Het einde

Dat was het dan alweer. De Olympische Spelen zijn gisteren afgesloten met DE hockeygame Canada-US als klapper op de vuurpijl. En jawel, Canada heeft gewonnen! En dat hebben we geweten ook!
Ik was in het centrum toen de game gaande was, en rondom het grote scherm hadden grote groepen zich verzameld.



Ondertussen ben ik foto's gaan maken bij de 5 ringen. Vond ik iets interessanter.






En toen... was de game voorbij en waren wij (want ik heb Canada nu als adoptieland) de grote winnaar!



Heel vlak daarna, voor mijn gevoel nog geen uur na afloop, begon de sluitingsceremonie al! Heel gek. Want nu, maandag, is alles weg. De bussen rijden weer normaal, in het centrum breken ze het stadium van CTV af, de afzettingen zijn bijna allemaal weg, etc. Zo ongeveer iedereen is uitgecheckt in de hotels: het is bijna uitgestorven als je op straat loopt. Dat terwijl we straks toch echt de Paralympics nog hebben... Die krijgen echt zoveel minder aandacht, belachelijk gewoon.

Waarom ik zo weinig schrijf komt door de drukte. Ik moest vorige week 4 dagen achter elkaar werken, deze week 5 dagen (verspreid). Dus het is wat druk, en bovendien is het heel spannend in mijn boek en wil ik dus het liefst mijn vrije tijd daarin steken. Haha!
Vandaag, morgen en overmorgen moet ik werken dus ik ga nu vlug slapen. Moet natuurlijk wel fit zijn!

O, ik heb ook foto's toegevoegd aan de laatste twee posts. Check it out!

Biathlon

Terwijl er in Vancouver een klein drama voltrok door Sven Kramer/Gerard Kemkers, was ik heerlijk relaxt in Whistlers Olympic Park naar de 4x6 woman's relay biathlon aan het kijken. En dat was nog best leuk!

Katharina ging al vroeg die kant op. Lianne en ik waren iets minder enthousiast en zouden een half uur later gaan. Maar toen Kath opstond, verzetten wij onze tijd een uur later. Een half uur daarna werd ik echt wakker: shit! We zouden over een half uur de bus nemen! We moeten nu echt opstaan! Uiteindelijk namen we de bus om half 9, anderhalf uur later dan gepland en twee uur later dan Katharina.
Toen we echter bij het hele gebeuren aankwamen, was er nog zoveel plek dat we gewoon achter Katharina konden gaan staan. Gelukkig maar, dat we dus zo laat waren. Anders hadden we ons vast en zeker heel erg stom gevoeld.




We stonden tussen de Duitsers, die nogal aanwezig waren. Ook waren er heel wat Russen, maar die stonden verderop. Toen het van start ging, ging iedereen uit zijn dak. Dat was heel grappig: al die mensen met koebellen, ratels, vlaggen en luide kelen. Iedere keer als er iemand langs kwam, ging iedereen los. Dit werd wel minder naar mate de tijd verstreek, maar toch. Die rare Duitsers juichden zelfs als de Duitse biathlonner op het scherm verscheen, dus ergens in de bossen reed. Tijdens het schieten leefde ook iedereen volledig mee. Het ging echt 'Jeeeh, .... jeeeh, .... aaaah, .... jeeeh, etc. Zo ontzettend grappig!
Na de derde wissel, hadden Lianne en ik het wel gezien. We zijn toen bij de ingang van het terrein gaan staan, dat is zo'n beetje halverwege het parcour en dan zie je ze heel dichtbij langskomen. Ik heb gejuicht voor alle athleten die langskwamen, want echt een favoriet hadden wij natuurlijk niet. Toen de Duitse langskwam, heb ik net als een echte Duitser gehopt. Zij roepen namelijk 'hop! hop! hop!' Zoiets als hup holland hup, maar dan anders. Het voelt heel dom, maar ach.





Uiteindelijk heeft Rusland, met grote voorsprong, gewonnen. Tweede was Frankrijk en die arme Duitsers waren derde. De energie bij de Duitse toeschouwers was er na afloop helemaal uit, ze stonden treurig met hun vlagjes te wuiven.

Foto's zijn gemaakt, maar komen later. Sorry voor die foto-vertraging telkens. Maar ik moet vier dagen achtereen werken en dat betekend ik wat minder enthousiast ben. Ze komen echt nog wel hoor, geloof me.

Foto's van een Olympisch Whistler

Zeppelin die constant boven Whistler hangt. Deze zit, naar men zegt, vol met beveiligig en camera's om enerzijds alles te filmen en anderzijds alles in de gaten te houden.


Willekeurig shot van de 'hoofdstraat' van het centrum in Whistler. Jammer genoeg waren er toen ik de foto nam maar weinig rare mensen. Toch zie je een idiote Amerikaan op de achtergrond.


Muziek! Elke dag zijn er meerdere drumbands, waardoor stilstaan voor mij een beetje lastig wordt.



Ook heb je Duh Hockey Guys rondlopen.


De vijf beroemde ringen die iedereen op de foto moet zetten.


En eindelijk hadden we weer sneeuw! Heel vroeg 's morgens terwijl ik wacht op de bus bij onze nieuwe busstop.

Het is begonnen!

Het is begonnen, de Olympische Winterspelen 2010 in het mooie Canada. Gisteren was de openingsceremonie live te zien, waarschijnlijk overal ter wereld. En ook in Whistler waren buiten overal grote en kleine tv-schermen waarop de meningte alles kon meekijken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alles heb gevolgd, want het regende en ik had mijn hoofd meer staan bij mijn snowboard-issue. Maar natuurlijk heb ik wel de Nederlandse ploeg zien binnenkomen en heb ik even 'Go Nederland!! Whooo!' geroepen. Het is toch wel bijzonder, als je buiten staat in een grote menigte die allemaal op andere momenten juichen voor hun land. Als je een grote groep mensen op tv maar ook om je heen, het Canadese volkslied hoort zingen. Als de Four Nations zich presenteren en je dan de Squamisch nation ziet, die groep mensen die zo dichtbij wonen en waarmee ik werk. Het is bijzonder, zeker.

Een tegenslag is natuurlijk de dood van de Georgiër Nodar Koemaritasjvili. Terwijl ik aan het werk was in het hotel, hoorde ik de ambulances langskomen, later bleek hoorde ik pas van dit ongeluk. Het is tragisch en er is een onderzoek gaande. In het dorp staat een levensgroot beeld van de 5 olympische ringen. Nu zijn hier kaarsen en bloemen bijgezet, ter gedachtenis. Camera's zijn hier niet meer weg te denken uit het straatbeeld, en zo ook hier. Ze wachten vooral op iemand die een kaartje opsteekt of iets anders speciaals doet: emotie verkoopt.

En ik zit in dit feestgedruis lekker thuis. Ik was op zoek naar een televisiekanaal die het schaatsen zou uitzenden, maar dat valt tegen. De NOS website mag alleen maar in Nederland uitzenden, dus dat kunnen we ook niet zien.

Maar Lianne heeft een Canadese zender gevonden, dus hebben we net wel Sven heel hard zien gaan! Nu is er weer reclame op, ja dat gaat ook op internet gewoon door. Raar maar waar.
En jahoor! Sven wint en ga ik natuurlijk in compleet oranje outfit de straat op, dat begrijpen jullie. Want iedereen mag wel even weten: wij hebben gewonnen!!!

Olympisch vuur

Op vrijdag 5 februari, de 99ste dag van de zogeheten Torch Relay was de vlam in Whistler. En dat hebben we geweten ook! Natuurlijk was ik erbij.

Tegen half 5 vertrok ik naar het dorp, waar ik met Katharina had afgesproken. In de bus en op straat waren al veel 'rode mensen' te zien. Want dat was de afspraak: "Come out, wear red and cheer on the flame as it makes its way trough Whistler.". Het wordt mede mogelijk gemaakt door CocaCola en natuurlijk is ook de nationale kleur van Canada rood. Dus daar zat logica in.



In het dorp aangekomen was het een drukte van jewelste. Op verschillende plaatsen waren er optredens en muziek. Ter hoogte van de gondola, het zogenaamde Skiers Plaza namen wij een plekje in. Het was achteraf gezien een heel goede plek, we konden de vlam heel goed zien!




Maar we stonden op de grens van het kindergebied en het openbare gebied. En dat was niet duidelijk aangegeven met een hek ofzo, nee er was alleen 1 bord. Dus tijdens het wachten was er een vrouw die meerdere keren zat te klagen dat wij (en met ons veel anderen) op de verkeerde plek stonden, dat de kinderen tegen het hek gedrukt werden etc. Maar zij stond pal achter haar kind die voor het hek stond, een perfecte plek, dus 'wat zit je te zeuren?!' dachten wij.



Op een gegeven moment kwam er een jongen in de open ruimte staan waar ook pers stond enzo. Wij stonden dus precies op de tweede rij achter het hek. En die jongen bleek Tyler Allison te zijn: een Whistlerite (inwoner van Whistler), scholier en fanatiek skier en mountainbiker, die uitgekozen was om uit naam van Whistler de vlam te dragen. Hij heeft zeg maar 'het vuur' in Whistler aangestoken.

We zagen iemand met de vlam op een snowmobile de berg op komen. Daar stond een skier klaar om de vlam over te nemen en naar beneden te skier waarna Tyler hem dus overnam en naar het podium bracht.









De foto's die ik heb gemaakt zijn niet heel geweldig gelukt, maar dat krijg je bij een combinatie van kou, donker en drukte. Oftewel: ril, flits, stoot. Dus vandaar dat ik ook nog twee foto's ergens anders vandaan heb geplukt.

Nog 11 dagen...

... en dan beginnen de Olympische Winterspelen 2010. Maar is iedereen er wel klaar voor? Dat blijft een vraag die velen zich afvragen.
Is Whistler er momenteel klaar voor? Nee, nog niet. Er wordt nog steeds gebouwd aan bijvoorbeeld het Whistler Medals Plaza. Ik geloof niet dat er ook maar iets al afgebouwd is. En ze willen nogal wat!



Vanaf vandaag moet je een speciaal buskaartje hebben om ook maar ergens te komen. Deze maandkaart is gelukkig wel goedkoper dan de doorgaanse maandkaarten. Parkeerplaatsen zijn grotendeels gesloten dus ook de autoliefhebbers nemen nu de bus.
Dus bussen rijden vaker, en er zijn extra lijnen. Er is nu een busstop bovenaan 'onze' heuvel: elke 30 minuten rijdt er vanaf daar een bus naar het sportcentrum waar we kunnen overstappen op de lijnen 3 en 4. Natuulijk kunnen we ook nog steeds naar onze gewone bushalte lopen, waar er iedere 7 minuten een nieuwe bus zal vertrekken.
Nadeel is dat veel haltes zijn verdwenen en er nieuwe voor in de plaats zijn gekomen. Zo is overstappen op de bus naar mijn werk nu iets lastiger geworden aangezien de eindhalte van mijn nummer 3 nu niet meer bestaat.
Bovendien rijdt onze bus langs Rainbow: een nieuwbouwterrein waar nu ikweetniethoeveel containers staan die het thuis zijn voor de medewerkers van de Spelen. Met grote getalen komen ze de bus binnen. Ze hebben gratis busvervoer, gratis onderdak en naar men zegt heerlijk eten. Maar niet iedereen vindt dat voldoende, hoorde ik gisteren van een vrouw die ook daar woonde. Blijkbaar zijn er zoveel mensen ontevreden over het leven in die containers dat er al velen weer naar huis zijn vertrokken. Tja, dat is lullig.

Ondertussen zien wij al deze Olympische mensen als een invasie van 'ons Whistler'. Het is raar hoe snel dat went, zo'n dorpje. En dat je dan nu al die mensen met hun zwarte en blauwe jassen heel overweldigend vind overkomen. Twee weken geleden waren ze er namelijk nog niet. En dat groepje wat er al wel was, hoefde niet verplicht in die jas te lopen. Nu zie je ze overal! Bovendien moeten ook anderen die voor de berg of het dorp werken nu opeens die kleding aan.

Dat dit alles nodig is, begrijp ik heel goed. Het duurt immers nog maar 11 dagen voor alle gekte losbreekt. Maar het is wel raar. Ik kan me werkelijk niet indenken hoe druk het straks zal zijn. Ze verwachten het qua drukte kerst x5. Dat is gekkenhuis, werkelijk waar. Men raad bewoners aan boodschappen groot in te slaan om te voorkomen dat je uren in de rij staat bij de supermarkt. Ze verwachten overal files en opstoppingen. Er is bovendien al heel veel meer politie op straat te zien.
Het voordeel van dit alles is, is dat het op de berg redelijk rustig is. Dagskiers kunnen nu niet meer parkeren en dus blijven ze thuis of gaan ergens anders heen. Dat moet geweldig zijn, al die ruimte!

Nou, ik ga het allemaal zien. Ik ben erg benieuwd naar alle muziek en optredens in het dorp tijdens de Spelen, bovendien is er elke avond Fire & Ice Remix: een te gekke ijsshow. Ik houd jullie op de hoogte!

Ik heb tickets voor de Olympische Spelen!

Ik heb een kaartje gekocht voor de Olympische Spelen! Op internet is alles poepie duur, maar als je in Whistler naar het 'kantoortje' gaat dan zijn opeens de normale prijzen van toepassing en is het dus weer betaalbaar! Het is een officieel verkooppunt, zoals ook in Vancouver zit. We hebben biathlontickets voor 23 februari 2010 Medal Event 11:30 - Women's 4x6 km Relay. En dat voor de prijs van... $25! Nou dat is toch een schijntje! Katharina wilde er graag naar toe omdat haar moeder grote fan is ofzo, dus gaan Lianne en ik ook. Maar misschien koop ik nog wel wat, wie weet?
Ik weet totaal niet of er Nederlanders aan mee gaan doen, maar ik ga in oranje, dat is een feit. Het gaat mij natuurlijk helemaal om de ervaring en niet om de sport. Ik ken het eigenlijk niet eens echt. Maar wow we gaan gewoon een Olympische Game meemaken! Ik moet nog even vrij vragen, maar verwacht niet dat dit een probleem wordt. Het is immers zo vroeg dat ik dit vertel, en de dinsdag is normaal gesproken nooit zo druk.



O, de plannen wat betreft mijn ski-cariere zijn iets gewijzigd. Ik zou morgen gaan skien, maar dat wordt ietsje anders: Lianne gaat me morgen de basics van het snowboarden leren! Heel in het begin was ik ook van plan om beiden eens te proberen en dan te kiezen. Maar dan gaat iedereen zijn mening geven, zoals dat skien makkelijker te leren is en moeilijker om goed in te worden. Snowboarden is moeilijker te leren en makkelijker om goed in te worden. Snowboardschoenen zien er heel wat relaxter uit, dus ik ben benieuwd! Want snowboarden an sich vind ik dan weer heel eng eruit zien...