Vancouver Aquarium

We vonden het tijd om eens iets te doen. Iets leuks, iets meer dan boodschappen en wat winkels in. Dus zijn Katharina en ik dinsdag naar het Vancouver Aquarium geweest. We waren drie keer precies op tijd voor een slang, 3D-film en een show. Super dus! En het weer was werkelijk geweldig.

Helaas, zagen we toen we zaten te eten al een donkere wolk aankomen. Net toen we klaar waren begon er een dolfijnenshow. Hierna gingen we weg, en toen begon het me toch te regenen! Niet normaal meer!

Gelukkig heb ik nu een paraplu, want die heb je wel echt nodig hier. Maar ondanks dat waren we nog zeiknat toen we bij de bushalte aankwamen.

Maar goed, toch was het een heel geslaagde dag!

Foto's van de laatste dagen Whistler

Hierbij een stapel foto's van de laatste dagen Whistler. Ik was er nog niet aan toe gekomen, maar hierbij dan toch.

Katharina en ik, in Blacks Pub.

Lianne wordt 24! (door haar)zelfgemaakte cheescake met spetterkaarsjes in de vorm van een 2 en een 4. En dat maakt 24 Inger! Geen 42! Naja, ook wel, maar in dit geval nog lang niet.

Dus daar proosten we op!

Katharina, Inger en Berniek - Team New Westminster

En toen was het tijd om in te pakken. En dat viel nog niet mee.

En dan is het opeens wel heel erg leeg!

Samen met Inger en Lianne hebben we heerlijk ontbeten op de dag van vertrek. Maar de planning was iets te ruim dus hebben we bij de speeltuin in het dorp nog even in de zon gezeten om de tijd voorbij te laten gaan.

Van ons nieuwe appartement heb ik nog geen foto's, die komen nog. Morgen post ik de foto's van het Vancouver Aquarium, waar ik vandaag ben geweest. Ik moet wel een beetje spreiden he, anders is het niet leuk voor jullie! Groetjes!

New Westminster, hallo!

Ik wilde even kort mede delen, dat Katharina en ik vanavond goed en wel aangekomen zijn in New Westminster. We hadden nogal veel bagage, maar dit kwam helemaal goed. Gelukkig hielpen Lianne en Inger ons vanmorgen mee met sjouwen.

Om 4 uur kwamen we aan op het busstation in Vancouver waarna we de taxi namen naar ons nieuwe appartement in New West. Daar stond een hele delegatie ons op te wachten (naja, 3 mensen) omdat Kyla, van wie we het appartement huren, natuurlijk ook nog met haar hebben en houden weg moest. Ik heb de grote kamer genomen, hehe. Heel groot is het nou ook weer niet hoor: het bed is een twijfelaar en bovendien sluit de deur niet goed. Dus het is niet alleen maar geweldig, maar toch is het wat mij betreft 100 keer beter dan Deerhorn Place. Het voelt gewoon zoveel fijner.

Raar is dat het geluid van buiten, wat er in Whistler totaal niet was, hier dus wel is. We wonen aan een vrij drukke weg en de auto's hoor je wel langskomen. Bovendien gaat het automatische voetgangerstoplicht hier om de halve minuut met 'koekoek koekoek'. Maar in het appartement is het hier dan weer stil, en dat was het in Whistler niet.

We hebben al even gekeken wat voor supermarkten er hier in de buurt te vinden zijn. Er zitten op 2 blokken afstand een SafeWay en een SafeOnFood. Dus super makkelijk! We waren vandaag al even in de SafeOnFood en dat is me toch een winkel. Dat kun je dus absoluut niet met Whistler vergelijken. Ze hadden een hele (lange) gang vol met bussen met nootjes, pasta, etc. Dit kun je dus in grote hoeveelheden kopen. Er gaat echt een wereld voor me open. Of het echt goedkoper is, heb ik nog niet goed gezien.

Vanavond heb ik op mijn eigen kamer (lekker om dat te kunnen zeggen) de Koninginnedag uitzending van Ik Hou Van Holland gekeken. Dat en een oranje hawaislinger aan mijn tas, is alles wat ik van Koninginnedag meegekregen heb.

Ik ga nu slapen, ben behoorlijk moe. Bovendien is het bijna middenacht.
Groetjes!

Inpakken

Het einde nadert en over twee dagen vertrekken Katharina en ik naar New Westminster, bij Vancouver. Katharina blijft helaas maar twee weken. Haar moeder is ziek en dus wil zij graag naar huis, heel begrijpelijk. Dit maakte het voor mij wat lastig, want hoe moet dat dan met het nieuwe appartement? De huurprijs is $900 per maand, en dat kan ik natuurlijk niet alleen betalen. Bovendien had ik ook helemaal geen zin om alleen te wonen, dan gebeurt er helemaal niks. Ik ken mezelf.
Gelukkig wist ik dat Inger ook naar Vancouver wilde. Inger is een Noors meisje die ook in dit huis heeft gewoond en nu als nanny bij mensen in huis woont. Dus heb ik dit balletje maar meteen laten rollen, en ze reageerde direct heel positief. Na een aantal dagen wachten, want zij moest er toch over nadenken en dit bovendien regelen met haar huidige werk, is het verlossende woord gehoord: ja! Dus op de 15e mei vertrekt Katharina en komt Inger aan. Ik ben hier echt superblij mee. Inger is een hele leuke meid, wel wat anders dan Katharina of mij, maar ik kan het goed met dr vinden. Dus dat komt vast en zeker wel goed!

Dus was ik vanmorgen aan het inpakken. En ik moet zeggen, dat valt nog niet mee. Ik heb gewoon teveel spullen! Een koffer, een tas en bovendien een koelbox die m'n ouders hadden gekocht en ik straks met mijn zussen ook nodig heb. En dan natuurlijk nog een tas handbagage. Poe! En Katharina heeft nog veel meer... (En papa en mama hebben m'n snowboardspullen allemaal al mee genomen.)
Het is ongelofelijk, ik moet in Vancouver, als ik me klaar moet maken voor de reis met Sandra en Leonie, misschien toch beslissen dingen weg te doen. Of naar huis te sturen, dat doen heel veel mensen hier. Maar ja, dat is zo enorm duur! Nouja, nu is het in ieder geval gepakt. En daar gaat het om.

Vanavond viert Lianne haar verjaardag. Dus dat wordt vast gezellig.
Morgen moet ik naar mijn werk om daar de dingen te regelen. Terwijl ik dit schrijf bedenkt ik me dat ik nog schoenen op mijn werk heb staan, waar ik niet aan gedacht had, en die dus nergens meer in passen. Naja.

Nog even, en ik ben geen echte Whistlerite meer. Ter compensatie zullen we constant met een muts op lopen, en praten over 'sik pow'. Misschien dat we dit dorpje dan niet zo erg zullen missen.

Beer!

Omdat de terugvlucht van mijn ouders was geannuleerd in verband met de vulkaanuitbarsting in IJsland, zijn mijn ouders nog steeds in Noord-Amerika. Hun nieuwe vlucht is op 26 april, maandag dus. Ze zijn een tijdje in de VS rondgetrokken en zijn nu weer in Vancouver. En ja, dan is dit toch wel weer heel dichtbij, in vergelijking met straks, als zij weer in Nederland zitten. Dus kwamen ze nog maar een keertje langs, maar dit keer even voor een etentje en verder niks.
We hebben gegeten bij de Mongolie Grill, een heel apart restaurant! We werden eerst naar een tafel gebracht waar we drinken bestelden. Toen gingen we langs het buffet om een eigen schaal met groente, noodles en vlees/vis te vullen. Saus naar eigen keuze erover en vervolgens werd de schaal gewogen. Prijs ging dus per gewicht! En toen, tja, dan gaat het op de grill en moet je wachten. De grillers doen ondertussen wat trucjes om je te vermaken. haha!

En dan krijg je je eten op een bord en mag je terug naar je tafel! Heerlijk gegeten, werkelijk waar. Het was een beetje veel want we gingen voor een tweede keer en toen was mijn schaal toch iets te vol...

Bij het afrekenen kregen we allemaal nog een gelukskoekje. Op mijn briefje die erin zat, stond 'travelling to the south will bring you unexpected happiness'. Wow! Vancouver ligt ten zuiden van Whistler, dus ik ben benieuwd wat me daar te wachten staat!

Toen ze mijn naar huis brachten, zagen we een beer! Ja, echt, een beer!

Natuurlijk weet ik wel dat er beren zijn hier, overal hangen posters met informatie en bovendien zijn alle prullenbakken bear-proof. Maar toch, nu ik er echt een gezien heb, is het opeens wel zoveel echter! En enger!

We reden naar huis, en toen opeens riep papa 'Beer!', wij schrikken, kijken opzij en jahoor. Daar zomaar in de berm loopt een echte grote zwarte beer. Hij zat wat te eten bij een plastic zak en wat me vooral zo verbaasd: het is midden in de bewoonde wereld! Op de foto zie je huizen, en wij staan dus aan de andere kant, aan de kant van de snelweg geparkeerd. Links is de ingang van de woonwijk, rechts verderop mijn wijk.

Ik kreeg van papa een mailtje, dat toen ze terug reden, na mij afgezet te hebben, dezelfde beer weer zagen. Hij zat dus nog steeds op ditzelfde plekje. Bovendien zagen ze er nog een aan de andere kant van Whistler (Creekside neem ik aan). Het is toch niet te geloven?!

Toen ik dit Katharina vertelde reageerde die zoals verwacht: whaa wat eng! Nu durven we dus niet meer in stilte in het donker over straat. Geluid maken zorgt ervoor dat ze je opmerken en weg gaan. Of naja, ze merken je in ieder geval op. We hebben namelijk meteen maar even opgezocht wat we moeten doen als we er eentje tegen komen op weg naar de bushalte bijvoorbeeld. ;)

Willekeurig wat foto's

Katharina's verjaardag, alweer een maand geleden. We waren op weg naar het Brewhouse om daar te eten, toen het centrum afgezet bleek te zijn. Het was de dag van de sluitingsceremonie van de Paralympische Spelen en alle atleten zouden door het centrum naar het Medal Plaza lopen. Wij wilden hiervoor wachten, maar het regende enorm.


Toen zijn we maar naar binnen gegaan. Na twee keer vragen voor een tafeltje aan het raam, werden we verplaatst en zo konden we de atleten langs zien komen. Naast ons zat een stel met een vrouw die overenthousiast was. De sluitingsceremonie was op de tv te zien, dus ze zong alle liederen in volle borst mee, klapte en juichde wanneer dat hoorde. Ze had hier, volgens haar zeggen, de hele dag al naar uitgekeken. Hmm, goed.


Toen Katharina en ik twee weken geleden in Vancouver waren, verbleven we in dit luxe hotel met geweldig uitzicht. Is dat niet mooi?


Deze inukshuk staat al maanden op een plek naast we weg. Met de bus kom je er altijd langs, maar nooit namen we de moeite om er foto's te maken. Tot we op een avond op de bus stonden te wachten die maar niet kwam. Terwijl we foto's aan het maken waren, kwam natuurlijk de bus voorbij die we dus misten. Maar ach, nu hebben we wel foto's.


Op een zonnige dag gingen Lianne, Rachel, Inger en ik op een terrasje zitten. We bestelden wat 'fingerfood', of in ieder geval was dat de bedoeling. Ik bleek sushi te hebben besteld. Best heel lekker, zoals je op de foto kan zien. ;)


Vandaag, in de zon, op een steiger bij het meer. Het is heerlijk weer en we wilden naar buiten. Dus gingen Katharina en ik een wandeling maken langs het meer. Dit is niet echt een wandeling geworden, want toen we deze steiger tegenkwamen en gingen zitten, waren we verkocht. Zo heerlijk! Zonnetje erbij, mooie blauwe lucht met wel wat wolken, maar toch.
Op de terugweg een nieuwe weg genomen die Lianne had ontdekt. Langs een klein speeltuintje waar we nog even geschommeld hebben (jaja) langs een kabbelend beekje omhoog. Echt supersnel ben je dan bij ons huis!

Ik ben gisteravond trouwens naar de yoga geweest in de Lululemon! Samen met Inger, die echt een yoga queen is, volgens ons dan. Lianne zou ook komen maar was te laat.. Ik heb geen foto, maar wilde het toch even zeggen. Was wel bijzonder leuk, beetje apart maar goed. Ik voel mijn hele lichaam nu. Dus het heeft wel gewerkt!

Ben je in Whistler, moet je ook de berg omhoog!

Inderdaad, je kunt niet in Whistler zijn geweest zonder de berg omhoog te zijn geweest. Dus gingen we vandaag de berg omhoog!

Kaartje kopen met korting, want ik heb een staffpas. Ik had werkelijk geen idee dat ik anderen korting kon bezorgen, maar toen we twee sight seeing tickets wilden kopen, zei de mevrouw in het hokje van wel. Ze wees naar mijn pas die ik toevallig zichtbaar om mijn nek had hangen en voila: korting! Ideaal.



Toen met de gondola omhoog, naar de eerste halte. Want daar zou ik ze even wat laten zien! Ehum.



Dus toen we boven waren was het aah en ooh over de sneeuw en hoe mooi het was. En toen was het mijn beurt: mijn moves werden vastgelegd op camera dus hierbij ook voor jullie bewijs dat ik het toch echt best een beetje kan!





Jaja, trotse ouders mogen ook best op de foto!



En toen gingen we verder. Toen we in de gondola zaten op weg naar het tweede halte, zagen we een Inukshuk op de berg staan! En ja, het was er eentje waar je zo heen kan, in tegenstelling tot de meesten: dan moet je kunnen skien of snowboarden. Maar nee, deze was achter het restaurant, maar hoe je daar dan komt? Bleek dat we dwars door het restaurant moesten! Naja, zo gezegd zo gedaan en hier heb je dan foto's van bij de Inukshuk. :)




Laat ik even uitleggen hoe het restaurant in elkaar zit. Het is namelijk 1 groot gebouw voor alle etensmogelijkheden boven op de berg, genaamd the Roundhouse. Vroeger was het namelijk rond, nu allang niet meer. En het is groot en druk. Vandaar dat er in de hal waar je binnenkomt, een soort van verzamelpunt is. Of, tijdens de snowboardlessen was het vaak het verzamelpunt: de beer.



Toen gingen we de Peak to Peak doen. Een gondola die van het topje van Blackcomb mountain naar het topje van Whistler mountain, en omgekeerd. Het is niet echt van topje naar topje, maar zo noemen ze het nou eenmaal.
Er zijn twee 'bakjes' (er passen zo'n 20 mensen in, dus ze zijn niet echt klein, maar oke) met een glazen plaat in de bodem. En toen wij aankwamen, zou een van die gondola's bijna komen! Maar de opstelling was verkeerd om en dus moesten we 10 minuten wachten. Maar dan heb je ook wat! ;)





En toen waren we op Blackcomb mountain, waar we wat hebben gegeten. Het was eenzelfde soort restaurant als op Whistler, maar hier had ik nog nooit gegeten en ze hadden iets totaal anders! Een of ander Mexicaanse maaltijd: rijst, bonen, groente, salsa, kaas en zure room in een harde tortilla. Echt heel lekker, wauw!



Nog even poseren op Blackcomb mountain.



Poseerfoto in de gondola terug naar Whistler mountain.



En nog een poseerfoto voor het uitzicht van Whistler mountain.



En toen, ging ik nog heel even naar beneden op mn board. Het was inmiddels wat afgekoeld: zoals je kan zien droeg ik eerst geen jas, en nu wel. En da's natuurlijk extra leuk voor de foto's.




En toen, tja, toen gingen we weer naar beneden. Even snel omkleden en wat drinken op een terrasje. Met een mini brownie met Toblerone chocola. Het was echt een heel kleintje, maar wel heel lekker.

Toen een snowboard tas gekocht, die ik al langer op het oog had. Kleurtjes, wielen, ruimte en kwaliteit: wat wil je nog meer? Ik vind hem in ieder geval heel cool. Alleen jammer dat pap en mam hem alweer mee hebben genomen naar huis.. Heb je net iets gekocht, is het alweer weg! :(



Want ja, dat was het alweer. Mijn snowboardspullen zitten in de nieuwe tas en die zit samen met wat winterkleding die ik niet meer nodig heb, in de auto van m'n ouders. En die zitten nu in Vancouver, hun laatste dagen voordat ze zondag naar huis vliegen. Of naja, dat is nu allemaal nog wat onzeker vanwege de stofwolk... We zullen het zien: anders blijven ze gewoon nog een nacht langer in Canada, of nog langer.

En dan, over precies 4 maanden zien we elkaar weer want dan ben ik weer thuis! Dat duurt nog best een poos, maar ik weet nu ook dat dat best te overzien is. Ondertussen verhuis ik nog even naar Vancouver en ga ik met mn zussen een rondreis maken. Nog genoeg te doen dus!