Beer!

Omdat de terugvlucht van mijn ouders was geannuleerd in verband met de vulkaanuitbarsting in IJsland, zijn mijn ouders nog steeds in Noord-Amerika. Hun nieuwe vlucht is op 26 april, maandag dus. Ze zijn een tijdje in de VS rondgetrokken en zijn nu weer in Vancouver. En ja, dan is dit toch wel weer heel dichtbij, in vergelijking met straks, als zij weer in Nederland zitten. Dus kwamen ze nog maar een keertje langs, maar dit keer even voor een etentje en verder niks.
We hebben gegeten bij de Mongolie Grill, een heel apart restaurant! We werden eerst naar een tafel gebracht waar we drinken bestelden. Toen gingen we langs het buffet om een eigen schaal met groente, noodles en vlees/vis te vullen. Saus naar eigen keuze erover en vervolgens werd de schaal gewogen. Prijs ging dus per gewicht! En toen, tja, dan gaat het op de grill en moet je wachten. De grillers doen ondertussen wat trucjes om je te vermaken. haha!

En dan krijg je je eten op een bord en mag je terug naar je tafel! Heerlijk gegeten, werkelijk waar. Het was een beetje veel want we gingen voor een tweede keer en toen was mijn schaal toch iets te vol...

Bij het afrekenen kregen we allemaal nog een gelukskoekje. Op mijn briefje die erin zat, stond 'travelling to the south will bring you unexpected happiness'. Wow! Vancouver ligt ten zuiden van Whistler, dus ik ben benieuwd wat me daar te wachten staat!

Toen ze mijn naar huis brachten, zagen we een beer! Ja, echt, een beer!

Natuurlijk weet ik wel dat er beren zijn hier, overal hangen posters met informatie en bovendien zijn alle prullenbakken bear-proof. Maar toch, nu ik er echt een gezien heb, is het opeens wel zoveel echter! En enger!

We reden naar huis, en toen opeens riep papa 'Beer!', wij schrikken, kijken opzij en jahoor. Daar zomaar in de berm loopt een echte grote zwarte beer. Hij zat wat te eten bij een plastic zak en wat me vooral zo verbaasd: het is midden in de bewoonde wereld! Op de foto zie je huizen, en wij staan dus aan de andere kant, aan de kant van de snelweg geparkeerd. Links is de ingang van de woonwijk, rechts verderop mijn wijk.

Ik kreeg van papa een mailtje, dat toen ze terug reden, na mij afgezet te hebben, dezelfde beer weer zagen. Hij zat dus nog steeds op ditzelfde plekje. Bovendien zagen ze er nog een aan de andere kant van Whistler (Creekside neem ik aan). Het is toch niet te geloven?!

Toen ik dit Katharina vertelde reageerde die zoals verwacht: whaa wat eng! Nu durven we dus niet meer in stilte in het donker over straat. Geluid maken zorgt ervoor dat ze je opmerken en weg gaan. Of naja, ze merken je in ieder geval op. We hebben namelijk meteen maar even opgezocht wat we moeten doen als we er eentje tegen komen op weg naar de bushalte bijvoorbeeld. ;)

Willekeurig wat foto's

Katharina's verjaardag, alweer een maand geleden. We waren op weg naar het Brewhouse om daar te eten, toen het centrum afgezet bleek te zijn. Het was de dag van de sluitingsceremonie van de Paralympische Spelen en alle atleten zouden door het centrum naar het Medal Plaza lopen. Wij wilden hiervoor wachten, maar het regende enorm.


Toen zijn we maar naar binnen gegaan. Na twee keer vragen voor een tafeltje aan het raam, werden we verplaatst en zo konden we de atleten langs zien komen. Naast ons zat een stel met een vrouw die overenthousiast was. De sluitingsceremonie was op de tv te zien, dus ze zong alle liederen in volle borst mee, klapte en juichde wanneer dat hoorde. Ze had hier, volgens haar zeggen, de hele dag al naar uitgekeken. Hmm, goed.


Toen Katharina en ik twee weken geleden in Vancouver waren, verbleven we in dit luxe hotel met geweldig uitzicht. Is dat niet mooi?


Deze inukshuk staat al maanden op een plek naast we weg. Met de bus kom je er altijd langs, maar nooit namen we de moeite om er foto's te maken. Tot we op een avond op de bus stonden te wachten die maar niet kwam. Terwijl we foto's aan het maken waren, kwam natuurlijk de bus voorbij die we dus misten. Maar ach, nu hebben we wel foto's.


Op een zonnige dag gingen Lianne, Rachel, Inger en ik op een terrasje zitten. We bestelden wat 'fingerfood', of in ieder geval was dat de bedoeling. Ik bleek sushi te hebben besteld. Best heel lekker, zoals je op de foto kan zien. ;)


Vandaag, in de zon, op een steiger bij het meer. Het is heerlijk weer en we wilden naar buiten. Dus gingen Katharina en ik een wandeling maken langs het meer. Dit is niet echt een wandeling geworden, want toen we deze steiger tegenkwamen en gingen zitten, waren we verkocht. Zo heerlijk! Zonnetje erbij, mooie blauwe lucht met wel wat wolken, maar toch.
Op de terugweg een nieuwe weg genomen die Lianne had ontdekt. Langs een klein speeltuintje waar we nog even geschommeld hebben (jaja) langs een kabbelend beekje omhoog. Echt supersnel ben je dan bij ons huis!

Ik ben gisteravond trouwens naar de yoga geweest in de Lululemon! Samen met Inger, die echt een yoga queen is, volgens ons dan. Lianne zou ook komen maar was te laat.. Ik heb geen foto, maar wilde het toch even zeggen. Was wel bijzonder leuk, beetje apart maar goed. Ik voel mijn hele lichaam nu. Dus het heeft wel gewerkt!

Ben je in Whistler, moet je ook de berg omhoog!

Inderdaad, je kunt niet in Whistler zijn geweest zonder de berg omhoog te zijn geweest. Dus gingen we vandaag de berg omhoog!

Kaartje kopen met korting, want ik heb een staffpas. Ik had werkelijk geen idee dat ik anderen korting kon bezorgen, maar toen we twee sight seeing tickets wilden kopen, zei de mevrouw in het hokje van wel. Ze wees naar mijn pas die ik toevallig zichtbaar om mijn nek had hangen en voila: korting! Ideaal.



Toen met de gondola omhoog, naar de eerste halte. Want daar zou ik ze even wat laten zien! Ehum.



Dus toen we boven waren was het aah en ooh over de sneeuw en hoe mooi het was. En toen was het mijn beurt: mijn moves werden vastgelegd op camera dus hierbij ook voor jullie bewijs dat ik het toch echt best een beetje kan!





Jaja, trotse ouders mogen ook best op de foto!



En toen gingen we verder. Toen we in de gondola zaten op weg naar het tweede halte, zagen we een Inukshuk op de berg staan! En ja, het was er eentje waar je zo heen kan, in tegenstelling tot de meesten: dan moet je kunnen skien of snowboarden. Maar nee, deze was achter het restaurant, maar hoe je daar dan komt? Bleek dat we dwars door het restaurant moesten! Naja, zo gezegd zo gedaan en hier heb je dan foto's van bij de Inukshuk. :)




Laat ik even uitleggen hoe het restaurant in elkaar zit. Het is namelijk 1 groot gebouw voor alle etensmogelijkheden boven op de berg, genaamd the Roundhouse. Vroeger was het namelijk rond, nu allang niet meer. En het is groot en druk. Vandaar dat er in de hal waar je binnenkomt, een soort van verzamelpunt is. Of, tijdens de snowboardlessen was het vaak het verzamelpunt: de beer.



Toen gingen we de Peak to Peak doen. Een gondola die van het topje van Blackcomb mountain naar het topje van Whistler mountain, en omgekeerd. Het is niet echt van topje naar topje, maar zo noemen ze het nou eenmaal.
Er zijn twee 'bakjes' (er passen zo'n 20 mensen in, dus ze zijn niet echt klein, maar oke) met een glazen plaat in de bodem. En toen wij aankwamen, zou een van die gondola's bijna komen! Maar de opstelling was verkeerd om en dus moesten we 10 minuten wachten. Maar dan heb je ook wat! ;)





En toen waren we op Blackcomb mountain, waar we wat hebben gegeten. Het was eenzelfde soort restaurant als op Whistler, maar hier had ik nog nooit gegeten en ze hadden iets totaal anders! Een of ander Mexicaanse maaltijd: rijst, bonen, groente, salsa, kaas en zure room in een harde tortilla. Echt heel lekker, wauw!



Nog even poseren op Blackcomb mountain.



Poseerfoto in de gondola terug naar Whistler mountain.



En nog een poseerfoto voor het uitzicht van Whistler mountain.



En toen, ging ik nog heel even naar beneden op mn board. Het was inmiddels wat afgekoeld: zoals je kan zien droeg ik eerst geen jas, en nu wel. En da's natuurlijk extra leuk voor de foto's.




En toen, tja, toen gingen we weer naar beneden. Even snel omkleden en wat drinken op een terrasje. Met een mini brownie met Toblerone chocola. Het was echt een heel kleintje, maar wel heel lekker.

Toen een snowboard tas gekocht, die ik al langer op het oog had. Kleurtjes, wielen, ruimte en kwaliteit: wat wil je nog meer? Ik vind hem in ieder geval heel cool. Alleen jammer dat pap en mam hem alweer mee hebben genomen naar huis.. Heb je net iets gekocht, is het alweer weg! :(



Want ja, dat was het alweer. Mijn snowboardspullen zitten in de nieuwe tas en die zit samen met wat winterkleding die ik niet meer nodig heb, in de auto van m'n ouders. En die zitten nu in Vancouver, hun laatste dagen voordat ze zondag naar huis vliegen. Of naja, dat is nu allemaal nog wat onzeker vanwege de stofwolk... We zullen het zien: anders blijven ze gewoon nog een nacht langer in Canada, of nog langer.

En dan, over precies 4 maanden zien we elkaar weer want dan ben ik weer thuis! Dat duurt nog best een poos, maar ik weet nu ook dat dat best te overzien is. Ondertussen verhuis ik nog even naar Vancouver en ga ik met mn zussen een rondreis maken. Nog genoeg te doen dus!

Buiten in de hot tub

Op woensdag kreeg ik een mailtje van mijn ouders, ze zouden namelijk donderdagavond in Whistler aankomen, om daar tot vrijdag te blijven. Of we misschien ook eerder konden afspreken, als dat mij ook goed uitkwam? Ik moest nog een en ander doen, maar oke. Om half 2 zouden ze me van thuis afhalen. Voor die tijd moest ik nog minstens 2 wassen draaien want ik had echt geen kleren meer, m'n tas uitpakken van Vancouver, inpakken voor Whistler, en bovendien uitzoeken welke kleding ik hen mee wilde geven om terug naar Nederland te nemen.
De wekker om 9 uur, maar nog halfslaperig heb ik die uitgedrukt. Om half 11 schrok ik weer wakker en moest ik snel alles doen. Maar ik was op tijd, en zij ook. Dus om half 2 laadde ik mijn spullen in hun auto en gingen we kijken of we al konden inchecken in het hotel.

Precies hetzelfde hotel, precies dezelfde kamer als de vorige keer! Is dat niet toevallig?! Wel heel typisch. En we konden al direct erin, ideaal dus.



Toen gingen we op weg naar het Squamish Lil'wat Cultural Centre, een museum over de twee oude indianenstammen die samenkomen in Whistler. Best heel leuk, maar het was wel wat duur. Die combinatie was wat jammer, maar goed. Achter de kassa zat een meisje die met een heel zachte en verlegen stem vertelde hoe het allemaal werkte. Over een paar minuten zal er een zang gezongen worden, dus daar bleven we even op wachten. Toen kwam zij en een ander meisje in de benen om die te doen. En ze had me toch een stem! Jeeeemig, echt heel luid. En toen het klaar was verkondigde ze de film met precies hetzelfde zachte stemmetje als ervoor. Heel raar.
De film was ook heel leuk. Ze lieten zien hoe deze naties zijn ontstaan, samen zijn gekomen en samenleven in Whistler. Je zag hoe het tegenwoordig nog gaat en wat deze mensen zoal doen. En heel grappig: ze lieten ook een snowboarder zien, en van haar heb ik een keer les gehad! Zij is dus ook 'indiaan'!
Vervolgens deden we mee aan een workshop ceder bast vlechten. We kregen allemaal een stukje bast, en daar moesten we een armbandje van maken. Dat ging eerst niet zo best, maar op een gegeven moment ging het beter. Die van papa en mama gingen helemaal mis, dus gaf papa het op. Mama deed het opnieuw en nu is die van haar het mooist...



's Avonds gingen we wat eten in de Duph Lin Gate: de Ierse bar. We hadden Lianne en Katharina ook uitgenodigd want mama en papa moesten natuurlijk wel even zien wie zij waren! Tuurlijk... Maar het was heel gezellig.



Na het eten gingen we weer naar het hotel. Maar daar hadden ze ook een hot tub. De vorige keer hadden we daar toch niet veel tijd voor en zin in en was hij bovendien buiten werking, maar nu konden we erin! En dat hebben mama en ik gedaan! En het was echt heerlijk! Heel warm, zo in de koude avondlucht.
We wisten eerst niet goed hoe we hem aankregen, dus zaten we 5 minuten in het warme water. Beetje teleurgesteld dat hij niet aanging, maar goed. Toen kwam papa om foto's te maken, en jahoor, hij vond de knop wel! En vervolgens zijn we een kwartier blijven zitten. Hmm.
Toen hij uitging, want er zat een tijdslimiet op, hadden we het ook wel echt gehad. We wilden eerst ook nog zwemmen maar na het hete water was het zwembad ons te koud en de sauna te warm! Haha! Dus moesten we weer over het terras naar binnen. En dat viel trouwens nog niet mee, want de mensen die in het restaurant de Keg zaten, konden ons daar dus heel goed zien lopen! Dat restaurant zit namelijk in hetzelfde gebouw als het hotel, en op dezelfde verdieping als het zwembad en hot tub. En dat restaurant is een uitbouw, en het zwemgebied een balkon, snap je? Naja, het was in ieder geval een beetje genant om daar half naakt te lopen.



En vervolgens een heerlijke nacht in het Whistler Village Inn hotel.

Werk zoeken in Vancouver

Dinsdag en woensdag zijn Katharina en ik naar Vancouver gegaan op zoek naar werk. Kath kon via haar werk kosteloos een kamer in het hotel in Vancouver boeken, dus konden we ruim de tijd nemen en heerlijk slapen.

Om 8.15 uur namen we de Greyhound bus vanuit Whistler Village naar Vancouver. De rit duurt 2,5 uur dus tegen 11 uur waren we goed en wel in Vancouver. Meteen maar op zoek naar het hotel om daar onze spullen achter te laten, want om nou de hele dag met alle baggage rond te lopen zagen we niet zo zitten. Het viel nog niet mee om het hotel te vinden, allereerst omdat de kaart het anders aangeeft, ten tweede omdat we geen adres konden vinden op de website, en ten derde omdat later bleek dat het onderdeel was van een ander hotel. Maar toen we het gevonden hadden bleek dat onze kamer al schoon en ready was, dus konden we meteen onze spullen daar neerzetten. We zaten helemaal bovenin: 30ste verdieping. En ik moet zeggen, dat is wel echt heel hoog. Er waren gebouwen nog hoger dan de onze, maar niet veel. Er stond een telescoop in de kamer zodat we alles goed konden zien. Je kan dan in appartementen van mensen ver weg kijken, precies zien wat ze doen. ...
De kamer had helaas maar 1 bed en dus moesten we knus samen liggen. Alvast een voorproefje van wanneer ik met Sandra en Leonie op pad ga! Haha

En toen gingen we op pad. Ik had niet echt een plan gemaakt, in tegenstelling tot Kath die precies wist naar welke hotels en restaurants ze wilde. Dus zij deed haar ding, en ik ging in New Westminster op zoek naar het winkelcentrum en gaf daar wat cv's weg. Het ging niet heel makkelijk, niet veel winkels zijn op zoek. Maar goed, je weet het nooit.

Toen we 's avonds met Kyla hadden afgesproken, van haar huren we het appartement. We zouden het contract tekenen en de borg betalen. Zo gezegd, zo gedaan. Ze heeft ons nog van alles uitgelegd hoe dingen werken enzo. Toen ik zei dat we een tv hadden gevonden en vroeg of ze het erg vond of papa en mama die binnenkort langs zouden brengen, vond ze dat ok. Maar, zei ze, ik heb geen kabel. Oh... wij dachten van wel dus nu moeten we eerst uitzoeken hoe goedkoop het is om kabel te krijgen, en dan overwegen of we dat er voor over hebben. Wat stom he!
Op de valreep gaf ze nog wat tips over mogelijk werk: bij een college in de buurt zoeken ze veel tijdelijke administratieve krachten. Jeej! Dat klinkt goed, voor mij dan. Dus daar moet ik binnenkort even naar kijken en op solliciteren.

Lekker gegeten en toen nog wat tv kijken op de hotelkamer.

En de volgende morgen begon het weer opnieuw. Dit maal ben ik in downtown gebleven, omdat ik in de krant had gelezen dat de YWCA een jobfair had, waar ik graag heen wilde. Dus om 2 uur spraken we af en gingen we op weg naar de YWCA. Daar aangekomen stond er toch een rij! Niet normaal meer joh! Dat was nogal demotiverend, al die mensen in pak en met keurige CV's in mapjes. Dus hebben we dat toch maar overgeslagen. Ik ging verder: winkels en hotels in, Kath ook.
Tegen 5 uur spraken we af, om onze baggage weer op te halen, wat te eten, en om de bus terug te nemen!

Toen we tegen half 11 weer thuis waren, werden we gewaarschuwd: het kan weleens luidruchtig worden want iedereen is naar de European Apres-ski geweest... Oke, dankjewel. En ja, luide muziek en luide mensen in het huis. Zucht, nog 2 weken is dit mijn home sweet home.

Nog 3 weken en dan woon ik in Vancouver!

Vandaag is het woensdag en ik kreeg net een mailtje dat ik mijn blog eens moet updaten. Tja, sorry. Ik heb gewoon niet een heel boeiend leven op het moment. 4 maanden geleden was ditzelfde leven nog nieuw en spannend, nu begint het wat eentonig te worden en ben ik wel toe aan een nieuwe uitdaging. Dus vandaar dat ik aan het einde van april naar Vancouver verhuis. Of Vancouver: officieel is het New Westminster, maar het is Vancouver genoeg wat mij betreft.
Per 30 april worden we het huis uitgezet aangezien de huiseigenaar deze wil verkopen. Dus werd het sowieso op zoek naar ander onderdak. Maar werken was nog maar heel af en toe en bovendien vertrekt bijna iedereen die ik hier ken uiterlijk aan het begin van mei. En ik ben wel benieuwd naar Vancouver, dus vandaar dat ik van de noodzaak een nieuwe uitdaging heb gemaakt.

Samen met Katharina heb ik een appartementje gevonden. Het is onderhuur van een vrouw (25 ofzo) die in de zomermaanden op reis wil. Precies in de maanden die wij naar Vancouver gaan. De huurprijs valt reuze mee, helemaal voor wat je krijgt: $900 per maand inclusief alles als totaalprijs. Dus dat wordt $450 pp, $100 goedkoper dan ik hier in Whistler betaal. En nu hebben we een appartement helemaal voor ons 2 alleen. Beiden een eigen slaapkamer, een woonkamer, keuken en badkamer. Helaas is de buskaart $110 per maand, maar goed je moet overal voor het openbaar vervoer betalen. Enige echte nadeel is dat er geen wasmachine en droger zijn, maar daar zetten we ons wel overheen. 2 blokken verder zou er een wasgelegenheid zijn, en anders moeten we maar heel veel nieuwe kleren kopen!

Het contract hebben we nog niet getekend. Daarvoor willen we binnenkort voor 2 dagen naar Vancouver. Katharina kan daar in hetzelfde hotelketen waar zij werkt, gratis een kamer boeken. Dan kunnen we de stad verkennen, het contract tekenenen en misschien nog wel het belangrijkste: op zoek naar werk. Want zonder werk kunnen we natuurlijk nooit overleven.


O, dan ook nog wat over de paasdagen.
Op eerste paasdag moest ik werken, wat niet echt bijdroeg aan mijn paasgevoel. Maar gelukkig was het een goede dag: niet te druk, leuke mensen. 's Avonds heb ik paaseitjes gegeten en het Blok herhaling gezien. Toch best nog een goede dag, maar pasen? Nee, niet echt.
Op maandag was ik vrij. Samen met Katharina hebben we een ontbijt gehad bij Elements, hier in het dorp. Ik had gepocheerde eieren, op een muffin met tomaat, avocado, kaas, pesto: heerlijk! Die gepocheerde eieren waren een belevenis op zich, aangezien ik dat nog nooit gehad had. Eigenlijk zijn het gewoon gekookte eieren, maar toch, het is wel heel bijzonder zo zonder schaal.
Na ons ontbijt, wat qua tijd eerder een brunch was, gingen we weer naar huis. Van de busstop naar ons huis, kwamen we langs een huis met een tv voor de deur. Een sticker met FREE bracht mij op een idee. Zullen we die meenemen? Want dan hebben we een tv in Vancouver! Maar het was een heel oud ding en dus superzwaar. Toch hebben we hem thuisgekregen en hij doet het ook nog! Dus die tv gaat zeker mee, want er is geen tv in het huis. En wat heb je nou aan een woonkamer zonder tv? ;) haha

Goed, dat is het wel weer even voor nu. Ik heb gisteren en vandaag gewerkt en moet morgen weer. Iedere keer zit ik half te knikkebollen in de bus, door de warmte en het rijgevoel. Maar ik vind dat dus helemaal niks, dus ga ik proberen eens goed te slapen zodat ik morgen gewoon wakker in de bus zit!
Dus weltrusten!

O, trouwens, hierbij mijn aanstaande nieuwe adres. Nog niks heen sturen he, want het is een beetje gek dat er al post voor mij komt als ik er nog niet woon!

Up-807 6th Street
New Westminster, BC V3L 3C8
Canada

Samen in Whistler

Vrijdag op zaterdag nacht heb ik heerlijk geslapen in een hotel in Whistler. Super luxe, heel fijn. Vanuit de kamer hadden we zicht op een piste. Terwijl aan het ontbijt zaten, konden we daar mensen naar beneden zien skien en snowboarden. Papa en mama waren natuurlijk vol verbazing, ik iets minder. Maar zo'n uitzicht is wel super hoor!



Daarna zijn we samen het dorp door gegaan. Ik heb papa en mama een beetje laten zien hoe het hier is, maar ergens op vakantie zijn of ergens wonen is natuurlijk heel anders. Maar alle belangrijke punten hebben we aangedaan. Dus de skiliften, het paralympische logo, wat souvenirswinkeltjes. En dan heb je het wel gehad. Het is natuurlijk heel erg een vakantieoord.




En toen was het lunchtijd. Dus zijn we aan de nacho's gegaan bij Citta's. :) Heeft verder geen uitleg nodig, volgens mij. ;)



Na de lunch was het tijd om afscheid te nemen. We gingen eerst nog even snel langs de supermarkt en toen hebben ze me afgezet bij mijn huis. Een kleine rondleiding gegeven maar ja wat valt er te zien he.



En toen gingen ze verder. En was ik weer alleen. Heel raar. Het voelt namelijk heel snel weer heel vertrouwd als ze er zijn, maar omgekeerd ook. Beiden is mijn leven, en in de ene ben ik alleen en in de andere zitten mijn ouders. En bovendien gaan zijn door, ze zijn nog niet helemaal weer weg. Over anderhalve week zien we elkaar weer even en dan is het een echt afscheid voor een paar maanden.
En ja, dan gaat het 'gewone' leven weer verder. Ik heb vandaag, op eerste paasdag, bijvoorbeeld moeten werken. Heel raar want je ziet allemaal mensen in de paasstemming en ik heb dat absoluut niet. Afgezien van de paaseitjes die nu naast me staan terwijl ik dit schrijf, is er niks...

Ik zou binnenkort wel even wat meer over ons nieuwe appartement vertellen in Vancouver, want we hebben er 1! Maar dat komt nog, heb ik nu niet zo'n zin in.