In Nederland is het alweer 4 uur 's nachts, hier is het nog maar 7 uur 's avonds. Best raar, en zo zie je maar weet dat een jaarwisseling eigenlijk helemaal nergens op slaat.
Vanmorgen heb ik geskyped met het thuisfront en ik kon het vuurwerk op de achtergrond horen! In tegenstelling tot in Nederland, hoor of zie je hier dus helemaal geen vuurwerk. Misschien om 12 uur vannacht, maar verder niet. Hier kun je rustig over straat lopen zonder bang te hoeven zijn voor rotjes die voor je voeten worden gegooid. Aan de ene kant: heerlijk! Aan de andere kant: het hoort er voor mij ook wel weer bij, bij oud&nieuw.
Natuurlijk mis ik de appelflappen van thuis (ze hebben maar 2 schalen gemaakt omdat ik er niet bij ben. 2 schalen!). En ook oliebollen heb je hier niet. Ik weet niet of er normaal gesproken een traditie is hier, behalve natuurlijk drank.
Over drank gesproken, toen het bij jullie 12 uur was, was ik in de liquor store. Serieus! Lianne en ik hebben een 6pack cider gekocht, je weet wel, van die zoete Breezerachtige flesjes. Maar dan kunnen we ten minste wel echt mee doen! Niet dat we met z'n 2en die zes flesjes opmaken, maar toch. Ooh, heerlijk om iemand te hebben die net zo is als mij.
Ik heb trouwens net een zelfgemaakte vega lasagna op. Hoewel Lianne de hoofdkok was, hebben Katharina en ik ook meegeholpen. En het was echt heel lekker! Daarna ijs met 'beardroppings': mini Reeses cups. Hmmm. Ik weet niet of ik nog wel iets kan eten vanavond, ik voel me echt helemaal vol.
Het feestje zal hier wel zo beginnen, ik ben erg benieuwd. Ze hebben beneden overal blacklights in gestopt en witte lakens voor de ramen. Nu lijkt het al wel heel cool. Ik moet alleen nog een witte outfit voor elkaar zien te vinden, heb geen idee wat.. Waarschijnlijk is het voor mij om een uur of 1 wel weer leuk geweest, aangezien ik morgen moet werken. Gelukkig hoeven we pas om 9 uur te beginnen in plaats van half 9. Bovendien kan ik met Eric mee in de auto. Ik vraag me alleen af hoeveel hij gaat drinken: ik heb geen zin om in een auto te zitten met iemand die half dronken is.. Naja dat moeten we nog maar even zien.
donderdag 31 december 2009
maandag 28 december 2009
Van alles en nog wat
Vandaag een algemeen berichtje. Ik heb niet altijd veel bijzonders te melden ;)
Hoewel ik vandaag van alles heb gevonden in hotelkamers! Musli, rozijntjes (van die peuterdoosjes haha), kruiden en een chocoladelolly in de vorm van een kerstman! Die lolly vind ik nog wel het mooiste van alles. Gelukkig hoefde ik nog niet alleen te werken. Ik word toch een beetje zenuwachtig als ik daaraan denk.
Ik ben sinds een week geleden op het kraanwater over gegaan. Het is namelijk nogal duur om elke dag een nieuwe fles water te drinken. Niet te vergeten het gesleep die berg op hiero! Dus nu drink ik chloorwater. Zo ruikt het in ieder geval, maar het smaakt gewoon. En het is veilig om te drinken, zegt men. We zien wel, als ik straks ziek ben, dan weten we waar het aan ligt. Haha
Het ergste baantje dat er is, zie je hier overal. Waar er aan de weg gewerkt wordt, staan er altijd mensen bij met een bordje stop/slow. Heel sneu, die mensen staan daar in weer en wind met een dom bordje. Ze kijken meestal enorm chagrijnig, logisch natuurlijk met zo'n baan. En iedereen is het erover eens: dit wil je niet doen.
Ze zijn hier in Whistler nog lang niet klaar voor de Spelen. Er wordt overal nog gebouwd, zoals aan het stadium waar de medailles worden uitgereikt. Elke keer als je er langs loopt zie je wel weer iets veranderd, maar het gaat erg langzaam.
Overigens kun je al wel overal Olympische merchandise kopen. Elke winkel heeft wel iets met Whistler 2010, Vancouver 2010 of de Olympische Spelen 2010. En natuurlijk wordt dit ook al goed verkocht. De mensen die hier voor het seizoen zijn zitten in dubio: kopen we nu onze spullen of na de Spelen? Straks is het vast goedkoper, maar nu is alles er nog.
Op de een of andere manier heeft iedereen besloten vanavond uit te gaan. Ik denk dat ik hier straks in mn eentje thuis zit, wat ook nog zo erg niet is. Kan ik fijn van mijn chocoladelolly genieten! Haha
Hoewel ik vandaag van alles heb gevonden in hotelkamers! Musli, rozijntjes (van die peuterdoosjes haha), kruiden en een chocoladelolly in de vorm van een kerstman! Die lolly vind ik nog wel het mooiste van alles. Gelukkig hoefde ik nog niet alleen te werken. Ik word toch een beetje zenuwachtig als ik daaraan denk.
Ik ben sinds een week geleden op het kraanwater over gegaan. Het is namelijk nogal duur om elke dag een nieuwe fles water te drinken. Niet te vergeten het gesleep die berg op hiero! Dus nu drink ik chloorwater. Zo ruikt het in ieder geval, maar het smaakt gewoon. En het is veilig om te drinken, zegt men. We zien wel, als ik straks ziek ben, dan weten we waar het aan ligt. Haha
Het ergste baantje dat er is, zie je hier overal. Waar er aan de weg gewerkt wordt, staan er altijd mensen bij met een bordje stop/slow. Heel sneu, die mensen staan daar in weer en wind met een dom bordje. Ze kijken meestal enorm chagrijnig, logisch natuurlijk met zo'n baan. En iedereen is het erover eens: dit wil je niet doen.
Ze zijn hier in Whistler nog lang niet klaar voor de Spelen. Er wordt overal nog gebouwd, zoals aan het stadium waar de medailles worden uitgereikt. Elke keer als je er langs loopt zie je wel weer iets veranderd, maar het gaat erg langzaam.
Overigens kun je al wel overal Olympische merchandise kopen. Elke winkel heeft wel iets met Whistler 2010, Vancouver 2010 of de Olympische Spelen 2010. En natuurlijk wordt dit ook al goed verkocht. De mensen die hier voor het seizoen zijn zitten in dubio: kopen we nu onze spullen of na de Spelen? Straks is het vast goedkoper, maar nu is alles er nog.
Op de een of andere manier heeft iedereen besloten vanavond uit te gaan. Ik denk dat ik hier straks in mn eentje thuis zit, wat ook nog zo erg niet is. Kan ik fijn van mijn chocoladelolly genieten! Haha
zondag 27 december 2009
1e skiles: wat een hel
Gisteren had ik mijn eerste skiles. Helaas was dat niet een groot succes. Mijn skischoenen deden pijn, nogal veel pijn. Als ik te lang stond, voelde ik mijn tenen niet eens meer. Ik heb natuurlijk niet de dunste benen, en bovendien niet een goede bloedcirculatie. Dat samen met het feit dat je in zware plastic schoenen staat, in een positie die ik niet gewend ben, maakt dat het nogal oncomfortabel was.
Door die pijn dacht ik op een gegeven moment aan niks anders meer: ik wilde zitten, schoenen uit en klaar! Maar natuurlijk moest ik ook door, meedoen. Ik had genoeg betaald voor die les en ik wilde het allemaal in 1 keer kunnen. Je weet hoe ik ben.
Op zich ging de les nog wel redelijk naar mijn mening. Als ik geen pijn had gehad, dan had ik me volledig kunnen richten op de les en was die beter gegaan. Nu zit ik op niveau 2-: ik kan mijn skies aantrekken, de wedge maken (V-beweging om te stoppen) en ik kan in principe op de meeste stukken ook stoppen. Het lukte niet iedere keer, bijvoorbeeld toen ik te snel ging en de controle verloor, het gevoel had tegen de bomen te knallen en me daarom maar liet neervallen. De leraar zei later dat dit nog helemaal niet nodig was, er was nog genoeg ruimte en als het wel nodig was geweest, dan had hij dit wel geroepen. Maarja, als je eenmaal in paniek raakt...
Mijn groep bestond uit 5 Chinezen, een jongen die Marokkaans leek en ik. De jongen was nogal snel van begrip en werd in de lunchpauze naar een andere groep overgedragen. De Chinezen en ik bleven gezellig bij Liviu, onze leraar, in de niveau 1 groep. Gelukkig was ik niet de enige kneus in mijn groepje. Wendy was minstens zo slecht als mij, en samen met Lucy moeten wij de volgende keer naar een niveau 2- groep. De rest was wel goed genoeg om naar een echte niveau 2 groep te gaan.
De groep was heel leuk, na afloop hebben we nog foto's gemaakt die ze doormailen. Ik voelde me niet echt alleen in de groep, dat is fijn. De leraar was jong en aardig, niet 'oud, lelijk en schreeuwerig' zoals Katharina beweerde van de leraren die de grote groepen doen. Hij noemde mij B, omdat hij mijn naam te moeilijk vond.
De pijnlijke skischoenen waren dus de voornaamste reden waarom ik weinig heb genoten. Heel jammer. De leraar zei mij dat het sowieso wennen is, die schoenen. Maar als je pijn hebt is het natuurlijk nooit leuk. Ik moet elke keer andere schoenen proberen, uitvinden wat het beste is.
Ik heb net aan Andrew gevraagd hoeveel het kost om schoenen op maat te laten maken, want dat is zijn werk. Hij zegt iets van $1000! Nou zijn gewone nieuwe schoenen ook iets van $700 en dan valt het wel weer mee. Maar toch.
Nou, ik ga echt nog wel een keer skien want op zich is het best leuk. Als ik maar schoenen vind die fijner zitten. Bovendien denk ik dat ik het na de 8e januari doe: dan is het gratis. Want nu heb ik behoorlijk veel geld betaald voor een les die ik niet eens leuk vond. Als ik nu het lesgeld uitspaar, kan ik dit misschien later wel weer uitgeven aan goede schoenen... Ach, we zien wel.
En de spierpijn overal is ook het ergste niet.
Door die pijn dacht ik op een gegeven moment aan niks anders meer: ik wilde zitten, schoenen uit en klaar! Maar natuurlijk moest ik ook door, meedoen. Ik had genoeg betaald voor die les en ik wilde het allemaal in 1 keer kunnen. Je weet hoe ik ben.
Op zich ging de les nog wel redelijk naar mijn mening. Als ik geen pijn had gehad, dan had ik me volledig kunnen richten op de les en was die beter gegaan. Nu zit ik op niveau 2-: ik kan mijn skies aantrekken, de wedge maken (V-beweging om te stoppen) en ik kan in principe op de meeste stukken ook stoppen. Het lukte niet iedere keer, bijvoorbeeld toen ik te snel ging en de controle verloor, het gevoel had tegen de bomen te knallen en me daarom maar liet neervallen. De leraar zei later dat dit nog helemaal niet nodig was, er was nog genoeg ruimte en als het wel nodig was geweest, dan had hij dit wel geroepen. Maarja, als je eenmaal in paniek raakt...
Mijn groep bestond uit 5 Chinezen, een jongen die Marokkaans leek en ik. De jongen was nogal snel van begrip en werd in de lunchpauze naar een andere groep overgedragen. De Chinezen en ik bleven gezellig bij Liviu, onze leraar, in de niveau 1 groep. Gelukkig was ik niet de enige kneus in mijn groepje. Wendy was minstens zo slecht als mij, en samen met Lucy moeten wij de volgende keer naar een niveau 2- groep. De rest was wel goed genoeg om naar een echte niveau 2 groep te gaan.
De groep was heel leuk, na afloop hebben we nog foto's gemaakt die ze doormailen. Ik voelde me niet echt alleen in de groep, dat is fijn. De leraar was jong en aardig, niet 'oud, lelijk en schreeuwerig' zoals Katharina beweerde van de leraren die de grote groepen doen. Hij noemde mij B, omdat hij mijn naam te moeilijk vond.
De pijnlijke skischoenen waren dus de voornaamste reden waarom ik weinig heb genoten. Heel jammer. De leraar zei mij dat het sowieso wennen is, die schoenen. Maar als je pijn hebt is het natuurlijk nooit leuk. Ik moet elke keer andere schoenen proberen, uitvinden wat het beste is.
Ik heb net aan Andrew gevraagd hoeveel het kost om schoenen op maat te laten maken, want dat is zijn werk. Hij zegt iets van $1000! Nou zijn gewone nieuwe schoenen ook iets van $700 en dan valt het wel weer mee. Maar toch.
Nou, ik ga echt nog wel een keer skien want op zich is het best leuk. Als ik maar schoenen vind die fijner zitten. Bovendien denk ik dat ik het na de 8e januari doe: dan is het gratis. Want nu heb ik behoorlijk veel geld betaald voor een les die ik niet eens leuk vond. Als ik nu het lesgeld uitspaar, kan ik dit misschien later wel weer uitgeven aan goede schoenen... Ach, we zien wel.
En de spierpijn overal is ook het ergste niet.
vrijdag 25 december 2009
Kerst
Vandaag is het 1e kerstdag maar zo voelt het niet. Kerst is gewoon niet echt kerst zonder familie. Het feestje gisteren is grotendeels aan mij voorbij gegaan. Het idee van het kerstdiner was leuker dan het werkelijke diner: mensen hadden uren in de keuken gestaan en vervolgens zat zo ongeveer iedereen binnen een half uur aan tafel 'pfoe ik kan niet meer'. Beetje overdreven, maar goed.
De secret santa was wel grappig. Sommigen hadden er natuurlijk meer werk van gemaakt dan anderen. Sven bleek mij te hebben en ik kreeg een sleutelhanger van een lachende buddha, wat ik heel leuk vind. Katharina vond het cadeau wat ik voor haar had: oorbellen en een magneetje met een tekst als 'you make the world smile' ook heel leuk.
Na het diner begon het feest: zuipen dus. Toen ze weer eens begonnen aan een drinkspel ben ik naar boven gegaan om mijn boek te gaan lezen. Wat we ook doen, maar het wordt gewoon niet echt kerst.
Vanmorgen had ik afgesproken met thuis te skypen. Dit hebben we 2 uur lang gedaan, totdat we het allemaal wel weer goed vonden. Het hoort er natuurlijk toch bij he, met de kerst!
Vervolgens ben ik met Lianne naar het centrum gegaan en heb ik mijn skiles voor morgen geboekt! Whaaa! Ik kreeg 20% korting in plaats van $50 omdat vanaf vandaag de vakantieperiode is begonnen, tot en met 8 januari. Hiervoor en vanaf 8 januari, kan ik gratis skilessen nemen in de grote groep (t/m 8 personen) omdat ik een staff pas heb! Nouja zeg! Maar ik heb voor morgen toch maar geboekt, ik moet toch een keer beginnen he.
Hier heb je trouwens wat foto's van het uitzicht vanuit het bushokje en mij en Lianne.
De secret santa was wel grappig. Sommigen hadden er natuurlijk meer werk van gemaakt dan anderen. Sven bleek mij te hebben en ik kreeg een sleutelhanger van een lachende buddha, wat ik heel leuk vind. Katharina vond het cadeau wat ik voor haar had: oorbellen en een magneetje met een tekst als 'you make the world smile' ook heel leuk.
Na het diner begon het feest: zuipen dus. Toen ze weer eens begonnen aan een drinkspel ben ik naar boven gegaan om mijn boek te gaan lezen. Wat we ook doen, maar het wordt gewoon niet echt kerst.
Vanmorgen had ik afgesproken met thuis te skypen. Dit hebben we 2 uur lang gedaan, totdat we het allemaal wel weer goed vonden. Het hoort er natuurlijk toch bij he, met de kerst!
Vervolgens ben ik met Lianne naar het centrum gegaan en heb ik mijn skiles voor morgen geboekt! Whaaa! Ik kreeg 20% korting in plaats van $50 omdat vanaf vandaag de vakantieperiode is begonnen, tot en met 8 januari. Hiervoor en vanaf 8 januari, kan ik gratis skilessen nemen in de grote groep (t/m 8 personen) omdat ik een staff pas heb! Nouja zeg! Maar ik heb voor morgen toch maar geboekt, ik moet toch een keer beginnen he.
Hier heb je trouwens wat foto's van het uitzicht vanuit het bushokje en mij en Lianne.
donderdag 24 december 2009
24 december: rare dag
Het is vandaag 24 december, en dat is maar een rare dag heb ik besloten. Thuis is het al helemaal kerstavond, hier is het overdag, en voelt het gewoon een donderdag. De meeste mensen zijn weg en de mensen die hier wel zijn, zijn zo ongeveer allemaal ziekig. Ik heb zojuist mijn laatste kerstdiner inkopen gedaan, en zit nu te wachten tot iedereen thuis komt. Ik twijfel of ik nu vast met mijn maaltijd begin, of wacht tot Lianne thuis komt. Nu is er nog ruimte om te koken, maar moet ik het helemaal alleen doen. Pff dubio, dubio.
Ik heb zojuist naar het hotel gebeld en ik moet op maandag, dinsdag, vrijdag, zaterdag en zondag werken. Op 1 januari dus. Hmmm. En ook nog eens 5 dagen! Dat betekend volgens mij dat ik alleen ga werken vanaf volgende week. Maar pff 5 dagen! Ooo dat helpt mijn dag nu even echt niet...
Voor de mensen die mijn kaartjes hebben gestuurd, nu even een update. Want het is maar raar, die post hier. Soms duurt het heel lang, soms helemaal niet. Vorige week kreeg ik al kaartjes van tante Annie Wittendorp en tante Adrie. Gisteren was er post van Leonie, tante Annie Mensen en tante Marijke. Je mag er dus vanuit gaan dat het een week duurt, als je er tenminste genoeg postzegels op doet want anders duurt het zo'n 2 weken. Raar hoor..
Goed, ik ga nu een was draaien en dan toch maar beginnen aan mijn maaltijd. Ik moet toch wat he.
Edit:
Ik ben zojuist weer naar de brievenbus geweest en er was weer post! En buiten twee kaarten voor anderen, was de rest voor mij! Whoe! Ik heb een kaart gehad van Dinja, Herman en Monica, Gonnie en Kees de Baat, en papa en mama! En een afhaalbericht voor een pakje! Jaja! Jammer is alleen dat het postkantoor (logischerwijs) dicht is met de kerst. Dus ik kan het misschien zaterdag, en anders pas maandag op halen. Blijf ik natuurlijk de hele tijd denken wat het is en van wie het komt!
Ik ben door de post weer helemaal blij geworden, ik heb zelfs een vreugdedansje bij de brievenbus gedaan! Haha.
Ik heb zojuist naar het hotel gebeld en ik moet op maandag, dinsdag, vrijdag, zaterdag en zondag werken. Op 1 januari dus. Hmmm. En ook nog eens 5 dagen! Dat betekend volgens mij dat ik alleen ga werken vanaf volgende week. Maar pff 5 dagen! Ooo dat helpt mijn dag nu even echt niet...
Voor de mensen die mijn kaartjes hebben gestuurd, nu even een update. Want het is maar raar, die post hier. Soms duurt het heel lang, soms helemaal niet. Vorige week kreeg ik al kaartjes van tante Annie Wittendorp en tante Adrie. Gisteren was er post van Leonie, tante Annie Mensen en tante Marijke. Je mag er dus vanuit gaan dat het een week duurt, als je er tenminste genoeg postzegels op doet want anders duurt het zo'n 2 weken. Raar hoor..
Goed, ik ga nu een was draaien en dan toch maar beginnen aan mijn maaltijd. Ik moet toch wat he.
Edit:
Ik ben zojuist weer naar de brievenbus geweest en er was weer post! En buiten twee kaarten voor anderen, was de rest voor mij! Whoe! Ik heb een kaart gehad van Dinja, Herman en Monica, Gonnie en Kees de Baat, en papa en mama! En een afhaalbericht voor een pakje! Jaja! Jammer is alleen dat het postkantoor (logischerwijs) dicht is met de kerst. Dus ik kan het misschien zaterdag, en anders pas maandag op halen. Blijf ik natuurlijk de hele tijd denken wat het is en van wie het komt!
Ik ben door de post weer helemaal blij geworden, ik heb zelfs een vreugdedansje bij de brievenbus gedaan! Haha.
dinsdag 22 december 2009
De kerstboom staat
Zondag hebben Eric en ik een kerstboom gekocht. We wilden hem eerst zelf kappen, want dat kan hier op bepaalde plekken gratis als je onder de elektriciteitslijnen blijft ofzo. Maar omdat het zo hard sneeuwde hebben we daar toch maar vanaf gezien en hebben we er eentje op gehaald bij Marketplace. $45 inclusief taks. Het was de kleinste, of in ieder geval de laagste prijsklasse. Maar goed, nu is het kerstgevoel wel veel meer aanwezig.
Toen we thuis kwamen had iedereen zoiets van 'Jaa! Goed hoor!' en Ellen wilde meteen helpen met versieren. Ondertussen kwam iedereen thuis en werd meteen heel vrolijk door het feit dat we een kerstboom hebben.
Gisteren, vandaag en morgen moet ik werken. Mijn voeten doen nu ontzettend pijn van al het staan en lopen, wat ik natuurlijk niet gewend ben. Maar aan het einde van elke dag zeg ik weer tegen mezelf 'dat is weer $100' en dat maakt dan veel goed.
Gisteren had ik ook mijn eerste officiele fooi: in een ontzettend rommelige kamer stond $5 op de tafel. Het was denk ik een huwelijksreis of in ieder geval iets romantisch want overal stonden kaarsjes en lagen rozenblaadjes. Gelukkig was het een 1-bedroom en heb je die dan zo klaar. Vandaag kreeg ik 1 Amerikaanse dollar als fooi. Dat kun je hier, naar het blijkt, gewoon gebruiken om mee te betalen, hoewel ze het dan zien als 1 Canadese dollar. Ik houd het nog even, wie weet wat ik allemaal nog ga doen!
De volgende foto is om jullie thuisblijvers even jaloers te maken. Ze hebben hier namelijk ook Reeses repen. Echt superlekker, ik vind het lekkerder dan de originele Reeses. Tot nu toe heb ik het alleen bij de supermarkt in Creekside ontdekt, dus heb ik vandaag even boodschappen gedaan daar. ;)
Toen we thuis kwamen had iedereen zoiets van 'Jaa! Goed hoor!' en Ellen wilde meteen helpen met versieren. Ondertussen kwam iedereen thuis en werd meteen heel vrolijk door het feit dat we een kerstboom hebben.
Gisteren, vandaag en morgen moet ik werken. Mijn voeten doen nu ontzettend pijn van al het staan en lopen, wat ik natuurlijk niet gewend ben. Maar aan het einde van elke dag zeg ik weer tegen mezelf 'dat is weer $100' en dat maakt dan veel goed.
Gisteren had ik ook mijn eerste officiele fooi: in een ontzettend rommelige kamer stond $5 op de tafel. Het was denk ik een huwelijksreis of in ieder geval iets romantisch want overal stonden kaarsjes en lagen rozenblaadjes. Gelukkig was het een 1-bedroom en heb je die dan zo klaar. Vandaag kreeg ik 1 Amerikaanse dollar als fooi. Dat kun je hier, naar het blijkt, gewoon gebruiken om mee te betalen, hoewel ze het dan zien als 1 Canadese dollar. Ik houd het nog even, wie weet wat ik allemaal nog ga doen!
De volgende foto is om jullie thuisblijvers even jaloers te maken. Ze hebben hier namelijk ook Reeses repen. Echt superlekker, ik vind het lekkerder dan de originele Reeses. Tot nu toe heb ik het alleen bij de supermarkt in Creekside ontdekt, dus heb ik vandaag even boodschappen gedaan daar. ;)
zondag 20 december 2009
Peak to Peak
Zaterdag zijn Katharina, Lianne en ik met de gondola de berg omhoog geweest. Lianne kon dit natuurlijk al dromen, maar voor Katharina en mij was het de eerste keer. En ook zo ongeveer de eerste keer in ons leven dat ze in een gondola zaten.
Vervolgens gingen we verder naar met de Peak to Peak gondola: een 4,4 km lange gondola die de bergen Whistler en Blackcomb met elkaar verbindt. Echt verbluffende uitzichten vanuit de gondola's maar ook op de bergen. Kath en ik riepen beiden regelmatig dingen als 'whaa!', 'dit ik hartstikke eng', 'oooo dat komt een skier', 'ze skien en snowboarden ook echt overal he?!'. Lianne lag daarom natuurlijk helemaal in een deuk.. Toen we terugwaren, hebben we wat gegeten bij The Old Spagetti Factory, waar het best goedkoop is en lekker! Daarna liepen we nog wat langs wat winkels en hebben ze allebei de hele avond naar jassen en snowboardbroeken gekeken. Op een gegeven moment kwamen we in een winkel waar echt hele lekkere stoelen stonden dus ben ik daarin neergeploft en moesten ze telkens naar mij toekomen om gekeurd te worden. En het ergste is nog wel: ze hebben niks gekocht... 's Avonds zou de groep weer uitgaan en Kath wilde niet mee omdat ze vandaag moet werken. Maar is zo iemand die zich nogal makkelijk laat beinvloeden dus die had al zoiets 'ik hoop dat ze al weg zijn'. Gelukkig stapte iedereen juist net in de bus toen wij bij de halte uitstapten en naar huis liepen. Dus de rest van de avond hebben we hier thuis doorgebracht met een pot ijs.
Vervolgens gingen we verder naar met de Peak to Peak gondola: een 4,4 km lange gondola die de bergen Whistler en Blackcomb met elkaar verbindt. Echt verbluffende uitzichten vanuit de gondola's maar ook op de bergen. Kath en ik riepen beiden regelmatig dingen als 'whaa!', 'dit ik hartstikke eng', 'oooo dat komt een skier', 'ze skien en snowboarden ook echt overal he?!'. Lianne lag daarom natuurlijk helemaal in een deuk.. Toen we terugwaren, hebben we wat gegeten bij The Old Spagetti Factory, waar het best goedkoop is en lekker! Daarna liepen we nog wat langs wat winkels en hebben ze allebei de hele avond naar jassen en snowboardbroeken gekeken. Op een gegeven moment kwamen we in een winkel waar echt hele lekkere stoelen stonden dus ben ik daarin neergeploft en moesten ze telkens naar mij toekomen om gekeurd te worden. En het ergste is nog wel: ze hebben niks gekocht... 's Avonds zou de groep weer uitgaan en Kath wilde niet mee omdat ze vandaag moet werken. Maar is zo iemand die zich nogal makkelijk laat beinvloeden dus die had al zoiets 'ik hoop dat ze al weg zijn'. Gelukkig stapte iedereen juist net in de bus toen wij bij de halte uitstapten en naar huis liepen. Dus de rest van de avond hebben we hier thuis doorgebracht met een pot ijs.
vrijdag 18 december 2009
Whooooeiiii!!!
Je gelooft nooit wat ik vandaag heb gedaan. Nooit.
Ik heb geziptrekt. Wat? In een harnasje getuigt, aan een stalen kabel van berg naar berg zwieren. Het was echt helemaal te gek.
Omdat Marloes morgen weer naar huis gaat omdat ze enorm veel last heeft van heimwee, gingen we vandaag iets leuks doen. Maar we wisten totaal niet wat, aangezien alles zo enorm duur is hier. Dus gingen we vanmorgen naar zo'n informatieshop om informatie. En uiteindelijk besloten we te gaan ziptrekken. Natuurlijk was ook dit niet goedkoop, maar uiteindelijk vind ik het absoluut het geld waard.
Nadat we hadden geboekt hadden we nog 2 uur. Van tevoren was ik natuurlijk hardstikke bang, maar de eerste trek was in de village, een paar meter boven de sneeuw en iets van 50 meter ver. Dat was heel fijn: een beginnerstrek. Daarna gingen we met een busje de bergen in om daar nog 4 keer te gaan, van de Whistler mountain naar Blackcomb en terug. Telkens over de rivier die de twee bergen scheidt.
Tussendoor kregen we informatie over de omgeving. Ook reden we met het busje langs de bobsleebaan die ze gaan gebruiken tijdens de Spelen.
Ik heb geziptrekt. Wat? In een harnasje getuigt, aan een stalen kabel van berg naar berg zwieren. Het was echt helemaal te gek.
Omdat Marloes morgen weer naar huis gaat omdat ze enorm veel last heeft van heimwee, gingen we vandaag iets leuks doen. Maar we wisten totaal niet wat, aangezien alles zo enorm duur is hier. Dus gingen we vanmorgen naar zo'n informatieshop om informatie. En uiteindelijk besloten we te gaan ziptrekken. Natuurlijk was ook dit niet goedkoop, maar uiteindelijk vind ik het absoluut het geld waard.
Nadat we hadden geboekt hadden we nog 2 uur. Van tevoren was ik natuurlijk hardstikke bang, maar de eerste trek was in de village, een paar meter boven de sneeuw en iets van 50 meter ver. Dat was heel fijn: een beginnerstrek. Daarna gingen we met een busje de bergen in om daar nog 4 keer te gaan, van de Whistler mountain naar Blackcomb en terug. Telkens over de rivier die de twee bergen scheidt.
Tussendoor kregen we informatie over de omgeving. Ook reden we met het busje langs de bobsleebaan die ze gaan gebruiken tijdens de Spelen.
woensdag 16 december 2009
Nu sneeuwt het echt
Ja nu sneeuwt het echt. Sinds maandagnacht sneeuwt het en gisteren moest ik door een dik pak sneeuw naar de bushalte lopen. De sneeuwschuiver was nog niet geweest en de sneeuw was zo'n 10 cm hoog. Gelukkig had ik het idee om mijn skibroek aan te trekken van iemand anders overgenomen en werd ik dus niet nat. Nadat we de bocht om waren hoorden we wat aankomen: de sneeuwschuiver! Toen werd het lopen toch wat makkelijker, haha.
De hele dag heeft het toen gesneeuwd, maar ik kon er helaas niet van genieten omdat ik moest werken. Maar de afgelopen nacht is het blijven sneeuwen en nu nog steeds. Volgens de weerberichten van Whistler ligt er nu 21 cm nieuwe sneeuw. Ik weet alleen niet wat ze onder 'nieuw' verstaan: de afgelopen 24 uur? Hoe dan ook, er ligt sneeuw, en niet een beetje ook.
Toen we gisteren van de bushalte omhoog naar huis liepen, waren er twee auto's moeilijk aan het doen: ze kwamen gewoon niet omhoog! Er gingen nog mensen helpen drukken, wat een beetje hielp, maar het was eigenlijk onmogelijk. De banden hadden nauwelijks of geen grip en dus bleven die auto's slippen en naar beneden zakken. Dat is toch wel heel erg: dat je gewoon niet omhoog komt met de auto! Anderen lukt het wel, die zouden wel betere banden hebben en bovendien waren dat meer hogere, dikkere auto's. Dit waren twee van die 'normale' auto's die je hier sowieso weinig ziet.
Gisteravond hebben we met de hele groep een film gekeken, wel leuk. De film heette Hangover en gaat over een groep mannen die een vrijgezellenfeestje hebben in Las Vegas, en de volgende ochtend wakker worden en geen idee meer hebben wat er is gebeurd. Ze zijn zelfs een van hun vrienden kwijt, de vriend die de volgende dag gaat trouwen! Het is echt hilarisch, ookal hou ik normaal niet zo van comedy's. Het was weer eens wat anders dan de hele avond achter de laptop! Haha
Ik heb me vanmorgen gedoucht en ik ga zo straks de stad weer in. Kijken hoe het zit met skilessen, skihuur, kijken voor een kado'tje voor secret santa, etc. De bus gaat om 12.07, dus dat moet lukken. Een goede muts op om te voorkomen dat mijn haar bevriest en dan ga ik er tegenaan! Whoe! Mijn eerste echte Canadese sneeuw in!
De hele dag heeft het toen gesneeuwd, maar ik kon er helaas niet van genieten omdat ik moest werken. Maar de afgelopen nacht is het blijven sneeuwen en nu nog steeds. Volgens de weerberichten van Whistler ligt er nu 21 cm nieuwe sneeuw. Ik weet alleen niet wat ze onder 'nieuw' verstaan: de afgelopen 24 uur? Hoe dan ook, er ligt sneeuw, en niet een beetje ook.
Toen we gisteren van de bushalte omhoog naar huis liepen, waren er twee auto's moeilijk aan het doen: ze kwamen gewoon niet omhoog! Er gingen nog mensen helpen drukken, wat een beetje hielp, maar het was eigenlijk onmogelijk. De banden hadden nauwelijks of geen grip en dus bleven die auto's slippen en naar beneden zakken. Dat is toch wel heel erg: dat je gewoon niet omhoog komt met de auto! Anderen lukt het wel, die zouden wel betere banden hebben en bovendien waren dat meer hogere, dikkere auto's. Dit waren twee van die 'normale' auto's die je hier sowieso weinig ziet.
Gisteravond hebben we met de hele groep een film gekeken, wel leuk. De film heette Hangover en gaat over een groep mannen die een vrijgezellenfeestje hebben in Las Vegas, en de volgende ochtend wakker worden en geen idee meer hebben wat er is gebeurd. Ze zijn zelfs een van hun vrienden kwijt, de vriend die de volgende dag gaat trouwen! Het is echt hilarisch, ookal hou ik normaal niet zo van comedy's. Het was weer eens wat anders dan de hele avond achter de laptop! Haha
Ik heb me vanmorgen gedoucht en ik ga zo straks de stad weer in. Kijken hoe het zit met skilessen, skihuur, kijken voor een kado'tje voor secret santa, etc. De bus gaat om 12.07, dus dat moet lukken. Een goede muts op om te voorkomen dat mijn haar bevriest en dan ga ik er tegenaan! Whoe! Mijn eerste echte Canadese sneeuw in!
maandag 14 december 2009
WHMIS-cursus op het werk
Vandaag moest ik weer werken. Ik kan geregeld dat ik met Eric mee kon ik de auto, maar 's morgens bleek dat er eigenlijk maar plaats was voor 4 passagiers, terwijl er 5 mensen mee wilden. Aangezien iedereen al te laat was voor de bus, hebben we Chris als tweede laag meegenomen: die mocht op schoot bij Katharina. Het paste dus eigen net niet, maar gelukkig kwamen we geen politie tegen en kwamen we allemaal op tijd en ongedeerd aan.
Op het werk aangekomen werden we verzocht naar de kantine te gaan, want daar was een WHMIS-cursus. Ik verstond Wimmes, en zo spreek je de afkorting ook uit, dus ik ging uit van een 'vrouwen-cursus'. Het bleek een door de overheid jaarlijks terugkomend en verplichte cursus te zijn over hoe je met chemicalien (de schoonmaakmiddelen in dit geval) om moet gaan. Wat waar voor is, hoe je het moet gebruiken, hoe je het label kan lezen, wat je moet doen als er iets mis gaat, etc. Best interessant om eerlijk te zijn en het duurde een uur dus hoefde ik een uur korter te werken.
Het werk was ook oke, het was best rustig: we hadden we twee checkout rooms, hoewel wel twee grote, en een kamer waarbij we de fouten van de vorige schoonmaker moesten herstellen. Dus alle tijd en bovendien heb ik een pot pizzasaus mee naar huis kunnen nemen. De anderen vinden zo ongeveer dagelijks iets in een checkout room die ze moeten schoonmaken. En nu ben ik het eindelijk, ookal is het iets wat ik niet zo 123 ga gebruiken. Er lag ook nog 50 cent fooi, die ik mocht hebben want dat vond mijn medeschoonmaker niet de moeite waard. Het is inderdaad ook wel heel weinig, maar goed, ik ben nu wel weer 50 cent rijker. Maar aangezien ik na het werk nog boodschappen moest doen is 50 cent alweer uitgegeven. Haha.
We gaan trouwens ook kerst vieren hier. We hebben lootjes getrokken voor Secret Santa maar ik schrijf op dit blog niet wie ik heb, want er kijken misschien wel mensen van het huis op. En dat zou niet leuk zijn natuurlijk. Ik heb in ieder geval wel een leuk iemand! Op kerstavond houden we een kerstdiner. Iedereen moet wat maken zodat we dan samen een echt diner hebben. Ik weet nog niet wat ik ga maken, wel dat het een vegetarisch hoofdgerecht wordt want anders krijg ik misschien wel helemaal niks te eten (afgezien van de toetjes). Sofia is ook vegetarisch dus die is vast blij met me!
Nou, dan ga ik nu op het grote WWW op zoek naar een lekker en niet te moeilijk recept! Groetjes!
Op het werk aangekomen werden we verzocht naar de kantine te gaan, want daar was een WHMIS-cursus. Ik verstond Wimmes, en zo spreek je de afkorting ook uit, dus ik ging uit van een 'vrouwen-cursus'. Het bleek een door de overheid jaarlijks terugkomend en verplichte cursus te zijn over hoe je met chemicalien (de schoonmaakmiddelen in dit geval) om moet gaan. Wat waar voor is, hoe je het moet gebruiken, hoe je het label kan lezen, wat je moet doen als er iets mis gaat, etc. Best interessant om eerlijk te zijn en het duurde een uur dus hoefde ik een uur korter te werken.
Het werk was ook oke, het was best rustig: we hadden we twee checkout rooms, hoewel wel twee grote, en een kamer waarbij we de fouten van de vorige schoonmaker moesten herstellen. Dus alle tijd en bovendien heb ik een pot pizzasaus mee naar huis kunnen nemen. De anderen vinden zo ongeveer dagelijks iets in een checkout room die ze moeten schoonmaken. En nu ben ik het eindelijk, ookal is het iets wat ik niet zo 123 ga gebruiken. Er lag ook nog 50 cent fooi, die ik mocht hebben want dat vond mijn medeschoonmaker niet de moeite waard. Het is inderdaad ook wel heel weinig, maar goed, ik ben nu wel weer 50 cent rijker. Maar aangezien ik na het werk nog boodschappen moest doen is 50 cent alweer uitgegeven. Haha.
We gaan trouwens ook kerst vieren hier. We hebben lootjes getrokken voor Secret Santa maar ik schrijf op dit blog niet wie ik heb, want er kijken misschien wel mensen van het huis op. En dat zou niet leuk zijn natuurlijk. Ik heb in ieder geval wel een leuk iemand! Op kerstavond houden we een kerstdiner. Iedereen moet wat maken zodat we dan samen een echt diner hebben. Ik weet nog niet wat ik ga maken, wel dat het een vegetarisch hoofdgerecht wordt want anders krijg ik misschien wel helemaal niks te eten (afgezien van de toetjes). Sofia is ook vegetarisch dus die is vast blij met me!
Nou, dan ga ik nu op het grote WWW op zoek naar een lekker en niet te moeilijk recept! Groetjes!
zondag 13 december 2009
Het sneeuwt!
Het sneeuwt! Echt!
Het is nog niet veel, maar het begin is er!
Zie hier de weg die besneeuwd is. Onze straat is nog witter, omdat daar bijna niemand rijdt. ;)
En hier ons huis met kerstverlichting! De sneeuw lijkt nu wel heel wat, want hij is met flits genomen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat het zo erg nog niet is hoor. En die hopen sneeuw, die lagen er al. Misschien dat het morgen echt helemaal vol ligt? Morgen moet ik werken en ik kan op de heenweg in ieder geval met Eric mee in de auto, dan zien we daarna wel weer verder.
Het is nog niet veel, maar het begin is er!
Zie hier de weg die besneeuwd is. Onze straat is nog witter, omdat daar bijna niemand rijdt. ;)
En hier ons huis met kerstverlichting! De sneeuw lijkt nu wel heel wat, want hij is met flits genomen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat het zo erg nog niet is hoor. En die hopen sneeuw, die lagen er al. Misschien dat het morgen echt helemaal vol ligt? Morgen moet ik werken en ik kan op de heenweg in ieder geval met Eric mee in de auto, dan zien we daarna wel weer verder.
Ja ik heb mijn skipas!
Aangezien iedereen blijkbaar erg geinteresseerd is in het vraagstuk of ik mijn skipas al heb, hierbij het verlossende woord: ja!
Ik stond in de gewone rij voor seizoenspassen en werd toen doorgestuurd naar een ander kantoortje om de hoek. Dat bleek het Whistler Blackcomb kantoor te zijn en daar kon ik mijn pas ophalen. Ik moest toen ter plekke een foto laten maken, ik dacht fijn met mn nieuwe muts te gaan poseren maar dat mocht niet. Op mijn pas staat nu 'employee', alsof ik voor Whistler Blackcomb werk. Bij de mensen die de pas hebben moeten kopen, staat er 'adult'. Ik ben benieuwd of ik nu ook andere of meer kortingen mee krijg. We will see.
Ik heb gisteren ook nog oranje handschoenen gekocht om het geheel helemaal af te maken. Eigenlijk moet ik nog een andere sjaal, maar als je gaat skien wil je toch geen sjaal over je jas heen, dus misschien is het ook wel helemaal niet nodig.
Hieronder zie je mij in mijn skioutfit. In mijn kamer trouwens.
De foto daaronder is iets donker geworden omdat ik voor het raam sta (ook in mijn kamer) maar kan je wel de kamer en bovendien mijn prachtige foto op mijn skipas zien!
Mama had me gisteren bevolen om foto's te maken, wat ik heb geprobeerd. Maar je krijgt gewoon niet zo'n mooie foto als het in het echt is. Zo hoor je op deze foto eigenlijk heel mooi een besneeuwde berg door de wolken heen op de achtergrond te zien. Maar dat krijg ik gewoon niet voor elkaar!
Gisteravond was er een feestje. De groep zou naar Tommy Africa's gaan, een of andere discotheek. Ik had besloten mee te gaan, als was het maar voor even. Maar toen kwam er tegen 7 uur een groep mensen binnen! 9 stuks, als ik het goed heb geteld. Het waren vrienden, of in ieder geval bekenden van een aantal uit ons huis. Die hebben namelijk voordat ze hier kwamen een maand of langer in Vancouver gezeten en Engelse taalles gehad. Het was verbazingwekkend hoe snel het huis werd overgenomen door deze groep mensen, die zich direct gedroegen alsof ze thuis waren.
Maar goed, het feestje zou doorgaan. Tegen 9 uur zouden we weg gaan, dus tegen 9 uur was iedereen kant en klaar beneden waar ookal een feestje gaande was. En telkens ging er weer een half uur voorbij: weer een bus te laat. Toen ze om half 12 dan eindelijk zover waren om de bus te nemen, waren er al een aantal zover heen dat die niet eens meer mee konden. Bovendien had ik het al wel weer gehad, dit was feestje genoeg voor mij. De volgende keer beter, laten we maar zeggen. Haha
Ik stond in de gewone rij voor seizoenspassen en werd toen doorgestuurd naar een ander kantoortje om de hoek. Dat bleek het Whistler Blackcomb kantoor te zijn en daar kon ik mijn pas ophalen. Ik moest toen ter plekke een foto laten maken, ik dacht fijn met mn nieuwe muts te gaan poseren maar dat mocht niet. Op mijn pas staat nu 'employee', alsof ik voor Whistler Blackcomb werk. Bij de mensen die de pas hebben moeten kopen, staat er 'adult'. Ik ben benieuwd of ik nu ook andere of meer kortingen mee krijg. We will see.
Ik heb gisteren ook nog oranje handschoenen gekocht om het geheel helemaal af te maken. Eigenlijk moet ik nog een andere sjaal, maar als je gaat skien wil je toch geen sjaal over je jas heen, dus misschien is het ook wel helemaal niet nodig.
Hieronder zie je mij in mijn skioutfit. In mijn kamer trouwens.
De foto daaronder is iets donker geworden omdat ik voor het raam sta (ook in mijn kamer) maar kan je wel de kamer en bovendien mijn prachtige foto op mijn skipas zien!
Mama had me gisteren bevolen om foto's te maken, wat ik heb geprobeerd. Maar je krijgt gewoon niet zo'n mooie foto als het in het echt is. Zo hoor je op deze foto eigenlijk heel mooi een besneeuwde berg door de wolken heen op de achtergrond te zien. Maar dat krijg ik gewoon niet voor elkaar!
Gisteravond was er een feestje. De groep zou naar Tommy Africa's gaan, een of andere discotheek. Ik had besloten mee te gaan, als was het maar voor even. Maar toen kwam er tegen 7 uur een groep mensen binnen! 9 stuks, als ik het goed heb geteld. Het waren vrienden, of in ieder geval bekenden van een aantal uit ons huis. Die hebben namelijk voordat ze hier kwamen een maand of langer in Vancouver gezeten en Engelse taalles gehad. Het was verbazingwekkend hoe snel het huis werd overgenomen door deze groep mensen, die zich direct gedroegen alsof ze thuis waren.
Maar goed, het feestje zou doorgaan. Tegen 9 uur zouden we weg gaan, dus tegen 9 uur was iedereen kant en klaar beneden waar ookal een feestje gaande was. En telkens ging er weer een half uur voorbij: weer een bus te laat. Toen ze om half 12 dan eindelijk zover waren om de bus te nemen, waren er al een aantal zover heen dat die niet eens meer mee konden. Bovendien had ik het al wel weer gehad, dit was feestje genoeg voor mij. De volgende keer beter, laten we maar zeggen. Haha
donderdag 10 december 2009
Weer een leuke dag werken
Vandaag moest ik werken en ik keek er behoorlijk tegenop. Maar ik mocht vandaag weer met Debby werken, jeej! En ik bedoel het echt, dat jeej. Want het was een leuke dag. Niet te druk, maar toch genoeg te doen. Afwisseling en vooral een Engels sprekende collega. Nu kon ik dingen vragen en kreeg ik antwoord: heerlijk! En het ging ook allemaal goed, niks geen 3x hetzelfde douchedeurtje poetsen zonder resultaat. Ja, ik heb vandaag echt een fijne dag gehad. Dit maakt me wel weer blij, want dit maakt het vooruitzicht op 6 maanden dit werk wel fijner.
Trouwens, Lindi is weg. We gingen vandaag naar het werk, samen met Simon. En daar aangekomen vertelde ze tegen Ravi dat ze ging stoppen omdat ze Vancouver en de mensen daar teveel miste. Dat ze het met Internex had geregeld en dat die haar waarschijnlijk ook al op de hoogte hadden gesteld. Dat klopte, en Ravi vertelde dat ze al niet meer hoefde te werken. Zo raar, aangezien Internex twee keer aan Lindi had gemaild 'dus je laatste werkdag is donderdag'. Het was echt sneu om haar zo gefrustreerd en verslagen te zien. En ik moest verder: het werk begon! En toen ik net thuiskwam, hing er een briefje dat je ze al weg was. :(
Maar in ruil voor Lindi (niet echt natuurlijk, het is toeval) is er een nieuw meisje gekomen: Ellen, een Zweedse. Morgen komt Marloes, een Nederlands meisje die deze blog las en mij mailde 'volgens mij komen we in hetzelfde huis te wonen!'. Dus het wordt nog wel echt druk, weer nieuwe mensen en nieuwe indrukken.
Morgenvroeg moet ik naar het hotel om mijn bankgegevens langs te brengen. Dat had ik vorige week ook al gedaan, maar nu hoorde ik dat dat niet het juiste was. Ik heb nu bij de bank een papiertje gehaald met alle info die ze nodig hebben. Ik moet tegen 10 uur komen en hoop dat ik dan nog met de salarisuitbetaling mee kan, want morgen wordt er betaald. En hopelijk kan ik dan ook direct mijn skipas halen, dat zou echt fijn zijn!
Nouja, het leven gaat zo door zie je. Hoe is het leven daar?
Trouwens, Lindi is weg. We gingen vandaag naar het werk, samen met Simon. En daar aangekomen vertelde ze tegen Ravi dat ze ging stoppen omdat ze Vancouver en de mensen daar teveel miste. Dat ze het met Internex had geregeld en dat die haar waarschijnlijk ook al op de hoogte hadden gesteld. Dat klopte, en Ravi vertelde dat ze al niet meer hoefde te werken. Zo raar, aangezien Internex twee keer aan Lindi had gemaild 'dus je laatste werkdag is donderdag'. Het was echt sneu om haar zo gefrustreerd en verslagen te zien. En ik moest verder: het werk begon! En toen ik net thuiskwam, hing er een briefje dat je ze al weg was. :(
Maar in ruil voor Lindi (niet echt natuurlijk, het is toeval) is er een nieuw meisje gekomen: Ellen, een Zweedse. Morgen komt Marloes, een Nederlands meisje die deze blog las en mij mailde 'volgens mij komen we in hetzelfde huis te wonen!'. Dus het wordt nog wel echt druk, weer nieuwe mensen en nieuwe indrukken.
Morgenvroeg moet ik naar het hotel om mijn bankgegevens langs te brengen. Dat had ik vorige week ook al gedaan, maar nu hoorde ik dat dat niet het juiste was. Ik heb nu bij de bank een papiertje gehaald met alle info die ze nodig hebben. Ik moet tegen 10 uur komen en hoop dat ik dan nog met de salarisuitbetaling mee kan, want morgen wordt er betaald. En hopelijk kan ik dan ook direct mijn skipas halen, dat zou echt fijn zijn!
Nouja, het leven gaat zo door zie je. Hoe is het leven daar?
woensdag 9 december 2009
Relaxed dagje village
Vandaag was een rustig dagje. Ik werd vanmorgen wakker en had het idee dat ik thuis in m'n eigen bed lag. Dat was natuurlijk niet zo en dat was wel even vervelend. Want ik had geen interessante vooruitzichten behalve het stomme werk van morgen (dacht ik toen) en dan ga je denken. Dan ga je diep in de negatieve gedachten en dan lukt eigenlijk niks meer om je weer vrolijk te maken. Want dan kom je beneden en is het weer een bende en dan wordt je daardoor echt gesterkt in je negativiteit.
Maar om half 12 ben ik met Lindi en Katherina naar de stad geweest en toen is het eigenlijk nog een hele leuke dag geworden!
Beetje rondgelopen, lekker gegeten, maar vooral gewoon fijn gesocialized. Lindi gaat trouwens aan het einde van de week weg. Ze is hiervoor twee weken in Vancouver geweest en mist de mensen en de mentaliteit daar en heeft het helemaal gehad met dit huis en de huur die we ervoor neer moeten leggen. Het is gewoon niet in verhouding. Ik vind het heel jammer dat Lindi weggaat, want ze is echt een hele leuke meid. Maar goed, ze moet doen wat goed voor d'r is.
Hier zie je de bushalte van Emerald Estate. De foto's zijn trouwens niet van geweldige kwaliteit, want ik heb ze met mijn telefoon gemaakt. Maar toch, foto's!
We stapten de bus uit bij de halte vlakbij de piste. En dan zie je dit.
(Jep, mijn vinger voor de lens, dat krijg je als je snel een foto wil maken met je telefoon)
Een foto van een prullenbak, met een typische mededeling: meld het even als je een beer ziet. Bij zo ongeveer iedere bushalte met een huisje hangt ook een A4tje met deze info, dat het normaal is dat ze hier rondlopen enzo en hoe je moet reageren. Bij onze halte hebben ze telkens het woord 'bear' veranderd in een of andere naam waardoor je zinnen krijgt zoals 'het is normaal dat je Marvin rond ziet lopen op zoek naar eten'. Zie ook de sneeuw op de prullenbak...
En een prachtige lucht, toen we via Marketplace weer terug naar huis gingen. Zie de kleuren!
Ik ben trouwens ook nog lid geworden van de plaatselijke bibliotheek hier, helemaal gratis! Ik heb nu een boek thuis genaamd 'the song reader' van Lisa Tucker. Ben benieuwd!
Wat ook leuk is, is dat ik waarschijnlijk nu mijn skipas kan halen! Tijdens het rondstruinen in de stad kwamen we Anne tegen, die op kantoor van de housekeeping werkt in het hotel. Zij vertelde me dit, dus ik ben benieuwd! Het kon trouwens nog wel zijn dat ik verkeerde bankgegevens had doorgegeven en dat het daarom misschien nog niet klaarlag, maar dat zie ik morgen wel. Maar ik kan dus in ieder geval binnenkort mijn pas halen! Die geeft trouwens ook korting bij veel winkels hier, dus echt super! Ik ben erg benieuwd.
Als ik mijn pas heb, en Katharina ook, dan nemen we waarschijnlijk samen skiles. Want wij zijn de enigen die allebei nog nooit hebben geskiet en samen is het natuurlijk veel leuker om te lessen!
Hieronder trouwens nog een foto van geloof ik afgelopen zaterdag. Heb je een indruk van hoe we hier wonen en wie er wonen.
Morgen weer werken, ben benieuwd hoe het nu gaat. Hoop dat ik met een beetje leuk iemand mag samenwerken... Kus
Maar om half 12 ben ik met Lindi en Katherina naar de stad geweest en toen is het eigenlijk nog een hele leuke dag geworden!
Beetje rondgelopen, lekker gegeten, maar vooral gewoon fijn gesocialized. Lindi gaat trouwens aan het einde van de week weg. Ze is hiervoor twee weken in Vancouver geweest en mist de mensen en de mentaliteit daar en heeft het helemaal gehad met dit huis en de huur die we ervoor neer moeten leggen. Het is gewoon niet in verhouding. Ik vind het heel jammer dat Lindi weggaat, want ze is echt een hele leuke meid. Maar goed, ze moet doen wat goed voor d'r is.
Hier zie je de bushalte van Emerald Estate. De foto's zijn trouwens niet van geweldige kwaliteit, want ik heb ze met mijn telefoon gemaakt. Maar toch, foto's!
We stapten de bus uit bij de halte vlakbij de piste. En dan zie je dit.
(Jep, mijn vinger voor de lens, dat krijg je als je snel een foto wil maken met je telefoon)
Een foto van een prullenbak, met een typische mededeling: meld het even als je een beer ziet. Bij zo ongeveer iedere bushalte met een huisje hangt ook een A4tje met deze info, dat het normaal is dat ze hier rondlopen enzo en hoe je moet reageren. Bij onze halte hebben ze telkens het woord 'bear' veranderd in een of andere naam waardoor je zinnen krijgt zoals 'het is normaal dat je Marvin rond ziet lopen op zoek naar eten'. Zie ook de sneeuw op de prullenbak...
En een prachtige lucht, toen we via Marketplace weer terug naar huis gingen. Zie de kleuren!
Ik ben trouwens ook nog lid geworden van de plaatselijke bibliotheek hier, helemaal gratis! Ik heb nu een boek thuis genaamd 'the song reader' van Lisa Tucker. Ben benieuwd!
Wat ook leuk is, is dat ik waarschijnlijk nu mijn skipas kan halen! Tijdens het rondstruinen in de stad kwamen we Anne tegen, die op kantoor van de housekeeping werkt in het hotel. Zij vertelde me dit, dus ik ben benieuwd! Het kon trouwens nog wel zijn dat ik verkeerde bankgegevens had doorgegeven en dat het daarom misschien nog niet klaarlag, maar dat zie ik morgen wel. Maar ik kan dus in ieder geval binnenkort mijn pas halen! Die geeft trouwens ook korting bij veel winkels hier, dus echt super! Ik ben erg benieuwd.
Als ik mijn pas heb, en Katharina ook, dan nemen we waarschijnlijk samen skiles. Want wij zijn de enigen die allebei nog nooit hebben geskiet en samen is het natuurlijk veel leuker om te lessen!
Hieronder trouwens nog een foto van geloof ik afgelopen zaterdag. Heb je een indruk van hoe we hier wonen en wie er wonen.
Morgen weer werken, ben benieuwd hoe het nu gaat. Hoop dat ik met een beetje leuk iemand mag samenwerken... Kus
dinsdag 8 december 2009
Koud!
Het is echt ontzettend koud. In Whistler Village is het -9, halverwege de berg (skipiste) -16 en bovenaan -18. Waar ik woon zal het dus zo'n -11 zijn. Echt heel koud dus. Ik heb daarom vandaag een soort van tweede huid/termobroek gekocht voor onder mijn gewone broek. Hij zit erg lekker en het is ongetwijfeld ook warm. Morgen ga ik het proberen, hoewel ik al weet dat het beter is dan nu in m'n dunne broeken.
Ik had trouwens even gekeken hoe duur het is om een dagje te gaan skien zonder skipas, nou dat is dus 100 dollar. En dan is dat alleen een skipas, dus niks geen huur van skies enzo. Niet te doen dus, ik moet dus echt even wachten totdat ik die pas heb. Ik heb wel al hele mooie oranje goggles gekocht: een skibril dus. Het is er een die over mijn gewone bril heen kan en bij toeval was hij oranje. Maar goed, als Nederlander kan ik natuurlijk wel wat met de kleur oranje. Dus ik had ook al even gekeken naar een leuke muts met oranjetinten. Ik heb er $40 voor betaald, en dit was de enige die over een bril heen kon in die winkel. Dus ik was heel erg blij met de prijs, want ik ga echt geen $100 voor zo'n bril betalen! Ik vroeg nog aan de mensen van de winkel of het nodig was, of ik niet gewoon met een zonnebril kon skien. En zij zeiden dat je dit, met deze temperaturen, echt niet wil. Hmm ik geloof ze. En toen ik thuiskwam bleek dat Anne, het Duitse meisje van mijn kamer, ook net zo'n bril had gekocht maar dan voor een prijs met een nulletje meer. Who, dat is toch niet normaal meer?! Naja, het maakt me wel extra blij met mijn aankoop, zo'n prijs. En ze had al 1 he, dit is een nieuwe, dus ze weet hoe de prijzen liggen. Lianne heeft voor nog minder geld in Nederland een skibril op sterkte laten maken. Dat is dan toch een veel betere aankoop zou je denken..?
Iets wat duidelijk maakt hoe koud het hier is: water dat bevriest. Het meer waar ik zo ongeveer aan woon, dat gigantische meer op weg naar Whistler Village, dat is bevroren. Het is vast nog niet goed genoeg bevroren om erop te kunnen schaatsen, maar toch. Het is echt een gigantische plas met water en dat is in zijn geheel bevroren.
Ook zie je het aan het water dat de bergen afkomt. Toen ik hier net kwam, een week geleden dus, zag je overal stroompjes water langs de bergen naar beneden lopen. Vandaag viel het me op dat dit bevroren was, je zag strepen ijs langs de stenen. Op 1 plek stroomde het water nog met volle gang, dit was dan ook een grote stroom, maar eromheen zat allemaal ijs. Idioot.
Aan de andere kant, gisteravond is er een groep met de auto naar de supermarkt geweest. Vanmorgen hebben ze de auto pas uitgeladen en het drinken was niet bevroren! Ja het was ontzettend koud maar nog vloeibaar.
Nouja, het is gewoon koud, geloof me. Er is echt een koudestroom ofzo, iedereen hoopt dat het binnenkort weer een beetje zachter weer wordt. En dat het weer gaat sneeuwen, want nu is het een en al ijs. Ze maken hier wel nepsneeuw met van die sneeuwmakers, maar dan nog is het heel ijzig. Het leuke daaraan is, is dat er in het centrum overal een laag sneeuw op de grond ligt. Het voelt dus al heel echt! Haha
Ik had trouwens even gekeken hoe duur het is om een dagje te gaan skien zonder skipas, nou dat is dus 100 dollar. En dan is dat alleen een skipas, dus niks geen huur van skies enzo. Niet te doen dus, ik moet dus echt even wachten totdat ik die pas heb. Ik heb wel al hele mooie oranje goggles gekocht: een skibril dus. Het is er een die over mijn gewone bril heen kan en bij toeval was hij oranje. Maar goed, als Nederlander kan ik natuurlijk wel wat met de kleur oranje. Dus ik had ook al even gekeken naar een leuke muts met oranjetinten. Ik heb er $40 voor betaald, en dit was de enige die over een bril heen kon in die winkel. Dus ik was heel erg blij met de prijs, want ik ga echt geen $100 voor zo'n bril betalen! Ik vroeg nog aan de mensen van de winkel of het nodig was, of ik niet gewoon met een zonnebril kon skien. En zij zeiden dat je dit, met deze temperaturen, echt niet wil. Hmm ik geloof ze. En toen ik thuiskwam bleek dat Anne, het Duitse meisje van mijn kamer, ook net zo'n bril had gekocht maar dan voor een prijs met een nulletje meer. Who, dat is toch niet normaal meer?! Naja, het maakt me wel extra blij met mijn aankoop, zo'n prijs. En ze had al 1 he, dit is een nieuwe, dus ze weet hoe de prijzen liggen. Lianne heeft voor nog minder geld in Nederland een skibril op sterkte laten maken. Dat is dan toch een veel betere aankoop zou je denken..?
Iets wat duidelijk maakt hoe koud het hier is: water dat bevriest. Het meer waar ik zo ongeveer aan woon, dat gigantische meer op weg naar Whistler Village, dat is bevroren. Het is vast nog niet goed genoeg bevroren om erop te kunnen schaatsen, maar toch. Het is echt een gigantische plas met water en dat is in zijn geheel bevroren.
Ook zie je het aan het water dat de bergen afkomt. Toen ik hier net kwam, een week geleden dus, zag je overal stroompjes water langs de bergen naar beneden lopen. Vandaag viel het me op dat dit bevroren was, je zag strepen ijs langs de stenen. Op 1 plek stroomde het water nog met volle gang, dit was dan ook een grote stroom, maar eromheen zat allemaal ijs. Idioot.
Aan de andere kant, gisteravond is er een groep met de auto naar de supermarkt geweest. Vanmorgen hebben ze de auto pas uitgeladen en het drinken was niet bevroren! Ja het was ontzettend koud maar nog vloeibaar.
Nouja, het is gewoon koud, geloof me. Er is echt een koudestroom ofzo, iedereen hoopt dat het binnenkort weer een beetje zachter weer wordt. En dat het weer gaat sneeuwen, want nu is het een en al ijs. Ze maken hier wel nepsneeuw met van die sneeuwmakers, maar dan nog is het heel ijzig. Het leuke daaraan is, is dat er in het centrum overal een laag sneeuw op de grond ligt. Het voelt dus al heel echt! Haha
zondag 6 december 2009
Vrije zondag
Vandaag een vrije zondag, niks te doen dus. Ik heb lekker lang uitgeslapen en toen geskyped. Vervolgens heb ik boodschappen gedaan want dat moet ook. De winkels zijn hier gewoon op zondag open, heel handig. Ook rijden de bussen gewoon op dezelfde tijden: het leven gaat hier dus gewoon door.
Toen ik terugkwam van de boodschappen heb ik heel relaxed Expeditie Robinson op RTL Gemist gekeken en tot mijn grote verbazing heeft Marcel gewonnen! Naja, ik had het toch echt een van de vrouwen gegund.
Net hebben we een housemeeting gehad. Het begon met een leuke ijsbreker: met z'n allen op een deken gaan staan die steeds kleiner werd. Toen werd dit vertaald naar hoe we samen moeten werken om het huis schoon te houden zodat het fijn is om in te wonen. Naast het schoonmaakschema dat er is, hebben we nu dus afspraken gemaakt over hoe we de keuken schoonhouden, ben benieuwd hoe dat uitpakt.
Wat hier in Whistler trouwens opvalt, is dat er heel veel mensen rondlopen in leggings of maillots en dan met een lang shirt erover. Dat lijkt me toch echt heel erg koud! Ik bedoel, het is tussen de -5 en -10 graden hier!
Nouja, nu ga ik slapen want ik moet morgen vroeg op.
Toen ik terugkwam van de boodschappen heb ik heel relaxed Expeditie Robinson op RTL Gemist gekeken en tot mijn grote verbazing heeft Marcel gewonnen! Naja, ik had het toch echt een van de vrouwen gegund.
Net hebben we een housemeeting gehad. Het begon met een leuke ijsbreker: met z'n allen op een deken gaan staan die steeds kleiner werd. Toen werd dit vertaald naar hoe we samen moeten werken om het huis schoon te houden zodat het fijn is om in te wonen. Naast het schoonmaakschema dat er is, hebben we nu dus afspraken gemaakt over hoe we de keuken schoonhouden, ben benieuwd hoe dat uitpakt.
Wat hier in Whistler trouwens opvalt, is dat er heel veel mensen rondlopen in leggings of maillots en dan met een lang shirt erover. Dat lijkt me toch echt heel erg koud! Ik bedoel, het is tussen de -5 en -10 graden hier!
Nouja, nu ga ik slapen want ik moet morgen vroeg op.
zaterdag 5 december 2009
1e werkdag
Vandaag had ik mijn 1e werkdag. Om op tijd te zijn was ik vroeg weggegaan: ik ging met de bus van 6.51 mee. Dit resulteerde tot het geval dat ik een uur te vroeg was, dus nu weet ik dat 7.21 ook kan. Haha. Gelukkig kon ik op de terugweg met twee jongens uit mijn huis mee, die er ook werken. Ik kon Eric gister niet vinden om te vragen of ik mee kon in zijn auto, maar dat had dus wel rustig gekund. Naja weten we dat weer voor de volgende keer.
Ik ging er vanuit dat Ravi, de housekeeping manager, er nu ook zou zijn. Dit was helaas niet het geval. Dus nu was het allemaal niet goed geregeld of in ieder geval zo kwam het over. Ik moest met Rupi mee, maar zij had alleen daycleanings. Dit houdt in dat je alleen globaal opruimt, de bedden opmaakt, afval leegt en handdoeken vervangt. Dus ik weet nu heel goed hoe dat moet, maar nog niet hoe alles schoongemaakt moet worden! Tijdens de lunch kom je er pas echt achter dat er eigenlijk alleen maar Indische mensen werken in de housekeeping bij het hotel. Ze praten dan ook geen engels, sommigen kunnen niet eens engels. Dus het is heel vervelend als je bijvoorbeeld iemand tegenkomt want dan gaan ze in het Indisch praten (of hoe het taaltje dan ook heet) en voel je je echt een buitenstaander. Sven, een Duitse jongen uit mijn huis die er ook werkt, zei precies hetzelfde. Hij vertelde zelfs dat een Koreaanse jongen die voor het hotel werkt had gezegd dat degenen die de kamers controleren strenger zijn op de niet-indische mensen omdat het zo'n enorme in-crowd is. Nou vind ik dat een beetje te, maar het is wel vervelend zo. Officieel mogen ze namelijk niet eens een andere taal spreken dan Engels tijdens het werk. Dat staat in het contract die ik heb moeten tekenen... Naja.
Na de lunch deden we nog een aantal kamers die 's morgens geen schoonmaak wilden en daarna moest ik Debby helpen. Zij is een hele kleine, dunne, wat oudere vrouw maar wel Canadees geloof ik. Ze praat in ieder geval Engels en heeft een Westers uiterlijk. Ik moest helpen bij een checkout-room, oftewel een kamer die helemaal schoon moest nadat mensen hadden uitgecheckt. Het nadeel is dat ik de schoonmaakdingen dus nog niet gedaan had en Debby nogal een geval apart is. Ze gaat als een razende te werk en ik voelde me enorm schuldig dat ik het allemaal nog niet wist. Toen had ik ook nog eens de badkamer met het verkeerde middel schoongemaakt dus kwamen we in tijdnood. Het was echt stressen op het einde en ik me maar afvragen waarom. Blijkbaar zijn ze hier heel echt met tijd bezig: half 5 is half 5 en geen minuut later. Ik snap dat wel een beetje maar niet in die mate.
Toen ik samen met Debby en buiten adem weer bij de personeelsruimte was, lagen Sven en Eric, de twee jongens uit mijn huis, echt helemaal dubbel omdat ik met Debby moest werken. Blijkbaar heeft zij de reputatie als een idioot te werk te gaan. En dat terwijl dit ook nog maar hun derde dag was!
Maandag en dinsdag moet ik ook werken, daarna is het weer even afwachten. Ben benieuwd.
De autorit naar huis was fijn. Ook omdat je zo de anderen een beetje beter leert kennen. Ik ben niet zo'n uitgaanstype dus dat is niet mijn ding om mensen te leren kennen maar zo wel.
Toen ik thuiskwam werd ik weer herinnert aan 'de ramp': vanmorgen toen ik heel vroeg opstond, bleek dat de plastic zak van mijn nieuw gekochte skibroek helemaal was gesmolten! En ik had nu allemaal zilverkleurige plastic aan en in de stof van mijn broek. Het grootste gedeelte kon ik er gewoon aftrekken maar de rest...? Ik heb het nu redelijk weggekregen door heel voorzichtig met een scheermesje eroverheen te gaan. Het zit er in principe nog wel in maar je ziet het in ieder geval niet meer! Poe ik ben echt heel erg blij dat het zo uitpakte!
Ik ging er vanuit dat Ravi, de housekeeping manager, er nu ook zou zijn. Dit was helaas niet het geval. Dus nu was het allemaal niet goed geregeld of in ieder geval zo kwam het over. Ik moest met Rupi mee, maar zij had alleen daycleanings. Dit houdt in dat je alleen globaal opruimt, de bedden opmaakt, afval leegt en handdoeken vervangt. Dus ik weet nu heel goed hoe dat moet, maar nog niet hoe alles schoongemaakt moet worden! Tijdens de lunch kom je er pas echt achter dat er eigenlijk alleen maar Indische mensen werken in de housekeeping bij het hotel. Ze praten dan ook geen engels, sommigen kunnen niet eens engels. Dus het is heel vervelend als je bijvoorbeeld iemand tegenkomt want dan gaan ze in het Indisch praten (of hoe het taaltje dan ook heet) en voel je je echt een buitenstaander. Sven, een Duitse jongen uit mijn huis die er ook werkt, zei precies hetzelfde. Hij vertelde zelfs dat een Koreaanse jongen die voor het hotel werkt had gezegd dat degenen die de kamers controleren strenger zijn op de niet-indische mensen omdat het zo'n enorme in-crowd is. Nou vind ik dat een beetje te, maar het is wel vervelend zo. Officieel mogen ze namelijk niet eens een andere taal spreken dan Engels tijdens het werk. Dat staat in het contract die ik heb moeten tekenen... Naja.
Na de lunch deden we nog een aantal kamers die 's morgens geen schoonmaak wilden en daarna moest ik Debby helpen. Zij is een hele kleine, dunne, wat oudere vrouw maar wel Canadees geloof ik. Ze praat in ieder geval Engels en heeft een Westers uiterlijk. Ik moest helpen bij een checkout-room, oftewel een kamer die helemaal schoon moest nadat mensen hadden uitgecheckt. Het nadeel is dat ik de schoonmaakdingen dus nog niet gedaan had en Debby nogal een geval apart is. Ze gaat als een razende te werk en ik voelde me enorm schuldig dat ik het allemaal nog niet wist. Toen had ik ook nog eens de badkamer met het verkeerde middel schoongemaakt dus kwamen we in tijdnood. Het was echt stressen op het einde en ik me maar afvragen waarom. Blijkbaar zijn ze hier heel echt met tijd bezig: half 5 is half 5 en geen minuut later. Ik snap dat wel een beetje maar niet in die mate.
Toen ik samen met Debby en buiten adem weer bij de personeelsruimte was, lagen Sven en Eric, de twee jongens uit mijn huis, echt helemaal dubbel omdat ik met Debby moest werken. Blijkbaar heeft zij de reputatie als een idioot te werk te gaan. En dat terwijl dit ook nog maar hun derde dag was!
Maandag en dinsdag moet ik ook werken, daarna is het weer even afwachten. Ben benieuwd.
De autorit naar huis was fijn. Ook omdat je zo de anderen een beetje beter leert kennen. Ik ben niet zo'n uitgaanstype dus dat is niet mijn ding om mensen te leren kennen maar zo wel.
Toen ik thuiskwam werd ik weer herinnert aan 'de ramp': vanmorgen toen ik heel vroeg opstond, bleek dat de plastic zak van mijn nieuw gekochte skibroek helemaal was gesmolten! En ik had nu allemaal zilverkleurige plastic aan en in de stof van mijn broek. Het grootste gedeelte kon ik er gewoon aftrekken maar de rest...? Ik heb het nu redelijk weggekregen door heel voorzichtig met een scheermesje eroverheen te gaan. Het zit er in principe nog wel in maar je ziet het in ieder geval niet meer! Poe ik ben echt heel erg blij dat het zo uitpakte!
vrijdag 4 december 2009
Squamish
Lianne en ik hadden de dag gepland als een dagje Squamish. Helaas kennen we het rooster van de bus nog niet uit ons hoofd en kwamen we te laat in Whistler Village aan om de Greyhound bus te kunnen halen. Dus moesten we 2,5 uur wachten. Een beetje rondkijken in Whistler dan maar weer. Volgens mij hebben nu echt bijna alle winkels die interessant kunnen zijn gehad.
Toen we om 1 uur bij de ticketservice kwamen en een kaartje kochten, bleek deze veel duurder te zijn dan ik dacht. Er gaan namelijk twee bussen die kant op, een 'gewone' bus waarbij een kaartje zo'n $5 kost en dus de Greyhound en hier kostte het mij (met korting) meer dan $16. Nadeel is dat de 'gewone' bus echt voor werkverkeer dient: hij gaat alleen vroeg in de ochtend en laat op de middag. En wij zaten daar dus precies tussenin. Maar goed, een kaartje gekocht en op de bus gestapt.
Bleek dat de uitstaphalte die het ticketmeisje geselecteerd had, North was. En ik dacht dat de outletstore waar ik heen wilde, in Downtown lag. Dus ik baalde als een stekker. Alles zat tegen! Gelukkig bleek de outletstore zo ongeveer precies te zitten bij onze busstop. Deze bleek veel kleiner dan ik gedacht had maar ik heb er toch een hele leuke ski/snowboardbroek gekocht voor maar $100. Het lijkt net spijkerstof maar is het natuurlijk niet. En het past natuurlijk perfect bij m'n zwarte jas. Als ik eens de piste op ga binnenkort en foto's heb, laat ik ze zien!
Vervolgens gingen we lopend naar de Wallmart. Die was halverwege downtown dus dachten we dat het wel mee viel. Langs de weg liep een fietsstrook waar we op zijn gaan lopen maar het verkeer raasde voorbij dus wilde ik op de terugweg niet meer zo lopen! Maar we hebben het heelhuids gehaald, er liepen trouwens nog wel meer mensen zo.
In de Wallmart heb ik natuurlijk een kussen gekocht, heel belangrijk. Ze hadden allerlei soorten maar uiteindelijk kwam ik uit bij eentje die mij $8 leek. Bij het afrekenen bleek hij maar $6 te kosten dus het stelt echt helemaal niks voor. Ik ben wel benieuwd hoe hij ligt, maar veel slechter kan het niet zijn. Deze is tenminste dik, wat ik nu heb is een 2 centimeter hoge lap. Dus een update over mijn nacht zal nog komen.
Na de Wallmart hebben we een bus genomen naar de bushalte in North, waar we nog een half uur hebben zitten wachten. Maar goed, we zijn helemaal heelhuids aan en terug gekomen en met een tas vol aankopen. Ik vond het ondanks het begin toch nog een geslaagd dagje!
Morgen heb ik mijn eerste werkdag. Ik kijk er toch wel wat tegenop. Ik ben bang dat ik het helemaal niet leuk vind, maar goed wat dan nog?! Ik ben hier niet om te werken! Als ik straks mijn skipas heb en de piste op ga, krijg ik natuurlijk nog een veel ander vrijetijdsleven. Nouja, we zien wel.
Toen we om 1 uur bij de ticketservice kwamen en een kaartje kochten, bleek deze veel duurder te zijn dan ik dacht. Er gaan namelijk twee bussen die kant op, een 'gewone' bus waarbij een kaartje zo'n $5 kost en dus de Greyhound en hier kostte het mij (met korting) meer dan $16. Nadeel is dat de 'gewone' bus echt voor werkverkeer dient: hij gaat alleen vroeg in de ochtend en laat op de middag. En wij zaten daar dus precies tussenin. Maar goed, een kaartje gekocht en op de bus gestapt.
Bleek dat de uitstaphalte die het ticketmeisje geselecteerd had, North was. En ik dacht dat de outletstore waar ik heen wilde, in Downtown lag. Dus ik baalde als een stekker. Alles zat tegen! Gelukkig bleek de outletstore zo ongeveer precies te zitten bij onze busstop. Deze bleek veel kleiner dan ik gedacht had maar ik heb er toch een hele leuke ski/snowboardbroek gekocht voor maar $100. Het lijkt net spijkerstof maar is het natuurlijk niet. En het past natuurlijk perfect bij m'n zwarte jas. Als ik eens de piste op ga binnenkort en foto's heb, laat ik ze zien!
Vervolgens gingen we lopend naar de Wallmart. Die was halverwege downtown dus dachten we dat het wel mee viel. Langs de weg liep een fietsstrook waar we op zijn gaan lopen maar het verkeer raasde voorbij dus wilde ik op de terugweg niet meer zo lopen! Maar we hebben het heelhuids gehaald, er liepen trouwens nog wel meer mensen zo.
In de Wallmart heb ik natuurlijk een kussen gekocht, heel belangrijk. Ze hadden allerlei soorten maar uiteindelijk kwam ik uit bij eentje die mij $8 leek. Bij het afrekenen bleek hij maar $6 te kosten dus het stelt echt helemaal niks voor. Ik ben wel benieuwd hoe hij ligt, maar veel slechter kan het niet zijn. Deze is tenminste dik, wat ik nu heb is een 2 centimeter hoge lap. Dus een update over mijn nacht zal nog komen.
Na de Wallmart hebben we een bus genomen naar de bushalte in North, waar we nog een half uur hebben zitten wachten. Maar goed, we zijn helemaal heelhuids aan en terug gekomen en met een tas vol aankopen. Ik vond het ondanks het begin toch nog een geslaagd dagje!
Morgen heb ik mijn eerste werkdag. Ik kijk er toch wel wat tegenop. Ik ben bang dat ik het helemaal niet leuk vind, maar goed wat dan nog?! Ik ben hier niet om te werken! Als ik straks mijn skipas heb en de piste op ga, krijg ik natuurlijk nog een veel ander vrijetijdsleven. Nouja, we zien wel.
donderdag 3 december 2009
Foto
Hierbij wat foto's van de omgeving. De avondfoto's komen nog.
De ingang van Whistler Blackcomb midden in het centrum van de stad.
Gewoon een foto om te laten zien hoe het er hier uitziet. Besneeuwde bergen op de achtergrond dus. Zie je ook de sneeuwschuiver?
De weg van de bus naar mijn huis. Ik heb geprobeerd duidelijk te maken hoe stijl het hier is. Maar echt goed zie je het nog niet.
Dit is het huis waar ik in woon.
De ingang van Whistler Blackcomb midden in het centrum van de stad.
Gewoon een foto om te laten zien hoe het er hier uitziet. Besneeuwde bergen op de achtergrond dus. Zie je ook de sneeuwschuiver?
De weg van de bus naar mijn huis. Ik heb geprobeerd duidelijk te maken hoe stijl het hier is. Maar echt goed zie je het nog niet.
Dit is het huis waar ik in woon.
woensdag 2 december 2009
Dagje Whistler Village
Vandaag ben ik Whistler Village ingegaan. Dit is hoe ze het centrum noemen. Het hotel waar ik werk is in Whistler Creekside, een ander ouder gedeelte van het stadje. En ik woon dan weer in Emerald State, dat is een buitenwijk van Whistler.
Als ik van mijn huis naar het hotel wil, moet ik eerst met de bus naar de stad en dan overstappen naar Creekside. In totaal ben je dan zo’n 40 minuten bezig.
De bushalte is hier niet bepaald om de hoek. Op de grote weg (volgens mij Route 99, de weg die ik nam vanuit Vancouver naar Whistler) zit de eerste halte van Emerald State, de bocht om de volgende: de onze. Het is zo’n 7 minuten lopen om heen te gaan, maar als je terugkomt duurt het wel wat langer aangezien je dan voornamelijk omhoog loopt. Helemaal bij het begin van deze wijk (bij de eerste bushalte dus) staat de brievenbus van het huis. Dit klinkt heel idioot maar het komt blijkbaar doordat de postbode niet de wijk in kan, mag of wil. Dus voor pakjes zal er wel een afhaalbericht in de brievenbus komen ofzo. De bus gaat trouwens ook de wijk niet in als het sneeuwt, wat dus regelmatig gebeurd zegt men. Omdat het hier telkens omhoog en omlaag loopt, smal is en niet de officiële grote weg. Dat maakt het vast gevaarlijk enzo.
Je ziet in Whistler overal jonge mensen met ski’s en vooral snowboards. In het centrum, op straat, in de bus. Het toeristische seizoen is nog niet echt begonnen dus het zijn nu vooral de locals en seizoenskrachten zoals ik. En die seizoenskrachten zijn jong en willen de bergen in! Ik heb nog geen skipas dus ik kan nog niet de bergen in, maar ik kijk er wel naar uit. Het hoort er gewoon bij hier. Als je hier het huis binnenloopt, heb je ook eerst een gang waar alle snowboards en ski’s staan en de jassen en broeken hangen. Toen ik hier voor het eerst binnenkwam was dat echt een apart gezicht. Nu weet ik dat heel veel uit het huis vorige week hun board hebben gekocht want toen waren er gigantische kortingen.
Iedereen loopt hier ook met een muts op het hoofd: in de bus, op straat, in de winkels. Het valt echt op als je er niet als snowdude of girl bij loopt. Dus heb ik vandaag m’n muts ook maar opgezet. En het is met de temperaturen hier natuurlijk ook gewoon lekker warm!
Vandaag heb ik een buskaart gekocht. Deze is $55 voor 30 dagen. Best veel maar een enkele rit kost $2 dus was ik met gisteren en vandaag al $6 kwijt. En dan is zo’n maandkaart natuurlijk veel voordeliger. Helemaal aangezien ik twee bussen moet nemen als ik naar m’n werk moet. Ik kreeg er trouwens ook nog een bewijs van aankoop bij want bij het invullen van de belastingformulieren in april ofzo, dan kan ik dit terugvragen. Of een gedeelte dan. Moet ik wel iedere kaart goed bewaren. Nou vooruit! ;)
Toen ging ik op zoek naar de bank. Marien had gezegd dat TD de beste was in Whistler. Vanmorgen zei al een meisje hier dat je een afspraak moet maken om een account te openen. Maar goed, toch maar langs. En ja hoor, morgenavond kan ik om 7 uur terecht. Dus nog geen Canadese bankrekening. Gelukkig kan ik wel gewoon geld halen bij de pinautomaten hier. Dat lukte Lianne dus vandaag niet. Terwijl we beiden bij de Rabobank zitten en de zelfde soort rekening hebben. En volgens haar lag het er ook niet aan dat ze geen geld meer op d’r rekening had staan. Raar hè. Het geld gaat trouwens snel op. Natuurlijk moet je in het begin altijd meer uitgeven dan wanneer je ergens een tijdje zit, maar toch. Het vliegt mijn portemonnee uit!
Maar gelukkig hebben we een andere, nog veel grotere supermarkt gevonden. Ik heb het gevoel dat deze supermarkt ook goedkoper is maar ik weet het nog niet zeker. Je kunt er tenminste wel voor veel meer terecht. Zo heb ik er een fleecedeken gekocht voor op mijn bed. Het is niet een supergrote maar toch groter dan ik verwachte. En hij was maar $12,99! Maar dan reken ik af en dan blijkt dat ik me weer verkeken heb op die belasting die er nog overheen komt. En dan blijkt het opeens ruim dan $15 te kosten. Maar goed, hij is erg warm en zacht en heeft bovendien een heel leuk Whistler opdruk dus het is nog een leuke souveniertje ook!
Dit zie je trouwens overal: dingen met opdruk van Whistler, van Canada of van de Olympische Spelen. Ik heb zelfs een winkel gezien die de Olympic Shop heet of zoiets. Die hebben dus alleen maar van dit soort spullen. Het is leuk hoor, ik ga ook echt nog wel zo’n shirt kopen. Maar het is wel heel erg aanwezig zeg maar. Je kunt hier zelfs mutsen kopen in de vorm van die mascotte die ze hebben. Echt.
Ik moet nog op zoek naar een kussen. Ik heb wel een bus gezien die naar Squimish gaat. En daar heb je een Wallmart, een supergrote supermarkt met alles erop en eraan. Volgens Sandra staat daar ook het hotel die ze gebruiken in de serie Men in Trees. Dus dat is nog wel een leuk ritje, bovendien kan ik dan goedkoop inkopen doen. Zoals dus bijvoorbeeld een kussen. Maar voor nu gebruik ik wel gewoon een extra handdoek ofzo. Ik moet toch iets!
Trouwens, als je kijkt naar het Life Traffic overzicht dan zie je ook Vancouver, BC staan. Ookal zit ik in Whistler, in ben wel die persoon. Ik weet dat het ook in Nederland vaak niet klopt, waar je woont en wat er staat. Maar toch had ik het hier anders verwacht. Maja niet dus.
Als ik van mijn huis naar het hotel wil, moet ik eerst met de bus naar de stad en dan overstappen naar Creekside. In totaal ben je dan zo’n 40 minuten bezig.
De bushalte is hier niet bepaald om de hoek. Op de grote weg (volgens mij Route 99, de weg die ik nam vanuit Vancouver naar Whistler) zit de eerste halte van Emerald State, de bocht om de volgende: de onze. Het is zo’n 7 minuten lopen om heen te gaan, maar als je terugkomt duurt het wel wat langer aangezien je dan voornamelijk omhoog loopt. Helemaal bij het begin van deze wijk (bij de eerste bushalte dus) staat de brievenbus van het huis. Dit klinkt heel idioot maar het komt blijkbaar doordat de postbode niet de wijk in kan, mag of wil. Dus voor pakjes zal er wel een afhaalbericht in de brievenbus komen ofzo. De bus gaat trouwens ook de wijk niet in als het sneeuwt, wat dus regelmatig gebeurd zegt men. Omdat het hier telkens omhoog en omlaag loopt, smal is en niet de officiële grote weg. Dat maakt het vast gevaarlijk enzo.
Je ziet in Whistler overal jonge mensen met ski’s en vooral snowboards. In het centrum, op straat, in de bus. Het toeristische seizoen is nog niet echt begonnen dus het zijn nu vooral de locals en seizoenskrachten zoals ik. En die seizoenskrachten zijn jong en willen de bergen in! Ik heb nog geen skipas dus ik kan nog niet de bergen in, maar ik kijk er wel naar uit. Het hoort er gewoon bij hier. Als je hier het huis binnenloopt, heb je ook eerst een gang waar alle snowboards en ski’s staan en de jassen en broeken hangen. Toen ik hier voor het eerst binnenkwam was dat echt een apart gezicht. Nu weet ik dat heel veel uit het huis vorige week hun board hebben gekocht want toen waren er gigantische kortingen.
Iedereen loopt hier ook met een muts op het hoofd: in de bus, op straat, in de winkels. Het valt echt op als je er niet als snowdude of girl bij loopt. Dus heb ik vandaag m’n muts ook maar opgezet. En het is met de temperaturen hier natuurlijk ook gewoon lekker warm!
Vandaag heb ik een buskaart gekocht. Deze is $55 voor 30 dagen. Best veel maar een enkele rit kost $2 dus was ik met gisteren en vandaag al $6 kwijt. En dan is zo’n maandkaart natuurlijk veel voordeliger. Helemaal aangezien ik twee bussen moet nemen als ik naar m’n werk moet. Ik kreeg er trouwens ook nog een bewijs van aankoop bij want bij het invullen van de belastingformulieren in april ofzo, dan kan ik dit terugvragen. Of een gedeelte dan. Moet ik wel iedere kaart goed bewaren. Nou vooruit! ;)
Toen ging ik op zoek naar de bank. Marien had gezegd dat TD de beste was in Whistler. Vanmorgen zei al een meisje hier dat je een afspraak moet maken om een account te openen. Maar goed, toch maar langs. En ja hoor, morgenavond kan ik om 7 uur terecht. Dus nog geen Canadese bankrekening. Gelukkig kan ik wel gewoon geld halen bij de pinautomaten hier. Dat lukte Lianne dus vandaag niet. Terwijl we beiden bij de Rabobank zitten en de zelfde soort rekening hebben. En volgens haar lag het er ook niet aan dat ze geen geld meer op d’r rekening had staan. Raar hè. Het geld gaat trouwens snel op. Natuurlijk moet je in het begin altijd meer uitgeven dan wanneer je ergens een tijdje zit, maar toch. Het vliegt mijn portemonnee uit!
Maar gelukkig hebben we een andere, nog veel grotere supermarkt gevonden. Ik heb het gevoel dat deze supermarkt ook goedkoper is maar ik weet het nog niet zeker. Je kunt er tenminste wel voor veel meer terecht. Zo heb ik er een fleecedeken gekocht voor op mijn bed. Het is niet een supergrote maar toch groter dan ik verwachte. En hij was maar $12,99! Maar dan reken ik af en dan blijkt dat ik me weer verkeken heb op die belasting die er nog overheen komt. En dan blijkt het opeens ruim dan $15 te kosten. Maar goed, hij is erg warm en zacht en heeft bovendien een heel leuk Whistler opdruk dus het is nog een leuke souveniertje ook!
Dit zie je trouwens overal: dingen met opdruk van Whistler, van Canada of van de Olympische Spelen. Ik heb zelfs een winkel gezien die de Olympic Shop heet of zoiets. Die hebben dus alleen maar van dit soort spullen. Het is leuk hoor, ik ga ook echt nog wel zo’n shirt kopen. Maar het is wel heel erg aanwezig zeg maar. Je kunt hier zelfs mutsen kopen in de vorm van die mascotte die ze hebben. Echt.
Ik moet nog op zoek naar een kussen. Ik heb wel een bus gezien die naar Squimish gaat. En daar heb je een Wallmart, een supergrote supermarkt met alles erop en eraan. Volgens Sandra staat daar ook het hotel die ze gebruiken in de serie Men in Trees. Dus dat is nog wel een leuk ritje, bovendien kan ik dan goedkoop inkopen doen. Zoals dus bijvoorbeeld een kussen. Maar voor nu gebruik ik wel gewoon een extra handdoek ofzo. Ik moet toch iets!
Trouwens, als je kijkt naar het Life Traffic overzicht dan zie je ook Vancouver, BC staan. Ookal zit ik in Whistler, in ben wel die persoon. Ik weet dat het ook in Nederland vaak niet klopt, waar je woont en wat er staat. Maar toch had ik het hier anders verwacht. Maja niet dus.
Cadeautjes!
Ik had twee cadeautjes meegekregen in mijn koffer die ik pas mocht open maken als ik in Whistler was. Nou was ik dit al weer helemaal vergeten, totdat ik mijn koffer open maakte om me te gaan settelen. Dus 's avonds laat heb ik het geopend en wat bleek! Een echte adventskalender! Met echt chocola! Of altans, de eerste dag. Wat er nog komt weet ik natuurlijk nog niet.
Ook zat er een heel mooi boekje in met foto's.
Nou fam, dankjewel hoor!
Ik ben inderdaad al wel weer wat vrolijker dan het vorige bericht. Niet alleen door de cadeautjes, maar ook omdat het even wennen is en ik me niet meer zo alleen voel. Dus dat is heel fijn. Vandaag ga ik een buskaart kopen en een bankrekening openen. Dan moet ik langs het hotel om die gegevens door te geven. Dus gewoon een dagje orienteren. Wel fijn dat ik daar tijd voor heb, ging ik niet vanuit.
De nacht ging trouwens wel redelijk. Ik lig bovenin een groot stapelbed. Deze is wat steviger dan in het hostel dus ik voel me heel wat zekerder om omhoog en omlaag te gaan. Om nou te zeggen dat het soepel gaat, nee. Maar dat komt vast nog wel na 6 maanden!
Het bed is wel hard en het kussen is eigenlijk geen kussen te noemen. Ik denk dat ik nog even op zoek ga naar een winkel voor een nieuw, beter kussen. Ook wil ik een dikkere deken ofzo: het was niet echt warm vannacht. Maar het hoe en wanneer is nog even de vraag.
Groetjes mij
Ook zat er een heel mooi boekje in met foto's.
Nou fam, dankjewel hoor!
Ik ben inderdaad al wel weer wat vrolijker dan het vorige bericht. Niet alleen door de cadeautjes, maar ook omdat het even wennen is en ik me niet meer zo alleen voel. Dus dat is heel fijn. Vandaag ga ik een buskaart kopen en een bankrekening openen. Dan moet ik langs het hotel om die gegevens door te geven. Dus gewoon een dagje orienteren. Wel fijn dat ik daar tijd voor heb, ging ik niet vanuit.
De nacht ging trouwens wel redelijk. Ik lig bovenin een groot stapelbed. Deze is wat steviger dan in het hostel dus ik voel me heel wat zekerder om omhoog en omlaag te gaan. Om nou te zeggen dat het soepel gaat, nee. Maar dat komt vast nog wel na 6 maanden!
Het bed is wel hard en het kussen is eigenlijk geen kussen te noemen. Ik denk dat ik nog even op zoek ga naar een winkel voor een nieuw, beter kussen. Ook wil ik een dikkere deken ofzo: het was niet echt warm vannacht. Maar het hoe en wanneer is nog even de vraag.
Groetjes mij
dinsdag 1 december 2009
Ik ben er
Ik ben zojuist aangekomen bij mijn huis: Deerhorn Place. Maar laat ik bij het begin beginnen. De vliegreis.
Maandagavond half 6 Nederlandse tijd vertrok mijn vliegtuig naar Vancouver. Ik was ruim op tijd aanwezig op het vliegveld, natuurlijk samen met mijn ouders en mijn zussen Sandra en Leonie. Na het inchecken van mijn koffer hebben we nog wat gedronken en toen was het dan echt tijd om afscheid te nemen. Dit was niet gemakkelijk, het was echt even een stap. Maar goed dat hoort erbij. Toen ik door de douane liep was het heel duidelijk: ik sta hier en zij aan de andere kant. Ik ga dit doen, maar wel helemaal alleen.
Toen ik bij de gate zat te wachten stond mijn familie vanaf het dak te zwaaien. Gaaf hoor! Heel toevallig ook, dat we elkaar precies konden zien op zo’n grote afstand.
Bij het opstijgen beleefde ik weer een emotioneel moment. Het stond zo symbool voor weggaan en niet meer terug kunnen. Natuurlijk kan ik terug, wanneer ik ook maar wil, maar toch.
De vlucht verder ging prima. Lekker gegeten en leuke films gekeken. Bovendien zat er niemand direct naast mij wat wel fijn was.
Rond 6 uur Canadese tijd, kwam ik in Vancouver aan. Daar moest ik direct naar Immigratie. Daar stelden ze me wat vragen maar kreeg ik al gauw het begeerde papiertje en de stempel in m’n paspoort. Nu kon het echt beginnen!
Ik liep de aankomsthal uit en daar stond direct een man op mij te wachten die me keurig en snel naar het hostel downtown bracht. Heel fijn!
In het hostel was het oké. De badkamer was verrassend schoon en dat is heel fijn. Helaas moest ik wel bovenin een stapelbed maar dat is me ook gelukt. Toen ik me gedoucht had, ben ik mijn bed ingekropen. Nog geen kwartier lag ik daar of er kwam een nieuw meisje de kamer binnengelopen, met grote rugzak op d’r rug. We begroeten elkaar en direct wist ik: dit is een Nederlander. En ja hoor! Het is Lianne, waar ik al over had hoorde vertellen, ze woont in hetzelfde huis als ik en gaat in een souvenirwinkeltje werken. De wereld kan soms heel klein zijn!
Zij was die dag al ’s ochtends vertrokken omdat ze via Heatrow vloog en daar 5 uur moest wachten. Ze kwam ongeveer drie kwartier na mij aan op het vliegveld en had dus zo met mij mee in het busje gekund!
De nacht was slecht. Ik heb amper geslapen. Het komt ongeveer neer op van half 11 tot 1. Toen werd ik wakker van de andere kamerbewoners. Daarna tot een uur of 2 toen ik wakker werd door een of ander raar geluid (geen idee meer wat). En vervolgens heb ik niet meer echt kunnen slapen. Ik lag wel keurig met mijn ogen dicht in bed, maar veel meer kwam er niet van. Heel vervelend als je biologische klok zo in de war is.
Vanmorgen had ik een afspraak met Marien. Ze was te laat en toen ze aankwam bleken we de halve stad te moeten doorkruizen om een SIN aan te vragen. Dit is een soort sofi-nummer. Dus moest ik eerst nog mijn jas en tas pakken, want ja dat wist ik niet! Weer terug in het hostel had ik nog een kwartier om bij het busstation te komen, een kaartje te kopen en in te stappen. De taxi zei dat het 10 minuten rijden was maar Lianne die ook met me mee wilde rijden nog niet klaar. Dus snel-snel waren we dan op weg. De bus stond er nog maar ik moest nog een kaartje kopen en er stond een hele rij met mensen die dit ook wilden. Marien nam mijn bagage en ging de bus tegen houden, Lianne kort een fles water voor me want ze bleek haar jas te zijn vergeten en kon dus toch niet mee en ik stond in de rij voor het kaartje. Uiteindelijk had ik dan dat kaartje en hoera de bus stond er nog! Helemaal kapot zat ik dan eindelijk in de bus naar Whistler.
Het was een mooie rit, ik zat helemaal voorin dus had de hele voorruit als uitzicht. De natuur is hier prachtig en je ziet hier zoveel nieuwe dingen! Het kaartje koste trouwens nog niet eens $20, en dat voor een busrit van 2,5 uur. Dat krijg je in Nederland toch niet voor elkaar!
Ik stapte uit in Whistler Creekside, direct voor het hotel. Daar vroeg ik naar Ravi en werd ik op pad gestuurd met een sleutel en een beschrijving hoe ik bij d’r kon komen. Natuurlijk kon ik het eerst niet vinden waarna de hoofd van de front office me maar leidde. Geen overbodige luxe vind ik ook.
Toen ik daar kwam kreeg ik een hele stapel papieren die ik moest doorlezen en moest tekenen. Omdat ik nog geen bankrekening heb geopend hier, konden we het allemaal nog niet afronden. Morgen moet ik dit dus nog ‘even’ langsbrengen.
Zaterdag om half 9 begint mijn inwerking. O, en ik verdien trouwens $15 per uur: nog beter!
Toen met de taxi naar mijn huis van de komende maanden: Deerhorn Place. De chauffeur kon het eerst niet vinden dus hebben we het bedrag maar mooi op $30 afgerond. Heel fijn!
Tegelijk toen ik aankwam, gingen er twee meiden naar buiten. Ze zitten hier ook in het huis en kwamen heel aardig over. Ik (en Lianne) kom bij hun op de kamer te slapen. Maar het is nu nog een bende, want zij hebben de afgelopen tijd hier met z’n tweeën royaal geleefd. Ze gingen net op weg om schoonmaakspullen te halen. Nou schiet maar op dan!
Dat het hier nog een rommeltje is maakte me overigens wel treurig. Ik had verwacht dat het heel mooi en netjes en schoon zou zijn. Nou mooi is het wel maar netjes en schoon nog niet. Ik weet ook dat dat helemaal niet realistisch is, maar toch.
Ik hoop dat Lianne snel komt. Die verwacht ik elk moment. Dan kunnen we samen alles gaan ontdekken en samen mopperen op de bende. Want ik heb ook niks meer gegeten sinds het ontbijt en heb best wel honger. Maar je kan alleen maar eten halen in Whistler en dat is best ver weg. En daar heb ik nu dus helemaal geen zin in. Pff wat de gedoe.
Maandagavond half 6 Nederlandse tijd vertrok mijn vliegtuig naar Vancouver. Ik was ruim op tijd aanwezig op het vliegveld, natuurlijk samen met mijn ouders en mijn zussen Sandra en Leonie. Na het inchecken van mijn koffer hebben we nog wat gedronken en toen was het dan echt tijd om afscheid te nemen. Dit was niet gemakkelijk, het was echt even een stap. Maar goed dat hoort erbij. Toen ik door de douane liep was het heel duidelijk: ik sta hier en zij aan de andere kant. Ik ga dit doen, maar wel helemaal alleen.
Toen ik bij de gate zat te wachten stond mijn familie vanaf het dak te zwaaien. Gaaf hoor! Heel toevallig ook, dat we elkaar precies konden zien op zo’n grote afstand.
Bij het opstijgen beleefde ik weer een emotioneel moment. Het stond zo symbool voor weggaan en niet meer terug kunnen. Natuurlijk kan ik terug, wanneer ik ook maar wil, maar toch.
De vlucht verder ging prima. Lekker gegeten en leuke films gekeken. Bovendien zat er niemand direct naast mij wat wel fijn was.
Rond 6 uur Canadese tijd, kwam ik in Vancouver aan. Daar moest ik direct naar Immigratie. Daar stelden ze me wat vragen maar kreeg ik al gauw het begeerde papiertje en de stempel in m’n paspoort. Nu kon het echt beginnen!
Ik liep de aankomsthal uit en daar stond direct een man op mij te wachten die me keurig en snel naar het hostel downtown bracht. Heel fijn!
In het hostel was het oké. De badkamer was verrassend schoon en dat is heel fijn. Helaas moest ik wel bovenin een stapelbed maar dat is me ook gelukt. Toen ik me gedoucht had, ben ik mijn bed ingekropen. Nog geen kwartier lag ik daar of er kwam een nieuw meisje de kamer binnengelopen, met grote rugzak op d’r rug. We begroeten elkaar en direct wist ik: dit is een Nederlander. En ja hoor! Het is Lianne, waar ik al over had hoorde vertellen, ze woont in hetzelfde huis als ik en gaat in een souvenirwinkeltje werken. De wereld kan soms heel klein zijn!
Zij was die dag al ’s ochtends vertrokken omdat ze via Heatrow vloog en daar 5 uur moest wachten. Ze kwam ongeveer drie kwartier na mij aan op het vliegveld en had dus zo met mij mee in het busje gekund!
De nacht was slecht. Ik heb amper geslapen. Het komt ongeveer neer op van half 11 tot 1. Toen werd ik wakker van de andere kamerbewoners. Daarna tot een uur of 2 toen ik wakker werd door een of ander raar geluid (geen idee meer wat). En vervolgens heb ik niet meer echt kunnen slapen. Ik lag wel keurig met mijn ogen dicht in bed, maar veel meer kwam er niet van. Heel vervelend als je biologische klok zo in de war is.
Vanmorgen had ik een afspraak met Marien. Ze was te laat en toen ze aankwam bleken we de halve stad te moeten doorkruizen om een SIN aan te vragen. Dit is een soort sofi-nummer. Dus moest ik eerst nog mijn jas en tas pakken, want ja dat wist ik niet! Weer terug in het hostel had ik nog een kwartier om bij het busstation te komen, een kaartje te kopen en in te stappen. De taxi zei dat het 10 minuten rijden was maar Lianne die ook met me mee wilde rijden nog niet klaar. Dus snel-snel waren we dan op weg. De bus stond er nog maar ik moest nog een kaartje kopen en er stond een hele rij met mensen die dit ook wilden. Marien nam mijn bagage en ging de bus tegen houden, Lianne kort een fles water voor me want ze bleek haar jas te zijn vergeten en kon dus toch niet mee en ik stond in de rij voor het kaartje. Uiteindelijk had ik dan dat kaartje en hoera de bus stond er nog! Helemaal kapot zat ik dan eindelijk in de bus naar Whistler.
Het was een mooie rit, ik zat helemaal voorin dus had de hele voorruit als uitzicht. De natuur is hier prachtig en je ziet hier zoveel nieuwe dingen! Het kaartje koste trouwens nog niet eens $20, en dat voor een busrit van 2,5 uur. Dat krijg je in Nederland toch niet voor elkaar!
Ik stapte uit in Whistler Creekside, direct voor het hotel. Daar vroeg ik naar Ravi en werd ik op pad gestuurd met een sleutel en een beschrijving hoe ik bij d’r kon komen. Natuurlijk kon ik het eerst niet vinden waarna de hoofd van de front office me maar leidde. Geen overbodige luxe vind ik ook.
Toen ik daar kwam kreeg ik een hele stapel papieren die ik moest doorlezen en moest tekenen. Omdat ik nog geen bankrekening heb geopend hier, konden we het allemaal nog niet afronden. Morgen moet ik dit dus nog ‘even’ langsbrengen.
Zaterdag om half 9 begint mijn inwerking. O, en ik verdien trouwens $15 per uur: nog beter!
Toen met de taxi naar mijn huis van de komende maanden: Deerhorn Place. De chauffeur kon het eerst niet vinden dus hebben we het bedrag maar mooi op $30 afgerond. Heel fijn!
Tegelijk toen ik aankwam, gingen er twee meiden naar buiten. Ze zitten hier ook in het huis en kwamen heel aardig over. Ik (en Lianne) kom bij hun op de kamer te slapen. Maar het is nu nog een bende, want zij hebben de afgelopen tijd hier met z’n tweeën royaal geleefd. Ze gingen net op weg om schoonmaakspullen te halen. Nou schiet maar op dan!
Dat het hier nog een rommeltje is maakte me overigens wel treurig. Ik had verwacht dat het heel mooi en netjes en schoon zou zijn. Nou mooi is het wel maar netjes en schoon nog niet. Ik weet ook dat dat helemaal niet realistisch is, maar toch.
Ik hoop dat Lianne snel komt. Die verwacht ik elk moment. Dan kunnen we samen alles gaan ontdekken en samen mopperen op de bende. Want ik heb ook niks meer gegeten sinds het ontbijt en heb best wel honger. Maar je kan alleen maar eten halen in Whistler en dat is best ver weg. En daar heb ik nu dus helemaal geen zin in. Pff wat de gedoe.
Abonneren op:
Posts (Atom)
