Jarig in Canada

En toen was het opeens 16 maart en was ik jarig in Canada. En ik moet zeggen, dat is best heel raar en anders.

Ik had natuurlijk per post heel wat kaartjes en zelfs 3 pakjes gekregen. Die zou ik 's morgens open maken, daarna zou ik Skypen, en dan naar het Paralympische Alpine Skien. Tot zover was mijn planning. De planning liep iets anders doordat ik het weekend ervoor behoorlijk ziek was en op mijn verjaardag ook nog niet helemaal 100% fit. En bovendien kreeg ik van Lianne en Katharina de avond ervoor ook al cadeautjes! Een wittechocolade paashaas lollie, en heerlijke zeepjes van Lush.

's Morgens kon ik maar moeilijk opstaan, dus was ik iets te laat op mijn Skype-afspraak. Maar dat mag op je verjaardag, toch? Bovendien regende het pijpenstelen, dus niet echt een stimulans.. Toen heb ik tijdens het Skypen maar de kaarten en pakjes open gemaakt, heel leuk. Een boek, 2 hemd-en-ondergoed-setjes en nog veel meer. En natuurlijk veel felicitaties, ook via Hyves en Facebook. Toen voelde het wel weer helemaal jarig. Alleen heb ik hier geen kast waar ik alles op kan uitstallen.

Vervolgens moest ik als een gek naar de bus, voor het Alpine skien! Toen ik bij de bushalte aankwam, stond de bus er al, dus ik was perfect op tijd. Maar toen bleek het de 43 te zijn... Dat is de bus die de twee routes 3 (die van Emerald Estates, mijn wijk dus) en 4 (die van Alpine Meadows, de buurt hiernaast) samen pakt. En dat duurt natuurlijk wat langer. Pfff. Door de luxe van extra bussen in Februari werd deze route niet meer gereden, dus ik moet er weer even aan wennen. Maar het kwam goed, ik kwam aan in het dorp en stapte over op de bus naar Creekside. Buiten was het nog een en al regen en mist. Treurig weer dus.



Aangekomen in Creekside moest ik met de stoeltjeslift omhoog en dan was daar de tribune. Regen, regen, regen.



Hoe ik het had bekeken, zou Kees-Jan als eerste zitskier beginnen, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik weet niet waarom, waarschijnlijk omdat ik niet zo goed ben in sportlogica met schematjes en nummertjes enzo. Toen ik kwam waren de zitskiers al begonnen en kon ik op zoek naar mijn plek. Ik dacht dat ik alleen een staplek had, net zoals de vorige keer, want er stond 'grandstand' op mijn ticket. Maar ja, dat betekende dus juist dat ik overal mocht zitten en staan. Toen ik de tribune op kwam, liep ik toevallig naar rechts, daar waren nog wat plekjes vrij en toen bleek daar de Nederlandse familie te zitten, aka de fanclub van Kees-Jan! Heel leuk om zo dichtbij te zitten, maar het maakte wel dat ik niet in oranje outfit met mijn vlag in m'n hand durfde te juichen toen Kees-Jan moest. Stom he.



Van het hele skien zie je eigenlijk niet zo veel. Het gaat namelijk allemaal zo snel, en het commentaar is soms in het Engels en soms in het Frans. Bovendien startten sommige sporters hoger dan anderen, volgens mij in ieder geval. Want sommigen starten en dan zie je zie vrij meteen, en sommigen starten en dan kan je ze eerst een heel stuk alleen op het scherm volgen voordat ze in zicht komen. Ik weet nog steeds niet goed hoe het werkt.
En toen, kwam onze enige Nederlandse deelnemer.




Hij was in de 1e ronde die ik dus heb gezien, 23e. 's middags bleek hij de 17e plek behaald te hebben. Maar toen was ik er niet bij. Het regende zo hard, dat ik zeiknat was. Ik was erg blij met mijn ski-outfit en mijn snowboots waarmee ik zo droog mogelijk bleef. Maar toch, het is koud en het word nog kouder hoe langer je er bent. Nee, je wordt bepaald niet blij van dit soort weer. En aangezien ik nog niet helemaal beter was, ben ik maar naar huis gegaan.

Daar ben ik onder de douche gesprongen om wat op te warmen en heb ik Harry Potter gekeken, heerlijk! 's Avonds ben ik met Katharina wat gaan eten in the Dublin Gate.



Rachel zou ook meekomen, maar was haar buskaart en geld vergeten toen we bij de bushalte aankwamen, en Katharina was al op me aan het wachten in het dorp. Dus zou Rachel even naar Katharina bellen waar we zouden zijn, want dat wisten we nog niet, en dan kon zij ook komen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar Rachel belde maar niet. Heel apart. Toen wij ons eten als op hadden belde Rachel eindelijk met Ingers telefoon. Blijkt dat onze huistelefoon alleen locale nummers kan bellen en Katharina heeft haar telefoon in Vancouver gekocht dus kan je die niet bellen via thuis. Tsss!



Maar goed, ze is nog gekomen en we hebben er nog een tijd gezeten, gedronken, gepraat. Heel leuk.



Daarna naar huis voor appeltaart! Die was helaas iets droog maar verder heel lekker. Want ja, taart hoort er toch wel bij he!

En toen, ja, was het over. Was het tijd om naar huis te gaan en was de dag voorbij: 17 maart was ingegaan in Canada en al mijn verjaardags privileges waren niet meer geldig. En nu ben ik dus 24, tjongejonge wat een leeftijd. Het is voor mij een leeftijd die zegt dat ik moet beginnen met mijn volwassen leven: werk. Nou is dat ook wel mijn plan, maar het voelt alsof nu de rest van mijn leven gaat beginnen. Zo oud ben ik nu wel, en dat voelt raar. En oud.