Buiten in de hot tub

Op woensdag kreeg ik een mailtje van mijn ouders, ze zouden namelijk donderdagavond in Whistler aankomen, om daar tot vrijdag te blijven. Of we misschien ook eerder konden afspreken, als dat mij ook goed uitkwam? Ik moest nog een en ander doen, maar oke. Om half 2 zouden ze me van thuis afhalen. Voor die tijd moest ik nog minstens 2 wassen draaien want ik had echt geen kleren meer, m'n tas uitpakken van Vancouver, inpakken voor Whistler, en bovendien uitzoeken welke kleding ik hen mee wilde geven om terug naar Nederland te nemen.
De wekker om 9 uur, maar nog halfslaperig heb ik die uitgedrukt. Om half 11 schrok ik weer wakker en moest ik snel alles doen. Maar ik was op tijd, en zij ook. Dus om half 2 laadde ik mijn spullen in hun auto en gingen we kijken of we al konden inchecken in het hotel.

Precies hetzelfde hotel, precies dezelfde kamer als de vorige keer! Is dat niet toevallig?! Wel heel typisch. En we konden al direct erin, ideaal dus.



Toen gingen we op weg naar het Squamish Lil'wat Cultural Centre, een museum over de twee oude indianenstammen die samenkomen in Whistler. Best heel leuk, maar het was wel wat duur. Die combinatie was wat jammer, maar goed. Achter de kassa zat een meisje die met een heel zachte en verlegen stem vertelde hoe het allemaal werkte. Over een paar minuten zal er een zang gezongen worden, dus daar bleven we even op wachten. Toen kwam zij en een ander meisje in de benen om die te doen. En ze had me toch een stem! Jeeeemig, echt heel luid. En toen het klaar was verkondigde ze de film met precies hetzelfde zachte stemmetje als ervoor. Heel raar.
De film was ook heel leuk. Ze lieten zien hoe deze naties zijn ontstaan, samen zijn gekomen en samenleven in Whistler. Je zag hoe het tegenwoordig nog gaat en wat deze mensen zoal doen. En heel grappig: ze lieten ook een snowboarder zien, en van haar heb ik een keer les gehad! Zij is dus ook 'indiaan'!
Vervolgens deden we mee aan een workshop ceder bast vlechten. We kregen allemaal een stukje bast, en daar moesten we een armbandje van maken. Dat ging eerst niet zo best, maar op een gegeven moment ging het beter. Die van papa en mama gingen helemaal mis, dus gaf papa het op. Mama deed het opnieuw en nu is die van haar het mooist...



's Avonds gingen we wat eten in de Duph Lin Gate: de Ierse bar. We hadden Lianne en Katharina ook uitgenodigd want mama en papa moesten natuurlijk wel even zien wie zij waren! Tuurlijk... Maar het was heel gezellig.



Na het eten gingen we weer naar het hotel. Maar daar hadden ze ook een hot tub. De vorige keer hadden we daar toch niet veel tijd voor en zin in en was hij bovendien buiten werking, maar nu konden we erin! En dat hebben mama en ik gedaan! En het was echt heerlijk! Heel warm, zo in de koude avondlucht.
We wisten eerst niet goed hoe we hem aankregen, dus zaten we 5 minuten in het warme water. Beetje teleurgesteld dat hij niet aanging, maar goed. Toen kwam papa om foto's te maken, en jahoor, hij vond de knop wel! En vervolgens zijn we een kwartier blijven zitten. Hmm.
Toen hij uitging, want er zat een tijdslimiet op, hadden we het ook wel echt gehad. We wilden eerst ook nog zwemmen maar na het hete water was het zwembad ons te koud en de sauna te warm! Haha! Dus moesten we weer over het terras naar binnen. En dat viel trouwens nog niet mee, want de mensen die in het restaurant de Keg zaten, konden ons daar dus heel goed zien lopen! Dat restaurant zit namelijk in hetzelfde gebouw als het hotel, en op dezelfde verdieping als het zwembad en hot tub. En dat restaurant is een uitbouw, en het zwemgebied een balkon, snap je? Naja, het was in ieder geval een beetje genant om daar half naakt te lopen.



En vervolgens een heerlijke nacht in het Whistler Village Inn hotel.

Werk zoeken in Vancouver

Dinsdag en woensdag zijn Katharina en ik naar Vancouver gegaan op zoek naar werk. Kath kon via haar werk kosteloos een kamer in het hotel in Vancouver boeken, dus konden we ruim de tijd nemen en heerlijk slapen.

Om 8.15 uur namen we de Greyhound bus vanuit Whistler Village naar Vancouver. De rit duurt 2,5 uur dus tegen 11 uur waren we goed en wel in Vancouver. Meteen maar op zoek naar het hotel om daar onze spullen achter te laten, want om nou de hele dag met alle baggage rond te lopen zagen we niet zo zitten. Het viel nog niet mee om het hotel te vinden, allereerst omdat de kaart het anders aangeeft, ten tweede omdat we geen adres konden vinden op de website, en ten derde omdat later bleek dat het onderdeel was van een ander hotel. Maar toen we het gevonden hadden bleek dat onze kamer al schoon en ready was, dus konden we meteen onze spullen daar neerzetten. We zaten helemaal bovenin: 30ste verdieping. En ik moet zeggen, dat is wel echt heel hoog. Er waren gebouwen nog hoger dan de onze, maar niet veel. Er stond een telescoop in de kamer zodat we alles goed konden zien. Je kan dan in appartementen van mensen ver weg kijken, precies zien wat ze doen. ...
De kamer had helaas maar 1 bed en dus moesten we knus samen liggen. Alvast een voorproefje van wanneer ik met Sandra en Leonie op pad ga! Haha

En toen gingen we op pad. Ik had niet echt een plan gemaakt, in tegenstelling tot Kath die precies wist naar welke hotels en restaurants ze wilde. Dus zij deed haar ding, en ik ging in New Westminster op zoek naar het winkelcentrum en gaf daar wat cv's weg. Het ging niet heel makkelijk, niet veel winkels zijn op zoek. Maar goed, je weet het nooit.

Toen we 's avonds met Kyla hadden afgesproken, van haar huren we het appartement. We zouden het contract tekenen en de borg betalen. Zo gezegd, zo gedaan. Ze heeft ons nog van alles uitgelegd hoe dingen werken enzo. Toen ik zei dat we een tv hadden gevonden en vroeg of ze het erg vond of papa en mama die binnenkort langs zouden brengen, vond ze dat ok. Maar, zei ze, ik heb geen kabel. Oh... wij dachten van wel dus nu moeten we eerst uitzoeken hoe goedkoop het is om kabel te krijgen, en dan overwegen of we dat er voor over hebben. Wat stom he!
Op de valreep gaf ze nog wat tips over mogelijk werk: bij een college in de buurt zoeken ze veel tijdelijke administratieve krachten. Jeej! Dat klinkt goed, voor mij dan. Dus daar moet ik binnenkort even naar kijken en op solliciteren.

Lekker gegeten en toen nog wat tv kijken op de hotelkamer.

En de volgende morgen begon het weer opnieuw. Dit maal ben ik in downtown gebleven, omdat ik in de krant had gelezen dat de YWCA een jobfair had, waar ik graag heen wilde. Dus om 2 uur spraken we af en gingen we op weg naar de YWCA. Daar aangekomen stond er toch een rij! Niet normaal meer joh! Dat was nogal demotiverend, al die mensen in pak en met keurige CV's in mapjes. Dus hebben we dat toch maar overgeslagen. Ik ging verder: winkels en hotels in, Kath ook.
Tegen 5 uur spraken we af, om onze baggage weer op te halen, wat te eten, en om de bus terug te nemen!

Toen we tegen half 11 weer thuis waren, werden we gewaarschuwd: het kan weleens luidruchtig worden want iedereen is naar de European Apres-ski geweest... Oke, dankjewel. En ja, luide muziek en luide mensen in het huis. Zucht, nog 2 weken is dit mijn home sweet home.

Nog 3 weken en dan woon ik in Vancouver!

Vandaag is het woensdag en ik kreeg net een mailtje dat ik mijn blog eens moet updaten. Tja, sorry. Ik heb gewoon niet een heel boeiend leven op het moment. 4 maanden geleden was ditzelfde leven nog nieuw en spannend, nu begint het wat eentonig te worden en ben ik wel toe aan een nieuwe uitdaging. Dus vandaar dat ik aan het einde van april naar Vancouver verhuis. Of Vancouver: officieel is het New Westminster, maar het is Vancouver genoeg wat mij betreft.
Per 30 april worden we het huis uitgezet aangezien de huiseigenaar deze wil verkopen. Dus werd het sowieso op zoek naar ander onderdak. Maar werken was nog maar heel af en toe en bovendien vertrekt bijna iedereen die ik hier ken uiterlijk aan het begin van mei. En ik ben wel benieuwd naar Vancouver, dus vandaar dat ik van de noodzaak een nieuwe uitdaging heb gemaakt.

Samen met Katharina heb ik een appartementje gevonden. Het is onderhuur van een vrouw (25 ofzo) die in de zomermaanden op reis wil. Precies in de maanden die wij naar Vancouver gaan. De huurprijs valt reuze mee, helemaal voor wat je krijgt: $900 per maand inclusief alles als totaalprijs. Dus dat wordt $450 pp, $100 goedkoper dan ik hier in Whistler betaal. En nu hebben we een appartement helemaal voor ons 2 alleen. Beiden een eigen slaapkamer, een woonkamer, keuken en badkamer. Helaas is de buskaart $110 per maand, maar goed je moet overal voor het openbaar vervoer betalen. Enige echte nadeel is dat er geen wasmachine en droger zijn, maar daar zetten we ons wel overheen. 2 blokken verder zou er een wasgelegenheid zijn, en anders moeten we maar heel veel nieuwe kleren kopen!

Het contract hebben we nog niet getekend. Daarvoor willen we binnenkort voor 2 dagen naar Vancouver. Katharina kan daar in hetzelfde hotelketen waar zij werkt, gratis een kamer boeken. Dan kunnen we de stad verkennen, het contract tekenenen en misschien nog wel het belangrijkste: op zoek naar werk. Want zonder werk kunnen we natuurlijk nooit overleven.


O, dan ook nog wat over de paasdagen.
Op eerste paasdag moest ik werken, wat niet echt bijdroeg aan mijn paasgevoel. Maar gelukkig was het een goede dag: niet te druk, leuke mensen. 's Avonds heb ik paaseitjes gegeten en het Blok herhaling gezien. Toch best nog een goede dag, maar pasen? Nee, niet echt.
Op maandag was ik vrij. Samen met Katharina hebben we een ontbijt gehad bij Elements, hier in het dorp. Ik had gepocheerde eieren, op een muffin met tomaat, avocado, kaas, pesto: heerlijk! Die gepocheerde eieren waren een belevenis op zich, aangezien ik dat nog nooit gehad had. Eigenlijk zijn het gewoon gekookte eieren, maar toch, het is wel heel bijzonder zo zonder schaal.
Na ons ontbijt, wat qua tijd eerder een brunch was, gingen we weer naar huis. Van de busstop naar ons huis, kwamen we langs een huis met een tv voor de deur. Een sticker met FREE bracht mij op een idee. Zullen we die meenemen? Want dan hebben we een tv in Vancouver! Maar het was een heel oud ding en dus superzwaar. Toch hebben we hem thuisgekregen en hij doet het ook nog! Dus die tv gaat zeker mee, want er is geen tv in het huis. En wat heb je nou aan een woonkamer zonder tv? ;) haha

Goed, dat is het wel weer even voor nu. Ik heb gisteren en vandaag gewerkt en moet morgen weer. Iedere keer zit ik half te knikkebollen in de bus, door de warmte en het rijgevoel. Maar ik vind dat dus helemaal niks, dus ga ik proberen eens goed te slapen zodat ik morgen gewoon wakker in de bus zit!
Dus weltrusten!

O, trouwens, hierbij mijn aanstaande nieuwe adres. Nog niks heen sturen he, want het is een beetje gek dat er al post voor mij komt als ik er nog niet woon!

Up-807 6th Street
New Westminster, BC V3L 3C8
Canada

Samen in Whistler

Vrijdag op zaterdag nacht heb ik heerlijk geslapen in een hotel in Whistler. Super luxe, heel fijn. Vanuit de kamer hadden we zicht op een piste. Terwijl aan het ontbijt zaten, konden we daar mensen naar beneden zien skien en snowboarden. Papa en mama waren natuurlijk vol verbazing, ik iets minder. Maar zo'n uitzicht is wel super hoor!



Daarna zijn we samen het dorp door gegaan. Ik heb papa en mama een beetje laten zien hoe het hier is, maar ergens op vakantie zijn of ergens wonen is natuurlijk heel anders. Maar alle belangrijke punten hebben we aangedaan. Dus de skiliften, het paralympische logo, wat souvenirswinkeltjes. En dan heb je het wel gehad. Het is natuurlijk heel erg een vakantieoord.




En toen was het lunchtijd. Dus zijn we aan de nacho's gegaan bij Citta's. :) Heeft verder geen uitleg nodig, volgens mij. ;)



Na de lunch was het tijd om afscheid te nemen. We gingen eerst nog even snel langs de supermarkt en toen hebben ze me afgezet bij mijn huis. Een kleine rondleiding gegeven maar ja wat valt er te zien he.



En toen gingen ze verder. En was ik weer alleen. Heel raar. Het voelt namelijk heel snel weer heel vertrouwd als ze er zijn, maar omgekeerd ook. Beiden is mijn leven, en in de ene ben ik alleen en in de andere zitten mijn ouders. En bovendien gaan zijn door, ze zijn nog niet helemaal weer weg. Over anderhalve week zien we elkaar weer even en dan is het een echt afscheid voor een paar maanden.
En ja, dan gaat het 'gewone' leven weer verder. Ik heb vandaag, op eerste paasdag, bijvoorbeeld moeten werken. Heel raar want je ziet allemaal mensen in de paasstemming en ik heb dat absoluut niet. Afgezien van de paaseitjes die nu naast me staan terwijl ik dit schrijf, is er niks...

Ik zou binnenkort wel even wat meer over ons nieuwe appartement vertellen in Vancouver, want we hebben er 1! Maar dat komt nog, heb ik nu niet zo'n zin in.

Storm en regen: Tofino, Nanaimo, Vancouver

Donderdagochtend vertrokken we al vroeg vanuit Victoria naar Tofino. Hier zouden we een walvissen tocht doen, maar eerst zouden we onderweg nog even stoppen voor een lunch met uitzicht op het water met hopelijk ook walvissen. Mooie plannen en we gingen er helemaal voor. Maar helaas gooide het weer roet in het eten.




Vanaf het moment dat ik wakker werd, regende het. Dit ging de hele dag zo door. Het uitkijkpunt en restaurant voor de lunch konden we eerst niet goed vinden, maar uiteindelijk lukte dit toch. Helaas bleek toen dat het restaurantje, of eigenlijk alles, gesloten was. Kleine tegenvaller, maar goed, maar weer verder naar Tofino.




Daar vonden we een Bed&Breakfast en daarna gingen we snel door naar haven voor een walvissen tocht. Maar helaas ging ook dit niet door: het weer was zo slecht dat de tocht afgezegd was, op open zee was het gewoon te gevaarlijk. Er was een open boot die nog wel een alternatieve tocht zou doen, zodat je oa zeeleeuwen zou zien, maar dat zagen we ook niet zitten. De vrouw in het kantoortje zei ook eerlijk dat wanneer het ook nog eens regende, wat het deed, dat het zeer onplezierig zou zijn. Want koud en zeiknat is niet echt een motivatie.

Toen gingen we maar naar de toeristen informatie, want ja, we waren nu in Tofino, dan wilden we ook iets doen! Deze vrouw wees ons een restaurant in een dorp verderop voor de lunch, en ook een aquarium en een wandeltocht door een tropisch regenwoud. Het was kwart voor drie toen we bij dit restaurant aankwamen, precies een kwartier voordat de keuken zou sluiten. De eerste meevaller van die dag! We hebben hier heerlijk gegeten met prachtig uitzicht op de woeste zee.

Vervolgens gingen we op pad naar het aquarium. Dit bleek heel klein te zijn, maar wel heel leuk. Alle dieren die ze daar hadden werden in februari gevangen en in oktober weer in de zee losgelaten. Je had er ook heel veel voelkommen: hier mocht je, na je handen gewassen te hebben, met je handen in het water en aan de beesten voelen! Natuurlijk hebben wij dat niet gedaan, want iewhl! Er waren echt heel veel viezige en enge beesten... Desondanks is het idee wel heel leuk natuurlijk!





Nog steeds regende het pijpenstelen en zagen we die wandeling dus ook niet meer zitten. Nadat we even wat boodschappen hadden gedaan bij de supermarkt, hebben we het in ons kleine kamertje warm en gezellig gemaakt. Met stokbrood en ander lekkers erbij was het toch nog een heel leuke avond.





Op vrijdag vertrokken we ook al vroeg naar de boot in Nanaimo. We wilden niet net als de vorige keer de boot net missen, dus waren we ruim op tijd. Ondertussen regende en waaide het wel, maar niets waar wij ons zorgem over maakten.





Bij de boot aangekomen, bleek dit echter wel nodig. Er stonden lange rijen en op een bord las ik dat alle tochten waren uitgesteld ivm het weer. Toen wij ons kaartje kochten zei de mevrouw in het hokje dat de eerst volgende mogelijkheid dat er een boot vertrok, half 1 was. Dit was echter helemaal afhankelijk van het weer en de bereidheid van de kapitein.
In de restauratie (of hoe zeg je dat, de winkeltjes en koffieshops) werd echter vrij snel omgeroepen dat de eerst volgende mogelijke tocht pas om 3 uur zou zijn. We konden wel om 12.45 mee vanuit Duke Point, en die boot ging naar Tsawassen. Niet precies waar wij heen wilden, maar we zouden dan in ieder geval naar het vaste land gaan! Dus wij ruilden ons kaartje in, en gingen op weg naar de andere ferry. Daar konden we mee op de boot, de auto ging op het onderste dek (waar al het water in kan) en we vertrokken!



Tijdens de tocht, die in principe 1,5 uur zou duren, werd de snel duidelijk dat het wel wat langer zou duren. De boot lag niet bepaald stil op het water, en we mochten niet op de buitendeks komen, maar het was spectaculair om de gigantische golven te zien. Op een gegeven moment werd er omgeroepen dat we langzamer zouden varen omdat het water te ruig zou zijn, dit vertraagde de overtocht met een half uur. Nog maals werd dit bericht verteld en later waren we er bijna maar durfen ze het niet aan om de haven in te gaan. Een overtocht van 4 uur later waren we eindelijk weer aan het vaste land.

Ook in Vancouver was het weer slecht. Overal lagen takken en bladeren op straat, terwijl het normaal juist heel schoon is hier in Canada. Regenen deed het nog steeds, maar je moet toch iets. Dus gingen we in de regen toch nog even bij een waterval kijken.






En toen kwamen we in de buurt van Whistler. En toen sneeuwde het! Eindelijk, na zo lange tijd hebben we eindelijk weer sneeuw! En niet een beetje ook, nee, het blijft liggen enzo!



Aangekomen in Whistler gingen we op zoek naar het hotel, waar we via Pricelist een heel mooie kamer voor een heel wat lagere prijs hebben gekregen. Het is een kamer met een kleine keuken, woonkamertje en boven een open slaapkamer. Echt super dus!
We hebben gedineerd bij de Brewhouse, waar papa een testset bier had: alle 6 soorten in mini. Met heerlijk eten was dat toch weer een fijne afsluiten van een rare dag.




Dus het zat ons niet mee. Regen en wind werkten ons tegen, boten wilden ons niet mee hebben. Maar toch zijn we dan nu in sneeuwachtig Whistler. Thuis!

Victoria

Gisteren waren we al aangekomen in Victoria, vandaag hadden we hier een hele dag. Vroeg opstaan was het plan maar dat werd uiteindelijk half 9. Even snel en simpel ontbijten in het hotel, daarna op stap.

We wandelden door Chinatown, waar alle straatnaambordjes in het Engels en het Chinees geschreven staan. Er hangen lampionnen in de straten en overal zijn kleine steegjes met winkeltjes en kraampjes.


Typisch voor Asiaten is dat ze altijd een peaceteken maken op foto's. Dus doen wij dat ook!


Vervolgens gingen we richting haven, waar we eerst nog een schattig spoorweggetje en een gigantische brug tegenkomen.




Victoria staat bekend om zijn vele bloemen en bloeiende bomen. Dus: foto!



Het is een eiland en Victoria ligt aan zee, dus zijn er veel zeemeeuwen. We kunnen die beesten zelfs horen ins onze hotelkamer! Echt idioot. Ze zijn ook absoluut niet bang voor ons, dus heb ik mooie poseerfoto's.



We kwamen ook nog aparte bomen tegen. Dit is bijvoorbeeld 1 boom, maar zijn stam loopt helemaal krom. Het is nu een boog geworden, en dat zonder hulpmiddelen ofzo. Het is gewoon een heel rare rondlopende stam.


Of deze gigantische boom. Zo groot dat we alleen de stam erop hebben. Deze boom is in december DE kerstboom van Victoria, hij wordt dan versiert met duizenden lichtjes.



In Canada heb je de First Nations: de eerste mensen die hier woonden, indianen dus. Die maakten destijds prachtige totempalen en die zijn overal in Canada en ook hier in Victoria te bewonderen.






En toen ziin we gaan lunchen bij The Old Spaghetti Factory. Daar krijg je brood, een salade of soep vooraf, hoofdgerecht, ijs en thee of koffie na, voor de prijs van je bestelde hoofdgerecht. Dus voor 13 dollar ben je klaar. Heel leuk dus, hoewel het hoofdgerecht me eigenlijk elke keer weer tegenvalt. Maar toch een heel leuke lunchpauze!


Poseren met kunst.




Een echte gele schoolbus, zoals dat hier hoort.


We hadden ook een kerstwinkel gevonden. Het is een gigantische winkel met overal wel iets, voor heel hoge prijzen! Omdat de pasen eraan komt waren er ook veel paasspullen te vinden. Zo had je echte uitgeblazen eieren die beschildert zijn en je kan ophangen. De goedkoopste was $10. Ik bedoel... I rest my case.


Na de kerstwinkel gingen we even pauze houden in de hotelkamer.



Ik had daar echter niet zo'n zin in dus ging ik de straat op. Tegenover ons hotel zitten bijvoorbeeld 3 stripboekenwinkels. Die moest ik dus even bekijken, maar in de eerste die ik binnen keek, stond een lange tafel in het midden met allemaal stripfans eraan, en er omheen kasten met verkoopwaar. Naja, dat vond ik iets te enthousiast dus ben ik die voorbij gelopen. De tweede had een dichte deur dus durfde ik daar niet naar binnen en de derde zat op de hoek en was een grote winkel met een lage drempel: ze hadden van alles wat en geen fans aan een tafel verzameld. Die ben ik de maar ingegaan. Nou, best leuk hoor zo'n winkel maar toch! Ik voelde me een beetje ongemakkelijk.
Toen ben ik maar verder gegaan met mijn ontdekkingstocht. Precies toen ik een groot winkelcentrum gevonden had en hier even rondliep, belde Katharina. Want we moesten die dag een beslissing nemen over de kamers en we hadden beiden een ander gevoel! Wat nu? Dus ik maar weer snel naar het hotel om even face-to-face te Skypen. Na lang overleg en frustratie zijn we toch maar voor de goedkope gegaan. Ik ben benieuwd, zij zou bellen dus ik hoop dat het lukt! Hierover later dus meer!

's Avonds gingen we nog even op pad. We wilden nog een wandeling doen maar dat ging langs winkelstraten waar de winkels allemaal dicht waren en sommige straten zelfs ook! Toen zijn we maar doorgegaan naar ons volgende doel: foto's maken van het verlichte Inner Harbour.



Omdat we op donderdag al om 8 weg wilden naar Tofino, een heel eind rijden, had ik 's avonds geen zin meer om uren achter die computer te zitten. Het is wel weer genoeg geweest! Dus vandaar dat het verslag van de woensdag in Victoria iets verlaat is gepost. Maar dan heb je wel wat! ;) haha