Snowboarden wordt mijn wintersport

Oke, het is duidelijk. Ik ga snowboarden.
Gisteren heb ik mijn tweede les gehad, maar mijn eerste 'officiele' zeg maar. Ik ging in de groep van de beginners, waardoor het in het begin was simpel was. Maar later was ik maar wat blij dat ik deze groep zat! Ik ben 100 keer gevallen, ben nu bont en blauw, maar ik kan het! En het is echt heel leuk. :)



De dag begon gisteren wat minder. Het heeft weer gesneeuwd, maar het was eigenlijk 3x niks. Het was dan iets meer dan natte sneeuw, maar zodra je erop gaat staan dan veranderd het direct in blubber. En aangezien je bij snowboarden sowieso maar als je nog lerende bent helemaal vaak valt, betekend dit dat je nat wordt. Tot overmaat van ramp ben ik er achter gekomen dat mijn jas NIET waterdicht is (die goeie ja, die ik vorig jaar heb gekocht en super moest zijn voor de wintersport, die dus). Dus de ochtend was niet heel geweldig. Want vooruit opstaan lukte niet alleen, maar ze wilden wel dat ik dit deed. Tegen lunchtijd had ik ook echt de behoefte aan pauze.

Na de pauze gingen we met de stoeltjeslift omhoog naar een hoger stuk. Als je een beetje weet hoe leuk ik stoeltjesliften vind, dan weet je hoe ik er tegenop keek. Maar het is me reuze meegevallen. Oke, het opstaan en uitstappen lukte niet dus ik ben elke keer net weer wel uit die lift gevallen, maar ach.

En toen moesten we naar beneden. Nou dat is dan best eng want het was nogal steil. Dus viel ik om de haverklap en vond ik er niks meer aan. Op een gegeven moment maakte ik zo'n smak voorover dat ik dacht dat mijn bril niet meer heel was. Maar gelukkig was, was nog wel zo (lang leve de goggles!). Toen mijn neus checken: jep, die zat er ook nog aan en afgezien van een lading sneeuw zat er geen bloed in. Ook mijn lip was nog heel en toen dacht ik 'als dit het ergste is wat me kan overkomen, dan moet ik het gewoon kunnen'. Dus ging ik vanaf daar een heel stuk goed en daarna in 1 keer naar beneden. Wow! En dan is het leuk, als het lukt. Dus ging ik met plezier weer die stomme lift in en omhoog. Want jeej, ik kan het!

Het is alsof ik dus keihard moet vallen, weer duidelijk moet hebben: 'stel je niet aan, je blijft toch wel heel' en dat ik dan pas alle spanning loslaat en ga. Want de volgende ronde was het natuurlijk net zo. Maar goed vallen hoort er bij. Ik las laatst nog ergens dat als je nooit valt, je niet hard genoeg gaat. Nou ga ik natuurlijk nog helemaal niet hard, maar voor mijn gevoel wel! Ik vind het hard genoeg voor nu.

Wat me nu te wachten staat is oefenen. Herhalen en beter worden. Mijn houding moet iets rechter en ik moet hoger kijken. Net zoals je in het begin bij het leren autorijden maar een paar meter voor de auto kijkt, moet ik nu ook verder kijken. Want anders zie je alle hobbels en bobbels en denk ik 'ooh wat ga ik snel' of 'ojee een rare hobbel sneeuw'. Ook moet ik oefeningen doen om mijn beenspieren te trainen. Want die gebruikte ik tot nu toe dus nog niet genoeg. Haha!

En als ik het dan straks een beetje beter kan, ga ik voor mijn volgende les!