Inpakken

Het einde nadert en over twee dagen vertrekken Katharina en ik naar New Westminster, bij Vancouver. Katharina blijft helaas maar twee weken. Haar moeder is ziek en dus wil zij graag naar huis, heel begrijpelijk. Dit maakte het voor mij wat lastig, want hoe moet dat dan met het nieuwe appartement? De huurprijs is $900 per maand, en dat kan ik natuurlijk niet alleen betalen. Bovendien had ik ook helemaal geen zin om alleen te wonen, dan gebeurt er helemaal niks. Ik ken mezelf.
Gelukkig wist ik dat Inger ook naar Vancouver wilde. Inger is een Noors meisje die ook in dit huis heeft gewoond en nu als nanny bij mensen in huis woont. Dus heb ik dit balletje maar meteen laten rollen, en ze reageerde direct heel positief. Na een aantal dagen wachten, want zij moest er toch over nadenken en dit bovendien regelen met haar huidige werk, is het verlossende woord gehoord: ja! Dus op de 15e mei vertrekt Katharina en komt Inger aan. Ik ben hier echt superblij mee. Inger is een hele leuke meid, wel wat anders dan Katharina of mij, maar ik kan het goed met dr vinden. Dus dat komt vast en zeker wel goed!

Dus was ik vanmorgen aan het inpakken. En ik moet zeggen, dat valt nog niet mee. Ik heb gewoon teveel spullen! Een koffer, een tas en bovendien een koelbox die m'n ouders hadden gekocht en ik straks met mijn zussen ook nodig heb. En dan natuurlijk nog een tas handbagage. Poe! En Katharina heeft nog veel meer... (En papa en mama hebben m'n snowboardspullen allemaal al mee genomen.)
Het is ongelofelijk, ik moet in Vancouver, als ik me klaar moet maken voor de reis met Sandra en Leonie, misschien toch beslissen dingen weg te doen. Of naar huis te sturen, dat doen heel veel mensen hier. Maar ja, dat is zo enorm duur! Nouja, nu is het in ieder geval gepakt. En daar gaat het om.

Vanavond viert Lianne haar verjaardag. Dus dat wordt vast gezellig.
Morgen moet ik naar mijn werk om daar de dingen te regelen. Terwijl ik dit schrijf bedenkt ik me dat ik nog schoenen op mijn werk heb staan, waar ik niet aan gedacht had, en die dus nergens meer in passen. Naja.

Nog even, en ik ben geen echte Whistlerite meer. Ter compensatie zullen we constant met een muts op lopen, en praten over 'sik pow'. Misschien dat we dit dorpje dan niet zo erg zullen missen.