Wat glad!

Ik ben gisteren voor het eerst met mijn nieuwe spullen de berg op gegaan. En dat was best eng!

Allereerst: de schoenen. Die zijn zo anders dan ik gewend ben, voornamelijk omdat ze nog nieuw zijn. Ze waren zo pijnlijk! Ik was eerst bang dat ik gewoon een te kleine schoen had, maar iedereen zei dat dit heel normaal is in het begin. Ik kwam zelfs nog de leraar van de vorige keer tegen en die zei dit ook: poe wat een opluchting!
En dat board is gigaglad. Toen ik huurde waren de boarden soms juist zo stroef dat de lerares hem ter plekke nog oppoetste met een waxdoekje. Nu komt hij rechtstreeks uit de fabriek en is hij dus perfect, eng-glad. En dan heb ik ook nog bindingen die anders zijn dan normaal waardoor de druk totaal anders is. Het viel daarom niet mee.

Ik was met Katharina naar boven gegaan, daar kwamen we Lianne en Manuella tegen, een collega van Lianne. Maar ik wilde zo echt niet de berg naar beneden. Ik hoor, omdat ik goofy ben (ik sta met mijn rechterbeen voor), de bochten rechtsom te maken. Maar ik ging telkens, zonder dat ik dit wilde, de verkeerde kant op draaien. Het was gewoon eng. Dus ben ik naar beneden gegaan, naar het oefenterreintje. Want ja, ik moet gewoon weer wennen aan dit board. Ik voelde me wel dom, want ik kan het zoveel beter en nu was ik weer terug bij af. Of naja, zo voelde het.

Dus het was niet een heel succesvolle dag, maar ik heb besloten dat ik de volgende keer gewoon weer in een klas ga. Ik heb toch een beetje groepsdruk en coaching nodig, denk ik. En dan is er iemand die weet hoe het moet, me helpt als het niet goed gaat, me zegt wat ik goed en fout doe.

Ik heb een foto, dus die ga ik morgen hier posten. Maar het is al laat en Lianne heeft de foto op haar camera staan. En waar die momenteel is weet ik niet. En aangezien we morgen naar de Biathlon gaan, wordt het tijd dat ik mijn bed in duik. Dus welterusten!