Jarig in Canada

En toen was het opeens 16 maart en was ik jarig in Canada. En ik moet zeggen, dat is best heel raar en anders.

Ik had natuurlijk per post heel wat kaartjes en zelfs 3 pakjes gekregen. Die zou ik 's morgens open maken, daarna zou ik Skypen, en dan naar het Paralympische Alpine Skien. Tot zover was mijn planning. De planning liep iets anders doordat ik het weekend ervoor behoorlijk ziek was en op mijn verjaardag ook nog niet helemaal 100% fit. En bovendien kreeg ik van Lianne en Katharina de avond ervoor ook al cadeautjes! Een wittechocolade paashaas lollie, en heerlijke zeepjes van Lush.

's Morgens kon ik maar moeilijk opstaan, dus was ik iets te laat op mijn Skype-afspraak. Maar dat mag op je verjaardag, toch? Bovendien regende het pijpenstelen, dus niet echt een stimulans.. Toen heb ik tijdens het Skypen maar de kaarten en pakjes open gemaakt, heel leuk. Een boek, 2 hemd-en-ondergoed-setjes en nog veel meer. En natuurlijk veel felicitaties, ook via Hyves en Facebook. Toen voelde het wel weer helemaal jarig. Alleen heb ik hier geen kast waar ik alles op kan uitstallen.

Vervolgens moest ik als een gek naar de bus, voor het Alpine skien! Toen ik bij de bushalte aankwam, stond de bus er al, dus ik was perfect op tijd. Maar toen bleek het de 43 te zijn... Dat is de bus die de twee routes 3 (die van Emerald Estates, mijn wijk dus) en 4 (die van Alpine Meadows, de buurt hiernaast) samen pakt. En dat duurt natuurlijk wat langer. Pfff. Door de luxe van extra bussen in Februari werd deze route niet meer gereden, dus ik moet er weer even aan wennen. Maar het kwam goed, ik kwam aan in het dorp en stapte over op de bus naar Creekside. Buiten was het nog een en al regen en mist. Treurig weer dus.



Aangekomen in Creekside moest ik met de stoeltjeslift omhoog en dan was daar de tribune. Regen, regen, regen.



Hoe ik het had bekeken, zou Kees-Jan als eerste zitskier beginnen, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik weet niet waarom, waarschijnlijk omdat ik niet zo goed ben in sportlogica met schematjes en nummertjes enzo. Toen ik kwam waren de zitskiers al begonnen en kon ik op zoek naar mijn plek. Ik dacht dat ik alleen een staplek had, net zoals de vorige keer, want er stond 'grandstand' op mijn ticket. Maar ja, dat betekende dus juist dat ik overal mocht zitten en staan. Toen ik de tribune op kwam, liep ik toevallig naar rechts, daar waren nog wat plekjes vrij en toen bleek daar de Nederlandse familie te zitten, aka de fanclub van Kees-Jan! Heel leuk om zo dichtbij te zitten, maar het maakte wel dat ik niet in oranje outfit met mijn vlag in m'n hand durfde te juichen toen Kees-Jan moest. Stom he.



Van het hele skien zie je eigenlijk niet zo veel. Het gaat namelijk allemaal zo snel, en het commentaar is soms in het Engels en soms in het Frans. Bovendien startten sommige sporters hoger dan anderen, volgens mij in ieder geval. Want sommigen starten en dan zie je zie vrij meteen, en sommigen starten en dan kan je ze eerst een heel stuk alleen op het scherm volgen voordat ze in zicht komen. Ik weet nog steeds niet goed hoe het werkt.
En toen, kwam onze enige Nederlandse deelnemer.




Hij was in de 1e ronde die ik dus heb gezien, 23e. 's middags bleek hij de 17e plek behaald te hebben. Maar toen was ik er niet bij. Het regende zo hard, dat ik zeiknat was. Ik was erg blij met mijn ski-outfit en mijn snowboots waarmee ik zo droog mogelijk bleef. Maar toch, het is koud en het word nog kouder hoe langer je er bent. Nee, je wordt bepaald niet blij van dit soort weer. En aangezien ik nog niet helemaal beter was, ben ik maar naar huis gegaan.

Daar ben ik onder de douche gesprongen om wat op te warmen en heb ik Harry Potter gekeken, heerlijk! 's Avonds ben ik met Katharina wat gaan eten in the Dublin Gate.



Rachel zou ook meekomen, maar was haar buskaart en geld vergeten toen we bij de bushalte aankwamen, en Katharina was al op me aan het wachten in het dorp. Dus zou Rachel even naar Katharina bellen waar we zouden zijn, want dat wisten we nog niet, en dan kon zij ook komen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar Rachel belde maar niet. Heel apart. Toen wij ons eten als op hadden belde Rachel eindelijk met Ingers telefoon. Blijkt dat onze huistelefoon alleen locale nummers kan bellen en Katharina heeft haar telefoon in Vancouver gekocht dus kan je die niet bellen via thuis. Tsss!



Maar goed, ze is nog gekomen en we hebben er nog een tijd gezeten, gedronken, gepraat. Heel leuk.



Daarna naar huis voor appeltaart! Die was helaas iets droog maar verder heel lekker. Want ja, taart hoort er toch wel bij he!

En toen, ja, was het over. Was het tijd om naar huis te gaan en was de dag voorbij: 17 maart was ingegaan in Canada en al mijn verjaardags privileges waren niet meer geldig. En nu ben ik dus 24, tjongejonge wat een leeftijd. Het is voor mij een leeftijd die zegt dat ik moet beginnen met mijn volwassen leven: werk. Nou is dat ook wel mijn plan, maar het voelt alsof nu de rest van mijn leven gaat beginnen. Zo oud ben ik nu wel, en dat voelt raar. En oud.

It's puking snow!

Jaja, we hebben nu eindelijk weer eens echt sneeuw. 21 centimeter verse poeder in de laatste 24 uur, dat maakt dat iedereen hier in Whistler gek wordt. Het is nu zaterdagochtend 9 uur en ik denk niet dat er, behalve mijzelf, ook maar iemand is die nog in dit huis is. En ik was gisteren op de berg, dus mag ik vandaag weer een dagje rust.

Waarom ik gister ging was een combinatie van een nieuwe aankoop en het simpele feit: it's puking snow! (Hippe taal voor het feit dat er heel veel sneeuw aan het vallen is. Als snowboarder moet je wel deze taal gebruiken, anders hoor je er niet bij. Dus vandaar.) Ik liep eergisteren door het dorp en vond daar een supershirt: een zogenaamde base layer om in te snowboarden. Het houdt je warm in de kou. En... ik heb hem gewoon gekocht. Mijn andere shirt is een $10 shirt waarin ik me niet bepaald mooi vind, nu heb ik een mooie ;) Dus tja, toen moest ik natuurlijk wel meteen dat shirt uitproberen! Dus ging gisteren mijn wekker om 8 uur.

Toen ik aan het ontbijten was, waren de meeste mensen al weg. Sommigen moesten werken, maar de meesten stonden al lang en breed in de rij voor de lift. Ik nam weer een les dus ik hoefde niet voor 9.45 in het dorp te zijn. In de keuken was Chris aan het vertellen hoe geweldig het nu wel niet was. Dat ik inderdaad moest gaan snowboarden want de sneeuw was super! Of nee, het was sick, sick! Dit maakte mij een beetje angstig: ik ben nog maar een beginner, is het niet te eng voor mij?

Toch ben ik maar gegaan. Onderweg naar de bushalte kwam ik een man tegen die zijn oprit sneeuwvrij aan het maken was. Hij vertelde dat het heel druk was, om half 9 was hij in het dorp geweest. Maar het was zo druk dat alle parkeerplaatsen al vol waren, dus toen is hij maar weer naar huis gegaan. Bovendien hoorden we nog overal zogenaamde lawinebommen: kleine bommen die kleine lawines veroorzaken, om te voorkomen dat er 1 grote ontstaat. Dit betekend dat ze dus nog bezig zijn met de berg, en dat de top grotendeels (nog) gesloten is. Wat dus nog langere rijen betekend. Voor mij als beginner maakt het allemaal niet zoveel uit, ik blijf op de beginnersstukjes en bovendien met een leraar mag je sneller door de rijen en doe je alleen maar veilige dingen.

In het dorp aangekomen, lijkt het eigenlijk helemaal niet zo druk. Er is nog voldoende plek voor mij in een les. Ik zeg tegen een van de leraren dat ik wel een beetje bang werd toen Chris zei dat de sneeuw 'sick' is. De leraar beaamde dit maar zei dat het 'sik' is en dat het een term is voor nog beter dan heel goed. Het heeft met niets engs te maken. Hehe, dat is fijn!

De les begonnen we op de magic carpet. Ik met nog twee vrouwen en de lerares. De sneeuw was geweldig: sik! Terwijl we normaal over de sneeuw heen gaan, gingen we er nu doorheen. Met zo'n 20 centimeter poeder betekende dit dat de snelheid heel wat omlaag ging. Ik hoorde een skilerares zeggen dat ze zich die dag in ieder geval geen zorgen hoefde te maken over hoge snelheids botsingen. Onze boarden moesten zelfs tijdens de les gewaxt worden, terwijl die van mij best nog gleed in vergelijking met de anderen.
En toen gingen we met z'n allen van midstation naar beneden boarden! Een groene piste dus, heel raar om zo het dorp binnen te rijden. Maar wel heel cool. De vele en zachte sneeuw maakte dat ik nog nauwelijks bang was om te vallen, je gaat gewoon. Want als je valt, val je zo zacht dat het niks voorstelt. En dus ga je gewoon, zo snel als je kan met bochtjes ook op stijle stukken.

Na de lunch werden ik en een andere in een andere groep geplaatst. Dit was even een domper, want voor mij was dit niveau veel te laag. Maar aangezien ik staff ben, en niet voor de les betaal, interesseert het ze eigenlijk niet zoveel of het wel goed is voor mij. Toen 'de baas' dit tegen de nieuwe leraar zei, had dit het gevolg dat hij eigenlijk geen aandacht meer aan mij schonk, heel stom!
Dus zat ik te bedenken wat ik zou doen. We waren namelijk op de mini magic carpet: drie bochtjes en je bent weer beneden. Het kost meer moeite om boven te komen dan om naar beneden te gaan. Zou ik de grote magic carpet opgaan? Of zal ik de skilift pakken? Of zou ik gewoon stoppen en naar huis gaan? Gelukkig zei het meisje die 's morgens ook in mijn groep zat dat ze ook graag de skilift wilde nemen. Een ander meisje pikte dit op en wilde dit ook en toen, opeens, gingen we met de lift naar boven! Jeej! En toen was het weer leuk, naar beneden: bochtje, bochtje, bochtje, wachten op de anderen. En weer verder.

Na twee keer was het kwart over drie en stopte de les. En heb ik een hele leuke dag gehad! Ik was bekaf door de actie, ik heb gisteren veel meer gedaan dan ik soms in een les doe. Nu deden we lange stukken en dat is heel leuk, vooral met deze sneeuw. M'n knie doet wel weer pijn, maar ach, je kan niet alles hebben he.

Dus vandaag een dagje niks, bijkomen van alles. Misschien dat ik morgen wel weer ga. Maar vandaag moet ik boodschappen doen en naar de brievenbus. Ik heb al een heel aantal kaarten en pakjes (!!) gekregen maar ik maak alles pas open op dinsdag de 16e.
Dan heb ik trouwens een kaart voor de paralympische alpine skien. Het is een dagevent: er zijn twee wedstrijden. De mannen en vrouwen Super Combined Super-G, voor zitten, staan en visueel beperkten. En de mannen en vrouwen Super Combined Slalom, voor zitten, staan en visueel beperkten. En ik mag, met mijn kaart van $19, dus naar alles! Is toch echt een schijntje!

Wisten jullie trouwens dat we ook een Nederlandse deelnemer hebben bij de Paralympics? Kees-Jan van der Klooster doet mee in het alpine skien, maar helaas niet waar ik heen ga. Je ziet nu behoorlijk veel Nederlanders in het dorp. Vergeleken met de drukte tijdens de Spelen en nu, en de hoeveelheid Nederlanders toen en nu. Is wel heel leuk hoor! Toen Lianne en ik maandag in het dorp waren voor de Paralympische vlam, zagen we, denk ik nu, Kees-Jan. En wij waren helemaal verbaasd: oranje, zal dat een Nederlandse sporter zijn? En toen zagen we op zijn rug 'Nederland': ja! En vanaf dat moment zie je overal oranje, en hoor je flarden Nederlands op straat.

Ik zal mijn oranje medaille-broche weer gaan dragen!

Ennuh, de data van het alpine skien zijn gewijzigd vanwege het weer. Mijn kaartje blijft nog wel gewoon geldig voor de 16e, alleen is er dan nu het mannen en vrouwen Giant Slalom. En... Kees-Jan doet daar aan mee, dus moet ik nu in oranje!

Paralympische Torch komt aan in Whistler

Maandag 8 maart is de Paralympische vlam aangekomen in Whistler. Dit evenement op de maandagmiddag kan natuurlijk niet op tegen die van de Olympische Spelen op de vrijdagavond, maar ik was positief verrast over de hoeveelheid toeschouwers in Whistler. En terecht!

Het plaatselijke kinderkoor zong het Canadese volkslied. Niet altijd even zuiver, maar de camera en microfoon ging rond, waardoor het geluid op het einde zeker mooier was! Het raakt je toch, zoveel kinderstemmetjes die een volkslied zingen.



En toen begon de rondgang. Ik denk dat de vlam wel vier of vijf keer het dorp door gelopen is. Met telkens een andere persoon die de vlam droeg, want dat is natuurlijk leuk.



Ondertussen werd er op het podium opgetreden en kwamen er 'belangrijke mensen' wat praten. Natuurlijk stond er ook een doventolk op de podium, want iedereen was natuurlijk welkom!



De laatste vlamdrager in Whistler was een local. Matt Hallat is een Paralympische Alpine skier. Hij verloor op zijn 6e een been aan kanker. Zo ongeveer alle vaste inwoners van Whistler waren aanwezig om hem aan te moedigen. Het was duidelijk dat Matt hier bekend is, en dat het hele dorp 100% achter hem staat.






Maar de rest gaat natuurlijk ook gewoon verder. En dan is het ook nog eens heel mooi weer! De ene dag schijnt de zon, is het warm alsof het lente is. De volgende dag sneeuwt het en is het koud!! Zon is natuurlijk leuk, maar sneeuw en kou is wat we hier nodig hebben. Dus de beste combinatie is sneeuw in de nacht en zon overdag. En eigenlijk is dat het momenteel ook!

Korte update

Even een update over mijn leven hier. Het is niet veel interessants, maar ach dat doet er niet toe. Blijkbaar willen jullie graag iets van me horen! ;)

Het werken aan het begin van de week was best druk, omdat iedereen nu na de Olympische Spelen uitcheckt. Maar goed, dat is na een paar dagen gebeurd en is het nu dus heerlijk rustig. Ik hoef zondag pas weer te werken, dus 4 dagen vrij. Gisteren heb ik weer gesnowboard, half dagje deze keer. Omdat de schoenen nog veel pijn doen, gaf de docente me het advies om een volgende dag verder te gaan. Want als je in pijn bent, leer je jezelf verkeerde technieken aan. Dus na de lunch ben ik naar huis gegaan. Vandaag weer even een dagje rustig: slapen, lezen, boodschappen doen, tijdelijke buskaart omruilen tot een maartpas, nieuwe spijkerbroek kopen, eten, slapen. Morgen misschien weer de berg op, dat zou leuk zijn.

En tja, dat is zo ongeveer wel mijn leven op het moment.

Qua gedachten ben ik overigens wel druk bezig. We worden namelijk eind april het huis uit gezet omdat Internex het wil verkopen. Of ze iets regelen voor daarna weten we nog niet, waarschijnlijk wel. Ik bedoel: ze moeten wel! Maar Katharina en ik willen deze situatie waarschijnlijk aangrijpen om de laatste maanden naar Vancouver te verhuizen. Want ik zou niet weten wat ik in de zomer hier in Whistler moet doen. Bovendien lijkt me Vancouver ook wel wat! Ik denk dat ik hier toch niet zoveel kan werken, en in Vancouver kan ik natuurlijk net zo goed werk vinden. Dus dat is het plan, maar het hoe en wat daarvan weten we nog niet.
En dan komen papa en mama in april, moet ik natuurlijk ook voorbereiden. En de reis die ik in de zomer met Sandra en Leonie ga maken verdient ook aandacht. Dus op dat gebied ben ik wel druk, hoewel vast niet zo druk als de mensen thuis hoor!

Nou, ik ga nu naar de wasmachine en dan het dorp in. Groetjes!

Het einde

Dat was het dan alweer. De Olympische Spelen zijn gisteren afgesloten met DE hockeygame Canada-US als klapper op de vuurpijl. En jawel, Canada heeft gewonnen! En dat hebben we geweten ook!
Ik was in het centrum toen de game gaande was, en rondom het grote scherm hadden grote groepen zich verzameld.



Ondertussen ben ik foto's gaan maken bij de 5 ringen. Vond ik iets interessanter.






En toen... was de game voorbij en waren wij (want ik heb Canada nu als adoptieland) de grote winnaar!



Heel vlak daarna, voor mijn gevoel nog geen uur na afloop, begon de sluitingsceremonie al! Heel gek. Want nu, maandag, is alles weg. De bussen rijden weer normaal, in het centrum breken ze het stadium van CTV af, de afzettingen zijn bijna allemaal weg, etc. Zo ongeveer iedereen is uitgecheckt in de hotels: het is bijna uitgestorven als je op straat loopt. Dat terwijl we straks toch echt de Paralympics nog hebben... Die krijgen echt zoveel minder aandacht, belachelijk gewoon.

Waarom ik zo weinig schrijf komt door de drukte. Ik moest vorige week 4 dagen achter elkaar werken, deze week 5 dagen (verspreid). Dus het is wat druk, en bovendien is het heel spannend in mijn boek en wil ik dus het liefst mijn vrije tijd daarin steken. Haha!
Vandaag, morgen en overmorgen moet ik werken dus ik ga nu vlug slapen. Moet natuurlijk wel fit zijn!

O, ik heb ook foto's toegevoegd aan de laatste twee posts. Check it out!

Biathlon

Terwijl er in Vancouver een klein drama voltrok door Sven Kramer/Gerard Kemkers, was ik heerlijk relaxt in Whistlers Olympic Park naar de 4x6 woman's relay biathlon aan het kijken. En dat was nog best leuk!

Katharina ging al vroeg die kant op. Lianne en ik waren iets minder enthousiast en zouden een half uur later gaan. Maar toen Kath opstond, verzetten wij onze tijd een uur later. Een half uur daarna werd ik echt wakker: shit! We zouden over een half uur de bus nemen! We moeten nu echt opstaan! Uiteindelijk namen we de bus om half 9, anderhalf uur later dan gepland en twee uur later dan Katharina.
Toen we echter bij het hele gebeuren aankwamen, was er nog zoveel plek dat we gewoon achter Katharina konden gaan staan. Gelukkig maar, dat we dus zo laat waren. Anders hadden we ons vast en zeker heel erg stom gevoeld.




We stonden tussen de Duitsers, die nogal aanwezig waren. Ook waren er heel wat Russen, maar die stonden verderop. Toen het van start ging, ging iedereen uit zijn dak. Dat was heel grappig: al die mensen met koebellen, ratels, vlaggen en luide kelen. Iedere keer als er iemand langs kwam, ging iedereen los. Dit werd wel minder naar mate de tijd verstreek, maar toch. Die rare Duitsers juichden zelfs als de Duitse biathlonner op het scherm verscheen, dus ergens in de bossen reed. Tijdens het schieten leefde ook iedereen volledig mee. Het ging echt 'Jeeeh, .... jeeeh, .... aaaah, .... jeeeh, etc. Zo ontzettend grappig!
Na de derde wissel, hadden Lianne en ik het wel gezien. We zijn toen bij de ingang van het terrein gaan staan, dat is zo'n beetje halverwege het parcour en dan zie je ze heel dichtbij langskomen. Ik heb gejuicht voor alle athleten die langskwamen, want echt een favoriet hadden wij natuurlijk niet. Toen de Duitse langskwam, heb ik net als een echte Duitser gehopt. Zij roepen namelijk 'hop! hop! hop!' Zoiets als hup holland hup, maar dan anders. Het voelt heel dom, maar ach.





Uiteindelijk heeft Rusland, met grote voorsprong, gewonnen. Tweede was Frankrijk en die arme Duitsers waren derde. De energie bij de Duitse toeschouwers was er na afloop helemaal uit, ze stonden treurig met hun vlagjes te wuiven.

Foto's zijn gemaakt, maar komen later. Sorry voor die foto-vertraging telkens. Maar ik moet vier dagen achtereen werken en dat betekend ik wat minder enthousiast ben. Ze komen echt nog wel hoor, geloof me.

Wat glad!

Ik ben gisteren voor het eerst met mijn nieuwe spullen de berg op gegaan. En dat was best eng!

Allereerst: de schoenen. Die zijn zo anders dan ik gewend ben, voornamelijk omdat ze nog nieuw zijn. Ze waren zo pijnlijk! Ik was eerst bang dat ik gewoon een te kleine schoen had, maar iedereen zei dat dit heel normaal is in het begin. Ik kwam zelfs nog de leraar van de vorige keer tegen en die zei dit ook: poe wat een opluchting!
En dat board is gigaglad. Toen ik huurde waren de boarden soms juist zo stroef dat de lerares hem ter plekke nog oppoetste met een waxdoekje. Nu komt hij rechtstreeks uit de fabriek en is hij dus perfect, eng-glad. En dan heb ik ook nog bindingen die anders zijn dan normaal waardoor de druk totaal anders is. Het viel daarom niet mee.

Ik was met Katharina naar boven gegaan, daar kwamen we Lianne en Manuella tegen, een collega van Lianne. Maar ik wilde zo echt niet de berg naar beneden. Ik hoor, omdat ik goofy ben (ik sta met mijn rechterbeen voor), de bochten rechtsom te maken. Maar ik ging telkens, zonder dat ik dit wilde, de verkeerde kant op draaien. Het was gewoon eng. Dus ben ik naar beneden gegaan, naar het oefenterreintje. Want ja, ik moet gewoon weer wennen aan dit board. Ik voelde me wel dom, want ik kan het zoveel beter en nu was ik weer terug bij af. Of naja, zo voelde het.

Dus het was niet een heel succesvolle dag, maar ik heb besloten dat ik de volgende keer gewoon weer in een klas ga. Ik heb toch een beetje groepsdruk en coaching nodig, denk ik. En dan is er iemand die weet hoe het moet, me helpt als het niet goed gaat, me zegt wat ik goed en fout doe.

Ik heb een foto, dus die ga ik morgen hier posten. Maar het is al laat en Lianne heeft de foto op haar camera staan. En waar die momenteel is weet ik niet. En aangezien we morgen naar de Biathlon gaan, wordt het tijd dat ik mijn bed in duik. Dus welterusten!