Grote aankoop

Ik heb het vandaag gewoon gedaan. De grote aankoop is binnen: een snowboard met bindingen, schoenen en een helm.

Vandaag is mama jarig, dus heb ik eerst geskyped met het thuisfront. Alles is natuurlijk nog goed daar, en ze werd weer goed verwent met cadeaus.

Daarna ben ik het centrum ingegaan. Gisteren was de nieuwe bankbas gekomen, dus dat moest ik even uitproberen. Maar nee hoor, deze werkte niet. Dat was wel een tegenslag, want ja hoe kan ik zoveel geld heb?! Of beter gezegd: als ik niet bij mijn geld kan? Ik had $200 op zak, maar daar kwam ik natuurlijk niet ver mee. Maar toch ben ik naar de winkel gegaan om in ieder geval te zeggen dat ik het ging kopen, alleen nu nog niet ivm het gebrek aan geld. Toen bleek echter dat de schoenen die ik wilde kopen, niet meer in mijn maat waren! Dus belden ze met de andere Showcase, en ja gelukkig hadden zij het nog wel. Maar toen ik daar kwam bleken zij ook nog een dezelfde schoen maar dan in het 2009-model te hebben. En die was $80 goedkoper. Dus die aanpassen: paste perfect! Dus heb ik nu schoenen van $135 inclusief tax. heerlijk, dat soort koopjes.



Maar goed, daarna had ik natuurlijk geen geld meer. Maar toch ging ik even verder kijken naar helmen. Want ja, die heb ik natuurlijk ook nodig! Ik wil geen hersenschudding of erger.
Ik heb wat opgepast, maar sommigen waren niet mooi. Bovendien moet je goed aansluiten op de goggles (bril). Dus valt er nog meer af. En dan heb ik natuurlijk ook nog een budget. Dus uiteindelijk kwam ik uit op een witte, lichtgewicht en Olympisch.



Toen ik Lianne en Kath tegenkwam, hebben we even wat gegeten. En heb ik tijdelijk geld van Lianne geleend en kon ik toch alles kopen! Jeeh! Dus ik heb eerst de helm gekocht, ben toen terug gegaan naar de Showcase waar ik mijn board en bindingen op hold had, en heb ik het gewoon gekocht! Het voelde heel raar, maar goed raar!




Ze hebben de bindingen er meteen voor me opgezet, heel handig. En met de schoenen in de bindingen liep ik met een loodzwaar ding over straat. De bus was ook nog eens niet een normale bus, maar meer zo'n reisbus, met maar 1 ingang en heel smalletjes. Dus 'sorry, sorry', 'excuse me' ging het. Haha! Maar uiteindelijk ben ik thuisgekomen.

De foto's komen nog, nu zijn het 'winkelfoto's' zeg maar. Morgen moet ik werken maar zaterdag ga ik de berg op hoor! Ik ben echt zo benieuwd, het is best spannend om met nieuwe gear te gaan. Misschien kom ik er wel achter dat ik het helemaal niks vind! Vast niet, we gaan het meemaken. Maar ik moest het toch even kwijt. En ik heb heel veel geld uitgegeven en niet is niet eens het mijne! Haha.

Foto's van een Olympisch Whistler

Zeppelin die constant boven Whistler hangt. Deze zit, naar men zegt, vol met beveiligig en camera's om enerzijds alles te filmen en anderzijds alles in de gaten te houden.


Willekeurig shot van de 'hoofdstraat' van het centrum in Whistler. Jammer genoeg waren er toen ik de foto nam maar weinig rare mensen. Toch zie je een idiote Amerikaan op de achtergrond.


Muziek! Elke dag zijn er meerdere drumbands, waardoor stilstaan voor mij een beetje lastig wordt.



Ook heb je Duh Hockey Guys rondlopen.


De vijf beroemde ringen die iedereen op de foto moet zetten.


En eindelijk hadden we weer sneeuw! Heel vroeg 's morgens terwijl ik wacht op de bus bij onze nieuwe busstop.

Het is begonnen!

Het is begonnen, de Olympische Winterspelen 2010 in het mooie Canada. Gisteren was de openingsceremonie live te zien, waarschijnlijk overal ter wereld. En ook in Whistler waren buiten overal grote en kleine tv-schermen waarop de meningte alles kon meekijken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet alles heb gevolgd, want het regende en ik had mijn hoofd meer staan bij mijn snowboard-issue. Maar natuurlijk heb ik wel de Nederlandse ploeg zien binnenkomen en heb ik even 'Go Nederland!! Whooo!' geroepen. Het is toch wel bijzonder, als je buiten staat in een grote menigte die allemaal op andere momenten juichen voor hun land. Als je een grote groep mensen op tv maar ook om je heen, het Canadese volkslied hoort zingen. Als de Four Nations zich presenteren en je dan de Squamisch nation ziet, die groep mensen die zo dichtbij wonen en waarmee ik werk. Het is bijzonder, zeker.

Een tegenslag is natuurlijk de dood van de Georgiër Nodar Koemaritasjvili. Terwijl ik aan het werk was in het hotel, hoorde ik de ambulances langskomen, later bleek hoorde ik pas van dit ongeluk. Het is tragisch en er is een onderzoek gaande. In het dorp staat een levensgroot beeld van de 5 olympische ringen. Nu zijn hier kaarsen en bloemen bijgezet, ter gedachtenis. Camera's zijn hier niet meer weg te denken uit het straatbeeld, en zo ook hier. Ze wachten vooral op iemand die een kaartje opsteekt of iets anders speciaals doet: emotie verkoopt.

En ik zit in dit feestgedruis lekker thuis. Ik was op zoek naar een televisiekanaal die het schaatsen zou uitzenden, maar dat valt tegen. De NOS website mag alleen maar in Nederland uitzenden, dus dat kunnen we ook niet zien.

Maar Lianne heeft een Canadese zender gevonden, dus hebben we net wel Sven heel hard zien gaan! Nu is er weer reclame op, ja dat gaat ook op internet gewoon door. Raar maar waar.
En jahoor! Sven wint en ga ik natuurlijk in compleet oranje outfit de straat op, dat begrijpen jullie. Want iedereen mag wel even weten: wij hebben gewonnen!!!

Heerlijk hier!

Vandaag was het werkelijk heerlijk weer. Jammer dat ik mijn camera niet mee had. De zon scheen, en het was best warm buiten. Van dat weer dat je de behoefte hebt om buiten te gaan stoepkrijten en te knikkeren. Van dat weer dat er heel mooi uit ziet, maar omdat het nog winter is, is de grond nog koud en als de zon verdwijnt heb je weer een winterjas nodig. Toen ik naar de brievenbus liep, kwam ik een hond tegen die heerlijk in het zonnetje op de oprit lag. Verbaasd en dommig opkijkend toen ik langsliep en ook nog eens hoi tegen hem zei. Toen ik van de brievenbus naar de bushalte liep, stond de bus op mij te wachten. Oftewel: een heerlijk dagje!

Gisteren ben ik weer wezen snowboarden. Ik zat in een level 3-groep, jawel! En volgens de leraar is dat toch echt geen beginnersgroep meer hoor! Toen we in de lift naar boven zaten, vroeg hij of er iets speciaals was wat we wilden leren. Tot mijn schrik zei een van de anderen dat ze wilde leren om sprongen te maken. Ik was hier toch nog echt niet aan toe! Moet ik misschien toch weer een level 2-groep proberen? Maar nee, het ging heel goed. Ik heb het springgedeelte gewoon overgeslagen, haha! Mijn probleem ligt hem er nu dus in, dat ik niet genoeg zelfvertrouwen heb. Blijkbaar is mijn techniek heel goed, ik sta erg relaxt op het board, wat dus goed is. Ik hoef weinig te doen om te draaien, en ik ga al. Maar ja, dat soort mooie woorden van een leraar betekenen niet zoveel als ik op een stijl stuk moet draaien en ik dat niet durf. Ik weet dat ik het kan en dat het gaat lukken, maar toch doe ik het niet en praat ik mezelf de angst aan. Dus tja, dat is mijn leerdoel vanaf nu.

Het was trouwens nog een heel gedoe om mijn spullen te huren. Ze komen nu, na 2 maanden, namelijk aan met de regel dat je een creditcard moet hebben om te kunnen huren. Maar ja, die heb ik niet dus kan ik niet meer huren?! Gisteren heeft ze een aantekening op mijn staffpas gemaakt, maar 'de volgende keer moest ik toch echt een creditcard hebben'. Pff, stom hoor. Blijkbaar bestond die regel altijd al, maar ik heb er nog nooit van gehoord. En nu gaan ze dus opeens moeilijk doen. Dus zit ik er toch maar aan te denken om te gaan kopen.
Dus heb ik vandaag heb ik wat snowboardschoenen gepast, met twee mooie opties die ik nu heb. Eentje van Vans was iets van $139 wat wel een heel mooi prijsje is. Een Burton koste $199. Allebei dus best goedkoop maar het probleem is dat ik werkelijk niet weet wat goed is. Ik weet niet hoe die schoenen moeten zitten, ookal vertellen ze het me. Dus ik ga er maar eens goed over nadenken, en veel schoenen passen. Maar goed, schoenen voor $200, een board voor $400 en bindingen voor $200 is dus heel redelijk en dan kom ik op $800. Wel veel geld, maar ook weer niet, niet voor dit.

Maar ja, heb ik het geld? Dat is de vraag. Ik had eigenlijk vandaag moeten werken, maar ze belden gister dat ze me niet nodig hadden. Daar baal ik dan zo van he! Morgen mag ik ten minste wel komen, dat scheelt. En dan moet ik dan niet vergeten aan te geven dat ik heel graag meer werk.

Nou ja, ik ga nu eens eten maken. Dat mag wel om kwart voor 7.
Groetjes!

Olympisch vuur

Op vrijdag 5 februari, de 99ste dag van de zogeheten Torch Relay was de vlam in Whistler. En dat hebben we geweten ook! Natuurlijk was ik erbij.

Tegen half 5 vertrok ik naar het dorp, waar ik met Katharina had afgesproken. In de bus en op straat waren al veel 'rode mensen' te zien. Want dat was de afspraak: "Come out, wear red and cheer on the flame as it makes its way trough Whistler.". Het wordt mede mogelijk gemaakt door CocaCola en natuurlijk is ook de nationale kleur van Canada rood. Dus daar zat logica in.



In het dorp aangekomen was het een drukte van jewelste. Op verschillende plaatsen waren er optredens en muziek. Ter hoogte van de gondola, het zogenaamde Skiers Plaza namen wij een plekje in. Het was achteraf gezien een heel goede plek, we konden de vlam heel goed zien!




Maar we stonden op de grens van het kindergebied en het openbare gebied. En dat was niet duidelijk aangegeven met een hek ofzo, nee er was alleen 1 bord. Dus tijdens het wachten was er een vrouw die meerdere keren zat te klagen dat wij (en met ons veel anderen) op de verkeerde plek stonden, dat de kinderen tegen het hek gedrukt werden etc. Maar zij stond pal achter haar kind die voor het hek stond, een perfecte plek, dus 'wat zit je te zeuren?!' dachten wij.



Op een gegeven moment kwam er een jongen in de open ruimte staan waar ook pers stond enzo. Wij stonden dus precies op de tweede rij achter het hek. En die jongen bleek Tyler Allison te zijn: een Whistlerite (inwoner van Whistler), scholier en fanatiek skier en mountainbiker, die uitgekozen was om uit naam van Whistler de vlam te dragen. Hij heeft zeg maar 'het vuur' in Whistler aangestoken.

We zagen iemand met de vlam op een snowmobile de berg op komen. Daar stond een skier klaar om de vlam over te nemen en naar beneden te skier waarna Tyler hem dus overnam en naar het podium bracht.









De foto's die ik heb gemaakt zijn niet heel geweldig gelukt, maar dat krijg je bij een combinatie van kou, donker en drukte. Oftewel: ril, flits, stoot. Dus vandaar dat ik ook nog twee foto's ergens anders vandaan heb geplukt.

2-2 gelijke stand voor goed en slecht

Het is een rare dag vandaag. Met een gelijke stand voor goed en slecht. Laten we goed beginnen: op verzoek, ik heb foto's van de huidige situatie in Whistler, en Leonie's computer is vandaag gekomen! Het mindere nieuws: mijn Nederlandse pinpas doet het niet meer, en bovendien ben ik ziek.

Gisteren toen ik opstond voelde ik me al niet geweldig. Keelpijn en verkouden. Maar ach. Ik had het gevoel dat het aan het huis lag, dus ging ik naar buiten om foto's te maken van een half-af Olympisch dorp Whistler. Heel leuk, dus hier zijn de foto's.


Onze splinternieuwe bushalte. Om de bus uit te testen besloten we hier te wachten en de bus te nemen. We verwachtten een normale bus, maar er kwam een heel schattig klein busje aan! Jammer dat we moesten haasten bij het overstappen, anders had ik er een foto van gemaakt. Misschien later een keer.


Village Square, voor zover het af is.



Net niet af, dat Whistler Medals Plaza. Je ziet ook de Ticket Box, daar heb ik bijvoorbeeld die kaartjes voor de Biatlon gekocht. Er werkt ook een Nederlandse jongen, grappig he!


Ik op de brug met wat Olympische vlaggen op de achtergrond. Die zie je dus overal, door het hele dorp.


De gondola exchange. De jongen op de voorgrond heeft een ID om zijn nek waarmee hij gratis busvervoer krijgt. Grr.

Toen wilde ik na afloop nog even langs de Rexall om iets voor mijn keel te halen, zuigtabletjes ofzo of gewoon zachte drop? Maar aangezien ik blut ben moest ik eerst even Nederlands geld pinnen. En dat ging dus niet. De automaten geven aan dat mijn pas niet geldig is, maar dat is natuurlijk onzin. Zo van de ene op de andere dag doet ie het niet meer! Het is hetzelfde verhaal als Lianne, die heeft met veel moeite en 3 nieuwe pinpassen verder eindelijk weer een werkende pas. Dus ik heb direct met de Rabobank gemaild maar natuurlijk kunnen ze niks vinden en gaan ze een nieuwe pas naar me opsturen. Maar daar gaat ook minstens een week overheen. Pff, wat een gedoe!

Maar goed, maar naar huis dan zonder iets voor mijn keel te halen. Thuis ging het heel aardig. Maar tegen 7 uur zat ik voor de tv en mijn ogen waren moe! Ik was gewoon ziek, hoe kun je anders verklaren dat iemand die om 10 uur opstaat, bijna geen drol doet en dan om 7 uur alweer doodop is! Dus tegen 9 uur ben ik toch maar naar mijn bed gegaan. Nu is het nog steeds niet geweldig. Het is een griepje die heel vervelend voelt. Want ziek zijn wil je niet hier aan de andere kant van de oceaan. Ik wil nu met appelsap op de bank maar ik heb geen geld voor appelsap en bovendien ga ik hier niet op de bank liggen. Dan is thuis, echt thuis, wel zoveel beter.

En toen begon het wachten. De hele ochtend heb ik met uitzicht op de oprit naar buiten zitten kijken. De minilaptop die Leonie had besteld via de Canadese Dell zou vandaag komen en aangezien we geen bel hebben, heb ik het opgelost door mijn strategische plek. Het zou tussen 9 en 5 bezorgd worden, dus ik zat al vroeg klaar. Ondertussen ben ik gaan Skypen en tegen 1 uur was het dan zover. Midden in het Skypegesprek met papa en mama zag ik de bezorgwagen aan komen rijden. Dus ik sprint naar boven om mijn paspoort te halen, want ik ging er vanuit dat ik me moest identificeren. Maar dat was niet nodig, na een handtekening kreeg ik het pakketje overhandigd!
Hij is heel mooi paars en hij werkt snel! Wel raar is dat ik er geen cd/dvd in kan doen want er is geen schijfopening! Maar er zitten wel installatiecd-roms bij. Ze zijn allemaal al geinstalleerd op de pc, dus dat scheelt maar toch is het raar. Er zit wel een SD kaartlezer in, maar mijn fotokaartje van mn camera is een mini-DS! Dus dat past niet. Maar de meesten een DS-kaartje en past dat wel. Leonie's kaart past bijvoorbeeld weer wel, gelukkig maar!

Nog 11 dagen...

... en dan beginnen de Olympische Winterspelen 2010. Maar is iedereen er wel klaar voor? Dat blijft een vraag die velen zich afvragen.
Is Whistler er momenteel klaar voor? Nee, nog niet. Er wordt nog steeds gebouwd aan bijvoorbeeld het Whistler Medals Plaza. Ik geloof niet dat er ook maar iets al afgebouwd is. En ze willen nogal wat!



Vanaf vandaag moet je een speciaal buskaartje hebben om ook maar ergens te komen. Deze maandkaart is gelukkig wel goedkoper dan de doorgaanse maandkaarten. Parkeerplaatsen zijn grotendeels gesloten dus ook de autoliefhebbers nemen nu de bus.
Dus bussen rijden vaker, en er zijn extra lijnen. Er is nu een busstop bovenaan 'onze' heuvel: elke 30 minuten rijdt er vanaf daar een bus naar het sportcentrum waar we kunnen overstappen op de lijnen 3 en 4. Natuulijk kunnen we ook nog steeds naar onze gewone bushalte lopen, waar er iedere 7 minuten een nieuwe bus zal vertrekken.
Nadeel is dat veel haltes zijn verdwenen en er nieuwe voor in de plaats zijn gekomen. Zo is overstappen op de bus naar mijn werk nu iets lastiger geworden aangezien de eindhalte van mijn nummer 3 nu niet meer bestaat.
Bovendien rijdt onze bus langs Rainbow: een nieuwbouwterrein waar nu ikweetniethoeveel containers staan die het thuis zijn voor de medewerkers van de Spelen. Met grote getalen komen ze de bus binnen. Ze hebben gratis busvervoer, gratis onderdak en naar men zegt heerlijk eten. Maar niet iedereen vindt dat voldoende, hoorde ik gisteren van een vrouw die ook daar woonde. Blijkbaar zijn er zoveel mensen ontevreden over het leven in die containers dat er al velen weer naar huis zijn vertrokken. Tja, dat is lullig.

Ondertussen zien wij al deze Olympische mensen als een invasie van 'ons Whistler'. Het is raar hoe snel dat went, zo'n dorpje. En dat je dan nu al die mensen met hun zwarte en blauwe jassen heel overweldigend vind overkomen. Twee weken geleden waren ze er namelijk nog niet. En dat groepje wat er al wel was, hoefde niet verplicht in die jas te lopen. Nu zie je ze overal! Bovendien moeten ook anderen die voor de berg of het dorp werken nu opeens die kleding aan.

Dat dit alles nodig is, begrijp ik heel goed. Het duurt immers nog maar 11 dagen voor alle gekte losbreekt. Maar het is wel raar. Ik kan me werkelijk niet indenken hoe druk het straks zal zijn. Ze verwachten het qua drukte kerst x5. Dat is gekkenhuis, werkelijk waar. Men raad bewoners aan boodschappen groot in te slaan om te voorkomen dat je uren in de rij staat bij de supermarkt. Ze verwachten overal files en opstoppingen. Er is bovendien al heel veel meer politie op straat te zien.
Het voordeel van dit alles is, is dat het op de berg redelijk rustig is. Dagskiers kunnen nu niet meer parkeren en dus blijven ze thuis of gaan ergens anders heen. Dat moet geweldig zijn, al die ruimte!

Nou, ik ga het allemaal zien. Ik ben erg benieuwd naar alle muziek en optredens in het dorp tijdens de Spelen, bovendien is er elke avond Fire & Ice Remix: een te gekke ijsshow. Ik houd jullie op de hoogte!