Ik ben er

Ik ben zojuist aangekomen bij mijn huis: Deerhorn Place. Maar laat ik bij het begin beginnen. De vliegreis.

Maandagavond half 6 Nederlandse tijd vertrok mijn vliegtuig naar Vancouver. Ik was ruim op tijd aanwezig op het vliegveld, natuurlijk samen met mijn ouders en mijn zussen Sandra en Leonie. Na het inchecken van mijn koffer hebben we nog wat gedronken en toen was het dan echt tijd om afscheid te nemen. Dit was niet gemakkelijk, het was echt even een stap. Maar goed dat hoort erbij. Toen ik door de douane liep was het heel duidelijk: ik sta hier en zij aan de andere kant. Ik ga dit doen, maar wel helemaal alleen.
Toen ik bij de gate zat te wachten stond mijn familie vanaf het dak te zwaaien. Gaaf hoor! Heel toevallig ook, dat we elkaar precies konden zien op zo’n grote afstand.
Bij het opstijgen beleefde ik weer een emotioneel moment. Het stond zo symbool voor weggaan en niet meer terug kunnen. Natuurlijk kan ik terug, wanneer ik ook maar wil, maar toch.
De vlucht verder ging prima. Lekker gegeten en leuke films gekeken. Bovendien zat er niemand direct naast mij wat wel fijn was.



Rond 6 uur Canadese tijd, kwam ik in Vancouver aan. Daar moest ik direct naar Immigratie. Daar stelden ze me wat vragen maar kreeg ik al gauw het begeerde papiertje en de stempel in m’n paspoort. Nu kon het echt beginnen!
Ik liep de aankomsthal uit en daar stond direct een man op mij te wachten die me keurig en snel naar het hostel downtown bracht. Heel fijn!

In het hostel was het oké. De badkamer was verrassend schoon en dat is heel fijn. Helaas moest ik wel bovenin een stapelbed maar dat is me ook gelukt. Toen ik me gedoucht had, ben ik mijn bed ingekropen. Nog geen kwartier lag ik daar of er kwam een nieuw meisje de kamer binnengelopen, met grote rugzak op d’r rug. We begroeten elkaar en direct wist ik: dit is een Nederlander. En ja hoor! Het is Lianne, waar ik al over had hoorde vertellen, ze woont in hetzelfde huis als ik en gaat in een souvenirwinkeltje werken. De wereld kan soms heel klein zijn!
Zij was die dag al ’s ochtends vertrokken omdat ze via Heatrow vloog en daar 5 uur moest wachten. Ze kwam ongeveer drie kwartier na mij aan op het vliegveld en had dus zo met mij mee in het busje gekund!
De nacht was slecht. Ik heb amper geslapen. Het komt ongeveer neer op van half 11 tot 1. Toen werd ik wakker van de andere kamerbewoners. Daarna tot een uur of 2 toen ik wakker werd door een of ander raar geluid (geen idee meer wat). En vervolgens heb ik niet meer echt kunnen slapen. Ik lag wel keurig met mijn ogen dicht in bed, maar veel meer kwam er niet van. Heel vervelend als je biologische klok zo in de war is.

Vanmorgen had ik een afspraak met Marien. Ze was te laat en toen ze aankwam bleken we de halve stad te moeten doorkruizen om een SIN aan te vragen. Dit is een soort sofi-nummer. Dus moest ik eerst nog mijn jas en tas pakken, want ja dat wist ik niet! Weer terug in het hostel had ik nog een kwartier om bij het busstation te komen, een kaartje te kopen en in te stappen. De taxi zei dat het 10 minuten rijden was maar Lianne die ook met me mee wilde rijden nog niet klaar. Dus snel-snel waren we dan op weg. De bus stond er nog maar ik moest nog een kaartje kopen en er stond een hele rij met mensen die dit ook wilden. Marien nam mijn bagage en ging de bus tegen houden, Lianne kort een fles water voor me want ze bleek haar jas te zijn vergeten en kon dus toch niet mee en ik stond in de rij voor het kaartje. Uiteindelijk had ik dan dat kaartje en hoera de bus stond er nog! Helemaal kapot zat ik dan eindelijk in de bus naar Whistler.



Het was een mooie rit, ik zat helemaal voorin dus had de hele voorruit als uitzicht. De natuur is hier prachtig en je ziet hier zoveel nieuwe dingen! Het kaartje koste trouwens nog niet eens $20, en dat voor een busrit van 2,5 uur. Dat krijg je in Nederland toch niet voor elkaar!



Ik stapte uit in Whistler Creekside, direct voor het hotel. Daar vroeg ik naar Ravi en werd ik op pad gestuurd met een sleutel en een beschrijving hoe ik bij d’r kon komen. Natuurlijk kon ik het eerst niet vinden waarna de hoofd van de front office me maar leidde. Geen overbodige luxe vind ik ook.
Toen ik daar kwam kreeg ik een hele stapel papieren die ik moest doorlezen en moest tekenen. Omdat ik nog geen bankrekening heb geopend hier, konden we het allemaal nog niet afronden. Morgen moet ik dit dus nog ‘even’ langsbrengen.
Zaterdag om half 9 begint mijn inwerking. O, en ik verdien trouwens $15 per uur: nog beter!

Toen met de taxi naar mijn huis van de komende maanden: Deerhorn Place. De chauffeur kon het eerst niet vinden dus hebben we het bedrag maar mooi op $30 afgerond. Heel fijn!
Tegelijk toen ik aankwam, gingen er twee meiden naar buiten. Ze zitten hier ook in het huis en kwamen heel aardig over. Ik (en Lianne) kom bij hun op de kamer te slapen. Maar het is nu nog een bende, want zij hebben de afgelopen tijd hier met z’n tweeën royaal geleefd. Ze gingen net op weg om schoonmaakspullen te halen. Nou schiet maar op dan!
Dat het hier nog een rommeltje is maakte me overigens wel treurig. Ik had verwacht dat het heel mooi en netjes en schoon zou zijn. Nou mooi is het wel maar netjes en schoon nog niet. Ik weet ook dat dat helemaal niet realistisch is, maar toch.

Ik hoop dat Lianne snel komt. Die verwacht ik elk moment. Dan kunnen we samen alles gaan ontdekken en samen mopperen op de bende. Want ik heb ook niks meer gegeten sinds het ontbijt en heb best wel honger. Maar je kan alleen maar eten halen in Whistler en dat is best ver weg. En daar heb ik nu dus helemaal geen zin in. Pff wat de gedoe.