1e skiles: wat een hel

Gisteren had ik mijn eerste skiles. Helaas was dat niet een groot succes. Mijn skischoenen deden pijn, nogal veel pijn. Als ik te lang stond, voelde ik mijn tenen niet eens meer. Ik heb natuurlijk niet de dunste benen, en bovendien niet een goede bloedcirculatie. Dat samen met het feit dat je in zware plastic schoenen staat, in een positie die ik niet gewend ben, maakt dat het nogal oncomfortabel was.
Door die pijn dacht ik op een gegeven moment aan niks anders meer: ik wilde zitten, schoenen uit en klaar! Maar natuurlijk moest ik ook door, meedoen. Ik had genoeg betaald voor die les en ik wilde het allemaal in 1 keer kunnen. Je weet hoe ik ben.

Op zich ging de les nog wel redelijk naar mijn mening. Als ik geen pijn had gehad, dan had ik me volledig kunnen richten op de les en was die beter gegaan. Nu zit ik op niveau 2-: ik kan mijn skies aantrekken, de wedge maken (V-beweging om te stoppen) en ik kan in principe op de meeste stukken ook stoppen. Het lukte niet iedere keer, bijvoorbeeld toen ik te snel ging en de controle verloor, het gevoel had tegen de bomen te knallen en me daarom maar liet neervallen. De leraar zei later dat dit nog helemaal niet nodig was, er was nog genoeg ruimte en als het wel nodig was geweest, dan had hij dit wel geroepen. Maarja, als je eenmaal in paniek raakt...

Mijn groep bestond uit 5 Chinezen, een jongen die Marokkaans leek en ik. De jongen was nogal snel van begrip en werd in de lunchpauze naar een andere groep overgedragen. De Chinezen en ik bleven gezellig bij Liviu, onze leraar, in de niveau 1 groep. Gelukkig was ik niet de enige kneus in mijn groepje. Wendy was minstens zo slecht als mij, en samen met Lucy moeten wij de volgende keer naar een niveau 2- groep. De rest was wel goed genoeg om naar een echte niveau 2 groep te gaan.
De groep was heel leuk, na afloop hebben we nog foto's gemaakt die ze doormailen. Ik voelde me niet echt alleen in de groep, dat is fijn. De leraar was jong en aardig, niet 'oud, lelijk en schreeuwerig' zoals Katharina beweerde van de leraren die de grote groepen doen. Hij noemde mij B, omdat hij mijn naam te moeilijk vond.



De pijnlijke skischoenen waren dus de voornaamste reden waarom ik weinig heb genoten. Heel jammer. De leraar zei mij dat het sowieso wennen is, die schoenen. Maar als je pijn hebt is het natuurlijk nooit leuk. Ik moet elke keer andere schoenen proberen, uitvinden wat het beste is.
Ik heb net aan Andrew gevraagd hoeveel het kost om schoenen op maat te laten maken, want dat is zijn werk. Hij zegt iets van $1000! Nou zijn gewone nieuwe schoenen ook iets van $700 en dan valt het wel weer mee. Maar toch.

Nou, ik ga echt nog wel een keer skien want op zich is het best leuk. Als ik maar schoenen vind die fijner zitten. Bovendien denk ik dat ik het na de 8e januari doe: dan is het gratis. Want nu heb ik behoorlijk veel geld betaald voor een les die ik niet eens leuk vond. Als ik nu het lesgeld uitspaar, kan ik dit misschien later wel weer uitgeven aan goede schoenen... Ach, we zien wel.

En de spierpijn overal is ook het ergste niet.