zon verdwijnt heb je weer een winterjas nodig. Toen ik naar de brievenbus liep, kwam ik een hond tegen die heerlijk in het zonnetje op de oprit lag. Verbaasd en dommig opkijkend toen ik langsliep en ook nog eens hoi tegen hem zei. Toen ik van de brievenbus naar de bushalte liep, stond de bus op mij te wachten. Oftewel: een heerlijk dagje!

Gisteren ben ik weer wezen snowboarden. Ik zat in een level 3-groep, jawel! En volgens de leraar is dat toch echt geen beginnersgroep meer hoor! Toen we in de lift naar boven zaten, vroeg hij of er iets speciaals was wat we wilden leren. Tot mijn schrik zei een van de anderen dat ze wilde leren om sprongen te maken. Ik was hier toch nog echt niet aan toe! Moet ik misschien toch weer een level 2-groep proberen? Maar nee, het ging heel goed. Ik heb het springgedeelte gewoon overgeslagen, haha! Mijn probleem ligt hem er nu dus in, dat ik niet genoeg zelfvertrouwen heb. Blijkbaar is mijn techniek heel goed, ik sta erg relaxt op het board, wat dus goed is. Ik hoef weinig te doen om te draaien, en ik ga al. Maar ja, dat soort mooie woorden van een leraar betekenen niet zoveel als ik op een stijl stuk moet draaien en ik dat niet durf. Ik weet dat ik het kan en dat het gaat lukken, maar toch doe ik het niet en praat ik mezelf de angst aan. Dus tja, dat is mijn leerdoel vanaf nu.

Het was trouwens nog een heel gedoe om mijn spullen te huren. Ze komen nu, na 2 maanden, namelijk aan met de regel dat je een creditcard moet hebben om te kunnen huren. Maar ja, die heb ik niet dus kan ik niet meer huren?! Gisteren heeft ze een aantekening op mijn staffpas gemaakt, maar 'de volgende keer moest ik toch echt een creditcard hebben'. Pff, stom hoor. Blijkbaar bestond die regel altijd al, maar ik heb er nog nooit van gehoord. En nu gaan ze dus opeens moeilijk doen. Dus zit ik er toch maar aan te denken om te gaan kopen.
Dus heb ik vandaag heb ik wat snowboardschoenen gepast, met twee mooie opties die ik nu heb. Eentje van Vans was iets van $139 wat wel een heel mooi prijsje is. Een Burton koste $199. Allebei dus best goedkoop maar het probleem is dat ik werkelijk niet weet wat goed is. Ik weet niet hoe die schoenen moeten zitten, ookal vertellen ze het me. Dus ik ga er maar eens goed over nadenken, en veel schoenen passen. Maar goed, schoenen voor $200, een board voor $400 en bindingen voor $200 is dus heel redelijk en dan kom ik op $800. Wel veel geld, maar ook weer niet, niet voor dit.

Maar ja, heb ik het geld? Dat is de vraag. Ik had eigenlijk vandaag moeten werken, maar ze belden gister dat ze me niet nodig hadden. Daar baal ik dan zo van he! Morgen mag ik ten minste wel komen, dat scheelt. En dan moet ik dan niet vergeten aan te geven dat ik heel graag meer werk.

Nou ja, ik ga nu eens eten maken. Dat mag wel om kwart voor 7.
Groetjes!

Gekke Australiërs

Gisteren, 26 januari, was het Australië dag. Alle Australiërs gedroegen zich idioot: ik heb mensen gezien met alleen een bikini en een vlag als kleding. En dat liep dan door het centrum. In korte broek gingen ze de piste af. Halverwege de dag was iedereen al dronken. Het was een feestje, dat is een feit. Maar wat een raar volk!
De mensen in mijn huis deden vrolijk mee met het feestgedrag. Maar ik snap niet dat je hier in huis een feest bouwt vanwege een feestdag die niet de jouwe is en waar je geen Australiërs bij betrekt. Op een gegeven moment gingen de meesten wel naar de uitgaansgelegenheden, totaal aangeschoten of dronken. Sommigen waren zelfs al zover heen dat ze niet eens meer weg konden. Wat is daar nou leuk aan? Ik snap dat dus echt niet hè!

Het voordeel was, dat vandaag alle Australiërs en andere zuipbeesten niet op de pistes waren. Dus het was heerlijk rustig: genieten! Want ja, ik heb vandaag weer gesnowboard en het ging weer eens goed. Nou kan ik zeggen dat het allemaal door mijn nieuwe jas komt, maar ik denk niet dat dat echt de grote reden is geweest. Maar mijn nieuwe jas is wel fijn hoor! Geen sneeuw meer die omhoog kruipt, maar ik ben ook niet zovaak gevallen vandaag. En deze jas is dus wel waterdicht!
Ik heb vandaag een les genomen en ben weer in de level 1-groep gegaan. Ik heb er wel over nagedacht om in de volgende groep te gaan, maar ach. Ik ben er wel blij mee nu, ik weet nu namelijk dat ik het wel kan. Deze keer hadden we een heel jonge juf en ze was heel aardig. De meeste snowboardleraren zijn mannen, dus het was verassend! Het was heel anders deze keer, meer nieuwe dingen die we moesten doen dan alleen maar oefenen om naar beneden te komen. En nu kan ik dus draaien en naar beneden rijden terwijl ik naar de berg kijk in plaats van naar de afgrond. Ik ben echt zo trots op mezelf!



O, en waarom ik dinsdag niet ben gegaan? Naja redenen. Papa en mama hebben maandag besloten om bij me op bezoek te komen in april. Een ander Nederlands meisje die hier in Canada zit zou dinsdag langskomen maar helaas zat het hostel vol. En tja ik moest nodig eens cadeautjes shoppen. Dus is het woensdag geworden, wel goed toch? ;)

Een vrije week

Het is een tijdje geleden sinds ik een bericht heb gepost. Dat komt omdat ik de laatste dagen helemaal geen zin heb om mijn computer ook alleen maar aan te zetten. Naar mijn gevoel wordt mijn computer elke dag langzamer, wat vast wel meevalt maar toch. Anderen checken even hun email tijdens het ontbijt, ik heb minstens een uur nodig om wat dan ook te doen. Maar nu ben ik hier dan eindelijk, dus een bericht!

Dinsdag had ik helemaal nergens zin in. En weet je wat ik toen gedaan heb? Helemaal niks! Naja, ik heb een boek gelezen en wat dvdtjes gekeken. Maar niks echts nuttigs of boeiends. Ik ben de hele dag het huis niet uitgeweest, en dat voelde best fijn eigenlijk!

De dag erna zijn Lianne, Rachel en ik in de stad wezen eten. Rachel is vrij nieuw, komt uit Zuid-Korea en is 28. Aangezien de gemiddelde leeftijd in dit huis zo ongeveer 20 jaar is, is dat nogal oud. Ook is haar engels niet zo goed dus is ze nog een beetje een buitenbeentje. Maar ze is heel aardig en het was dus heel gezellig!
We hebben gegeten bij GLC, een grote uitgaangsgelegenheid waar je kan feesten, eten, whatever. We bestelden met z'n drieen twee pizza's en aardappelwafeltjes. Maar het was veel te veel en toen hebben we voor de eerste keer doggybags mee gekregen! Whaha!




Gisteren ben ik gaan snowboarden. Met Lianne deze keer, want ik wilde oefenen. Maar dat werkt dus niet, ik word chagrijnig omdat het allemaal niet zo lukt zoals de vorige keer en dan geef ik op. Terwijl als ik in een les zat, met een leraar en groepsdruk enzo, tja dan moet je wel door! Dus het was niet echt mijn dag. Het volgende filmpje illustreert het.



Vandaag heb ik weer eens heerlijk lang uitgeslapen. Maar ik vind het nu eigenlijk niet meer kunnen, ik doe namelijk bijna niks en ik slaap eindeloos! Dus tegen 11 uur vanmorgen heb ik mezelf de doelen gesteld om 1) me aan te kleden, 2) te ontbijten/brunchen/lunchen en 3) een nieuwe snowboardjas te kopen. De eerste twee doelen gingen aanrdig vlotjes, in het centrum sprak ik met Katharina af om haar mening te horen.



Later kwam ook Lianne erbij. Ik had twee mooie gezien: een rode van Bonfire bij Showcase en een zwarte met geblokte binnenjas bij The North Face. Over de rode was ik toch niet tevreden dus gingen we op weg naar de andere winkel. Ik vond hem super maar met de tips van Lianne zie ik nu in dat hij niet ideaal was. Het sneeuwschort in mijn huidige jas gaat bijvoorbeeld elke keer omhoog als ik val, maar dat zal die nieuwe jas ook doen. En tja, waarom zou ik zoveel geld uitgeven voor een jas die me dezelfde problemen geeft? Tja, daar zit wat in maar nu heb ik dus nog geen nieuwe jas... Morgen maar aan ronde 2 beginnen.

Vervolgens gingen we naar McDonalds om te eten. Kom ik terug van het toilet ofzo, hebben ze een kinderschortje gevonden! Natuurlijk ben ik weer zo gek om het om te passen en hebben ze er een foto van...



Nouja en dat is de update tot nu toe.
Ik hoop dat jullie genieten van mijn filpje waarin ik redelijk begin (als in: ik beweeg!) en niet zo mooi eindig. Tot laters!

Snowboarden wordt mijn wintersport

Oke, het is duidelijk. Ik ga snowboarden.
Gisteren heb ik mijn tweede les gehad, maar mijn eerste 'officiele' zeg maar. Ik ging in de groep van de beginners, waardoor het in het begin was simpel was. Maar later was ik maar wat blij dat ik deze groep zat! Ik ben 100 keer gevallen, ben nu bont en blauw, maar ik kan het! En het is echt heel leuk. :)



De dag begon gisteren wat minder. Het heeft weer gesneeuwd, maar het was eigenlijk 3x niks. Het was dan iets meer dan natte sneeuw, maar zodra je erop gaat staan dan veranderd het direct in blubber. En aangezien je bij snowboarden sowieso maar als je nog lerende bent helemaal vaak valt, betekend dit dat je nat wordt. Tot overmaat van ramp ben ik er achter gekomen dat mijn jas NIET waterdicht is (die goeie ja, die ik vorig jaar heb gekocht en super moest zijn voor de wintersport, die dus). Dus de ochtend was niet heel geweldig. Want vooruit opstaan lukte niet alleen, maar ze wilden wel dat ik dit deed. Tegen lunchtijd had ik ook echt de behoefte aan pauze.

Na de pauze gingen we met de stoeltjeslift omhoog naar een hoger stuk. Als je een beetje weet hoe leuk ik stoeltjesliften vind, dan weet je hoe ik er tegenop keek. Maar het is me reuze meegevallen. Oke, het opstaan en uitstappen lukte niet dus ik ben elke keer net weer wel uit die lift gevallen, maar ach.

En toen moesten we naar beneden. Nou dat is dan best eng want het was nogal steil. Dus viel ik om de haverklap en vond ik er niks meer aan. Op een gegeven moment maakte ik zo'n smak voorover dat ik dacht dat mijn bril niet meer heel was. Maar gelukkig was, was nog wel zo (lang leve de goggles!). Toen mijn neus checken: jep, die zat er ook nog aan en afgezien van een lading sneeuw zat er geen bloed in. Ook mijn lip was nog heel en toen dacht ik 'als dit het ergste is wat me kan overkomen, dan moet ik het gewoon kunnen'. Dus ging ik vanaf daar een heel stuk goed en daarna in 1 keer naar beneden. Wow! En dan is het leuk, als het lukt. Dus ging ik met plezier weer die stomme lift in en omhoog. Want jeej, ik kan het!

Het is alsof ik dus keihard moet vallen, weer duidelijk moet hebben: 'stel je niet aan, je blijft toch wel heel' en dat ik dan pas alle spanning loslaat en ga. Want de volgende ronde was het natuurlijk net zo. Maar goed vallen hoort er bij. Ik las laatst nog ergens dat als je nooit valt, je niet hard genoeg gaat. Nou ga ik natuurlijk nog helemaal niet hard, maar voor mijn gevoel wel! Ik vind het hard genoeg voor nu.

Wat me nu te wachten staat is oefenen. Herhalen en beter worden. Mijn houding moet iets rechter en ik moet hoger kijken. Net zoals je in het begin bij het leren autorijden maar een paar meter voor de auto kijkt, moet ik nu ook verder kijken. Want anders zie je alle hobbels en bobbels en denk ik 'ooh wat ga ik snel' of 'ojee een rare hobbel sneeuw'. Ook moet ik oefeningen doen om mijn beenspieren te trainen. Want die gebruikte ik tot nu toe dus nog niet genoeg. Haha!

En als ik het dan straks een beetje beter kan, ga ik voor mijn volgende les!

Jeej! Snowboarding is cool!

Ik heb vandaag mijn eerste snowboardles gehad van Lianne. En het was leuk! Stukken beter dan dat skien, deze schoenen deden bijvoorbeeld geen pijn. Het waren gewoon schoenen die misschien wat strak zaten, maar oke.



Natuurlijk was juf Lianne streng voor mij, want tja, ze kent me. En dan weet je dat ik niet altijd de makkelijkste ben zeg maar. Maar goed, ik heb goed geluisterd en heb gedaan wat ze wilde. Ik kan nog niet helemaal alleen rijden, maar dat komt waarschijnlijk ook doordat ik het gewoon eng vind en dus niet durf. Maar goed, ik kan nu dus mijn evenwicht bewaren (en dat is best lastig hoor!) en met hulp opstaan, rijden en af en toe bochtjes maken.
Natuurlijk zat ik ook regelmatig op de grond, want dat is wat snowboarders doen. Haha! En terwijl ik daar zat, reed er een skier op me in. Dus krijg ik nu een blauwe plek op mijn kont...



Maar goed, dit was dus een succes. Ik ga zeker nog een keer snowboarden. Het voelt gewoon beter dan dat skien. Ik kan nu ook nog bewegen zeg maar. (Niet dat ik geen spierpijn heb natuurlijk, maar toch...)



En daarna hebben we mijn succes gevierd met nacho's. ;)