Vandaag had ik mijn 1e werkdag. Om op tijd te zijn was ik vroeg weggegaan: ik ging met de bus van 6.51 mee. Dit resulteerde tot het geval dat ik een uur te vroeg was, dus nu weet ik dat 7.21 ook kan. Haha. Gelukkig kon ik op de terugweg met twee jongens uit mijn huis mee, die er ook werken. Ik kon Eric gister niet vinden om te vragen of ik mee kon in zijn auto, maar dat had dus wel rustig gekund. Naja weten we dat weer voor de volgende keer.
Ik ging er vanuit dat Ravi, de housekeeping manager, er nu ook zou zijn. Dit was helaas niet het geval. Dus nu was het allemaal niet goed geregeld of in ieder geval zo kwam het over. Ik moest met Rupi mee, maar zij had alleen daycleanings. Dit houdt in dat je alleen globaal opruimt, de bedden opmaakt, afval leegt en handdoeken vervangt. Dus ik weet nu heel goed hoe dat moet, maar nog niet hoe alles schoongemaakt moet worden! Tijdens de lunch kom je er pas echt achter dat er eigenlijk alleen maar Indische mensen werken in de housekeeping bij het hotel. Ze praten dan ook geen engels, sommigen kunnen niet eens engels. Dus het is heel vervelend als je bijvoorbeeld iemand tegenkomt want dan gaan ze in het Indisch praten (of hoe het taaltje dan ook heet) en voel je je echt een buitenstaander. Sven, een Duitse jongen uit mijn huis die er ook werkt, zei precies hetzelfde. Hij vertelde zelfs dat een Koreaanse jongen die voor het hotel werkt had gezegd dat degenen die de kamers controleren strenger zijn op de niet-indische mensen omdat het zo'n enorme in-crowd is. Nou vind ik dat een beetje te, maar het is wel vervelend zo. Officieel mogen ze namelijk niet eens een andere taal spreken dan Engels tijdens het werk. Dat staat in het contract die ik heb moeten tekenen... Naja.
Na de lunch deden we nog een aantal kamers die 's morgens geen schoonmaak wilden en daarna moest ik Debby helpen. Zij is een hele kleine, dunne, wat oudere vrouw maar wel Canadees geloof ik. Ze praat in ieder geval Engels en heeft een Westers uiterlijk. Ik moest helpen bij een checkout-room, oftewel een kamer die helemaal schoon moest nadat mensen hadden uitgecheckt. Het nadeel is dat ik de schoonmaakdingen dus nog niet gedaan had en Debby nogal een geval apart is. Ze gaat als een razende te werk en ik voelde me enorm schuldig dat ik het allemaal nog niet wist. Toen had ik ook nog eens de badkamer met het verkeerde middel schoongemaakt dus kwamen we in tijdnood. Het was echt stressen op het einde en ik me maar afvragen waarom. Blijkbaar zijn ze hier heel echt met tijd bezig: half 5 is half 5 en geen minuut later. Ik snap dat wel een beetje maar niet in die mate.
Toen ik samen met Debby en buiten adem weer bij de personeelsruimte was, lagen Sven en Eric, de twee jongens uit mijn huis, echt helemaal dubbel omdat ik met Debby moest werken. Blijkbaar heeft zij de reputatie als een idioot te werk te gaan. En dat terwijl dit ook nog maar hun derde dag was!
Maandag en dinsdag moet ik ook werken, daarna is het weer even afwachten. Ben benieuwd.
De autorit naar huis was fijn. Ook omdat je zo de anderen een beetje beter leert kennen. Ik ben niet zo'n uitgaanstype dus dat is niet mijn ding om mensen te leren kennen maar zo wel.
Toen ik thuiskwam werd ik weer herinnert aan 'de ramp': vanmorgen toen ik heel vroeg opstond, bleek dat de plastic zak van mijn nieuw gekochte skibroek helemaal was gesmolten! En ik had nu allemaal zilverkleurige plastic aan en in de stof van mijn broek. Het grootste gedeelte kon ik er gewoon aftrekken maar de rest...? Ik heb het nu redelijk weggekregen door heel voorzichtig met een scheermesje eroverheen te gaan. Het zit er in principe nog wel in maar je ziet het in ieder geval niet meer! Poe ik ben echt heel erg blij dat het zo uitpakte!
zaterdag 5 december 2009
vrijdag 4 december 2009
Squamish
Lianne en ik hadden de dag gepland als een dagje Squamish. Helaas kennen we het rooster van de bus nog niet uit ons hoofd en kwamen we te laat in Whistler Village aan om de Greyhound bus te kunnen halen. Dus moesten we 2,5 uur wachten. Een beetje rondkijken in Whistler dan maar weer. Volgens mij hebben nu echt bijna alle winkels die interessant kunnen zijn gehad.
Toen we om 1 uur bij de ticketservice kwamen en een kaartje kochten, bleek deze veel duurder te zijn dan ik dacht. Er gaan namelijk twee bussen die kant op, een 'gewone' bus waarbij een kaartje zo'n $5 kost en dus de Greyhound en hier kostte het mij (met korting) meer dan $16. Nadeel is dat de 'gewone' bus echt voor werkverkeer dient: hij gaat alleen vroeg in de ochtend en laat op de middag. En wij zaten daar dus precies tussenin. Maar goed, een kaartje gekocht en op de bus gestapt.
Bleek dat de uitstaphalte die het ticketmeisje geselecteerd had, North was. En ik dacht dat de outletstore waar ik heen wilde, in Downtown lag. Dus ik baalde als een stekker. Alles zat tegen! Gelukkig bleek de outletstore zo ongeveer precies te zitten bij onze busstop. Deze bleek veel kleiner dan ik gedacht had maar ik heb er toch een hele leuke ski/snowboardbroek gekocht voor maar $100. Het lijkt net spijkerstof maar is het natuurlijk niet. En het past natuurlijk perfect bij m'n zwarte jas. Als ik eens de piste op ga binnenkort en foto's heb, laat ik ze zien!
Vervolgens gingen we lopend naar de Wallmart. Die was halverwege downtown dus dachten we dat het wel mee viel. Langs de weg liep een fietsstrook waar we op zijn gaan lopen maar het verkeer raasde voorbij dus wilde ik op de terugweg niet meer zo lopen! Maar we hebben het heelhuids gehaald, er liepen trouwens nog wel meer mensen zo.
In de Wallmart heb ik natuurlijk een kussen gekocht, heel belangrijk. Ze hadden allerlei soorten maar uiteindelijk kwam ik uit bij eentje die mij $8 leek. Bij het afrekenen bleek hij maar $6 te kosten dus het stelt echt helemaal niks voor. Ik ben wel benieuwd hoe hij ligt, maar veel slechter kan het niet zijn. Deze is tenminste dik, wat ik nu heb is een 2 centimeter hoge lap. Dus een update over mijn nacht zal nog komen.
Na de Wallmart hebben we een bus genomen naar de bushalte in North, waar we nog een half uur hebben zitten wachten. Maar goed, we zijn helemaal heelhuids aan en terug gekomen en met een tas vol aankopen. Ik vond het ondanks het begin toch nog een geslaagd dagje!
Morgen heb ik mijn eerste werkdag. Ik kijk er toch wel wat tegenop. Ik ben bang dat ik het helemaal niet leuk vind, maar goed wat dan nog?! Ik ben hier niet om te werken! Als ik straks mijn skipas heb en de piste op ga, krijg ik natuurlijk nog een veel ander vrijetijdsleven. Nouja, we zien wel.
Toen we om 1 uur bij de ticketservice kwamen en een kaartje kochten, bleek deze veel duurder te zijn dan ik dacht. Er gaan namelijk twee bussen die kant op, een 'gewone' bus waarbij een kaartje zo'n $5 kost en dus de Greyhound en hier kostte het mij (met korting) meer dan $16. Nadeel is dat de 'gewone' bus echt voor werkverkeer dient: hij gaat alleen vroeg in de ochtend en laat op de middag. En wij zaten daar dus precies tussenin. Maar goed, een kaartje gekocht en op de bus gestapt.
Bleek dat de uitstaphalte die het ticketmeisje geselecteerd had, North was. En ik dacht dat de outletstore waar ik heen wilde, in Downtown lag. Dus ik baalde als een stekker. Alles zat tegen! Gelukkig bleek de outletstore zo ongeveer precies te zitten bij onze busstop. Deze bleek veel kleiner dan ik gedacht had maar ik heb er toch een hele leuke ski/snowboardbroek gekocht voor maar $100. Het lijkt net spijkerstof maar is het natuurlijk niet. En het past natuurlijk perfect bij m'n zwarte jas. Als ik eens de piste op ga binnenkort en foto's heb, laat ik ze zien!
Vervolgens gingen we lopend naar de Wallmart. Die was halverwege downtown dus dachten we dat het wel mee viel. Langs de weg liep een fietsstrook waar we op zijn gaan lopen maar het verkeer raasde voorbij dus wilde ik op de terugweg niet meer zo lopen! Maar we hebben het heelhuids gehaald, er liepen trouwens nog wel meer mensen zo.
In de Wallmart heb ik natuurlijk een kussen gekocht, heel belangrijk. Ze hadden allerlei soorten maar uiteindelijk kwam ik uit bij eentje die mij $8 leek. Bij het afrekenen bleek hij maar $6 te kosten dus het stelt echt helemaal niks voor. Ik ben wel benieuwd hoe hij ligt, maar veel slechter kan het niet zijn. Deze is tenminste dik, wat ik nu heb is een 2 centimeter hoge lap. Dus een update over mijn nacht zal nog komen.
Na de Wallmart hebben we een bus genomen naar de bushalte in North, waar we nog een half uur hebben zitten wachten. Maar goed, we zijn helemaal heelhuids aan en terug gekomen en met een tas vol aankopen. Ik vond het ondanks het begin toch nog een geslaagd dagje!
Morgen heb ik mijn eerste werkdag. Ik kijk er toch wel wat tegenop. Ik ben bang dat ik het helemaal niet leuk vind, maar goed wat dan nog?! Ik ben hier niet om te werken! Als ik straks mijn skipas heb en de piste op ga, krijg ik natuurlijk nog een veel ander vrijetijdsleven. Nouja, we zien wel.
donderdag 3 december 2009
Foto
Hierbij wat foto's van de omgeving. De avondfoto's komen nog.
De ingang van Whistler Blackcomb midden in het centrum van de stad.
Gewoon een foto om te laten zien hoe het er hier uitziet. Besneeuwde bergen op de achtergrond dus. Zie je ook de sneeuwschuiver?
De weg van de bus naar mijn huis. Ik heb geprobeerd duidelijk te maken hoe stijl het hier is. Maar echt goed zie je het nog niet.
Dit is het huis waar ik in woon.
De ingang van Whistler Blackcomb midden in het centrum van de stad.
Gewoon een foto om te laten zien hoe het er hier uitziet. Besneeuwde bergen op de achtergrond dus. Zie je ook de sneeuwschuiver?
De weg van de bus naar mijn huis. Ik heb geprobeerd duidelijk te maken hoe stijl het hier is. Maar echt goed zie je het nog niet.
Dit is het huis waar ik in woon.
woensdag 2 december 2009
Dagje Whistler Village
Vandaag ben ik Whistler Village ingegaan. Dit is hoe ze het centrum noemen. Het hotel waar ik werk is in Whistler Creekside, een ander ouder gedeelte van het stadje. En ik woon dan weer in Emerald State, dat is een buitenwijk van Whistler.
Als ik van mijn huis naar het hotel wil, moet ik eerst met de bus naar de stad en dan overstappen naar Creekside. In totaal ben je dan zo’n 40 minuten bezig.
De bushalte is hier niet bepaald om de hoek. Op de grote weg (volgens mij Route 99, de weg die ik nam vanuit Vancouver naar Whistler) zit de eerste halte van Emerald State, de bocht om de volgende: de onze. Het is zo’n 7 minuten lopen om heen te gaan, maar als je terugkomt duurt het wel wat langer aangezien je dan voornamelijk omhoog loopt. Helemaal bij het begin van deze wijk (bij de eerste bushalte dus) staat de brievenbus van het huis. Dit klinkt heel idioot maar het komt blijkbaar doordat de postbode niet de wijk in kan, mag of wil. Dus voor pakjes zal er wel een afhaalbericht in de brievenbus komen ofzo. De bus gaat trouwens ook de wijk niet in als het sneeuwt, wat dus regelmatig gebeurd zegt men. Omdat het hier telkens omhoog en omlaag loopt, smal is en niet de officiële grote weg. Dat maakt het vast gevaarlijk enzo.
Je ziet in Whistler overal jonge mensen met ski’s en vooral snowboards. In het centrum, op straat, in de bus. Het toeristische seizoen is nog niet echt begonnen dus het zijn nu vooral de locals en seizoenskrachten zoals ik. En die seizoenskrachten zijn jong en willen de bergen in! Ik heb nog geen skipas dus ik kan nog niet de bergen in, maar ik kijk er wel naar uit. Het hoort er gewoon bij hier. Als je hier het huis binnenloopt, heb je ook eerst een gang waar alle snowboards en ski’s staan en de jassen en broeken hangen. Toen ik hier voor het eerst binnenkwam was dat echt een apart gezicht. Nu weet ik dat heel veel uit het huis vorige week hun board hebben gekocht want toen waren er gigantische kortingen.
Iedereen loopt hier ook met een muts op het hoofd: in de bus, op straat, in de winkels. Het valt echt op als je er niet als snowdude of girl bij loopt. Dus heb ik vandaag m’n muts ook maar opgezet. En het is met de temperaturen hier natuurlijk ook gewoon lekker warm!
Vandaag heb ik een buskaart gekocht. Deze is $55 voor 30 dagen. Best veel maar een enkele rit kost $2 dus was ik met gisteren en vandaag al $6 kwijt. En dan is zo’n maandkaart natuurlijk veel voordeliger. Helemaal aangezien ik twee bussen moet nemen als ik naar m’n werk moet. Ik kreeg er trouwens ook nog een bewijs van aankoop bij want bij het invullen van de belastingformulieren in april ofzo, dan kan ik dit terugvragen. Of een gedeelte dan. Moet ik wel iedere kaart goed bewaren. Nou vooruit! ;)
Toen ging ik op zoek naar de bank. Marien had gezegd dat TD de beste was in Whistler. Vanmorgen zei al een meisje hier dat je een afspraak moet maken om een account te openen. Maar goed, toch maar langs. En ja hoor, morgenavond kan ik om 7 uur terecht. Dus nog geen Canadese bankrekening. Gelukkig kan ik wel gewoon geld halen bij de pinautomaten hier. Dat lukte Lianne dus vandaag niet. Terwijl we beiden bij de Rabobank zitten en de zelfde soort rekening hebben. En volgens haar lag het er ook niet aan dat ze geen geld meer op d’r rekening had staan. Raar hè. Het geld gaat trouwens snel op. Natuurlijk moet je in het begin altijd meer uitgeven dan wanneer je ergens een tijdje zit, maar toch. Het vliegt mijn portemonnee uit!
Maar gelukkig hebben we een andere, nog veel grotere supermarkt gevonden. Ik heb het gevoel dat deze supermarkt ook goedkoper is maar ik weet het nog niet zeker. Je kunt er tenminste wel voor veel meer terecht. Zo heb ik er een fleecedeken gekocht voor op mijn bed. Het is niet een supergrote maar toch groter dan ik verwachte. En hij was maar $12,99! Maar dan reken ik af en dan blijkt dat ik me weer verkeken heb op die belasting die er nog overheen komt. En dan blijkt het opeens ruim dan $15 te kosten. Maar goed, hij is erg warm en zacht en heeft bovendien een heel leuk Whistler opdruk dus het is nog een leuke souveniertje ook!
Dit zie je trouwens overal: dingen met opdruk van Whistler, van Canada of van de Olympische Spelen. Ik heb zelfs een winkel gezien die de Olympic Shop heet of zoiets. Die hebben dus alleen maar van dit soort spullen. Het is leuk hoor, ik ga ook echt nog wel zo’n shirt kopen. Maar het is wel heel erg aanwezig zeg maar. Je kunt hier zelfs mutsen kopen in de vorm van die mascotte die ze hebben. Echt.
Ik moet nog op zoek naar een kussen. Ik heb wel een bus gezien die naar Squimish gaat. En daar heb je een Wallmart, een supergrote supermarkt met alles erop en eraan. Volgens Sandra staat daar ook het hotel die ze gebruiken in de serie Men in Trees. Dus dat is nog wel een leuk ritje, bovendien kan ik dan goedkoop inkopen doen. Zoals dus bijvoorbeeld een kussen. Maar voor nu gebruik ik wel gewoon een extra handdoek ofzo. Ik moet toch iets!
Trouwens, als je kijkt naar het Life Traffic overzicht dan zie je ook Vancouver, BC staan. Ookal zit ik in Whistler, in ben wel die persoon. Ik weet dat het ook in Nederland vaak niet klopt, waar je woont en wat er staat. Maar toch had ik het hier anders verwacht. Maja niet dus.
Als ik van mijn huis naar het hotel wil, moet ik eerst met de bus naar de stad en dan overstappen naar Creekside. In totaal ben je dan zo’n 40 minuten bezig.
De bushalte is hier niet bepaald om de hoek. Op de grote weg (volgens mij Route 99, de weg die ik nam vanuit Vancouver naar Whistler) zit de eerste halte van Emerald State, de bocht om de volgende: de onze. Het is zo’n 7 minuten lopen om heen te gaan, maar als je terugkomt duurt het wel wat langer aangezien je dan voornamelijk omhoog loopt. Helemaal bij het begin van deze wijk (bij de eerste bushalte dus) staat de brievenbus van het huis. Dit klinkt heel idioot maar het komt blijkbaar doordat de postbode niet de wijk in kan, mag of wil. Dus voor pakjes zal er wel een afhaalbericht in de brievenbus komen ofzo. De bus gaat trouwens ook de wijk niet in als het sneeuwt, wat dus regelmatig gebeurd zegt men. Omdat het hier telkens omhoog en omlaag loopt, smal is en niet de officiële grote weg. Dat maakt het vast gevaarlijk enzo.
Je ziet in Whistler overal jonge mensen met ski’s en vooral snowboards. In het centrum, op straat, in de bus. Het toeristische seizoen is nog niet echt begonnen dus het zijn nu vooral de locals en seizoenskrachten zoals ik. En die seizoenskrachten zijn jong en willen de bergen in! Ik heb nog geen skipas dus ik kan nog niet de bergen in, maar ik kijk er wel naar uit. Het hoort er gewoon bij hier. Als je hier het huis binnenloopt, heb je ook eerst een gang waar alle snowboards en ski’s staan en de jassen en broeken hangen. Toen ik hier voor het eerst binnenkwam was dat echt een apart gezicht. Nu weet ik dat heel veel uit het huis vorige week hun board hebben gekocht want toen waren er gigantische kortingen.
Iedereen loopt hier ook met een muts op het hoofd: in de bus, op straat, in de winkels. Het valt echt op als je er niet als snowdude of girl bij loopt. Dus heb ik vandaag m’n muts ook maar opgezet. En het is met de temperaturen hier natuurlijk ook gewoon lekker warm!
Vandaag heb ik een buskaart gekocht. Deze is $55 voor 30 dagen. Best veel maar een enkele rit kost $2 dus was ik met gisteren en vandaag al $6 kwijt. En dan is zo’n maandkaart natuurlijk veel voordeliger. Helemaal aangezien ik twee bussen moet nemen als ik naar m’n werk moet. Ik kreeg er trouwens ook nog een bewijs van aankoop bij want bij het invullen van de belastingformulieren in april ofzo, dan kan ik dit terugvragen. Of een gedeelte dan. Moet ik wel iedere kaart goed bewaren. Nou vooruit! ;)
Toen ging ik op zoek naar de bank. Marien had gezegd dat TD de beste was in Whistler. Vanmorgen zei al een meisje hier dat je een afspraak moet maken om een account te openen. Maar goed, toch maar langs. En ja hoor, morgenavond kan ik om 7 uur terecht. Dus nog geen Canadese bankrekening. Gelukkig kan ik wel gewoon geld halen bij de pinautomaten hier. Dat lukte Lianne dus vandaag niet. Terwijl we beiden bij de Rabobank zitten en de zelfde soort rekening hebben. En volgens haar lag het er ook niet aan dat ze geen geld meer op d’r rekening had staan. Raar hè. Het geld gaat trouwens snel op. Natuurlijk moet je in het begin altijd meer uitgeven dan wanneer je ergens een tijdje zit, maar toch. Het vliegt mijn portemonnee uit!
Maar gelukkig hebben we een andere, nog veel grotere supermarkt gevonden. Ik heb het gevoel dat deze supermarkt ook goedkoper is maar ik weet het nog niet zeker. Je kunt er tenminste wel voor veel meer terecht. Zo heb ik er een fleecedeken gekocht voor op mijn bed. Het is niet een supergrote maar toch groter dan ik verwachte. En hij was maar $12,99! Maar dan reken ik af en dan blijkt dat ik me weer verkeken heb op die belasting die er nog overheen komt. En dan blijkt het opeens ruim dan $15 te kosten. Maar goed, hij is erg warm en zacht en heeft bovendien een heel leuk Whistler opdruk dus het is nog een leuke souveniertje ook!
Dit zie je trouwens overal: dingen met opdruk van Whistler, van Canada of van de Olympische Spelen. Ik heb zelfs een winkel gezien die de Olympic Shop heet of zoiets. Die hebben dus alleen maar van dit soort spullen. Het is leuk hoor, ik ga ook echt nog wel zo’n shirt kopen. Maar het is wel heel erg aanwezig zeg maar. Je kunt hier zelfs mutsen kopen in de vorm van die mascotte die ze hebben. Echt.
Ik moet nog op zoek naar een kussen. Ik heb wel een bus gezien die naar Squimish gaat. En daar heb je een Wallmart, een supergrote supermarkt met alles erop en eraan. Volgens Sandra staat daar ook het hotel die ze gebruiken in de serie Men in Trees. Dus dat is nog wel een leuk ritje, bovendien kan ik dan goedkoop inkopen doen. Zoals dus bijvoorbeeld een kussen. Maar voor nu gebruik ik wel gewoon een extra handdoek ofzo. Ik moet toch iets!
Trouwens, als je kijkt naar het Life Traffic overzicht dan zie je ook Vancouver, BC staan. Ookal zit ik in Whistler, in ben wel die persoon. Ik weet dat het ook in Nederland vaak niet klopt, waar je woont en wat er staat. Maar toch had ik het hier anders verwacht. Maja niet dus.
Cadeautjes!
Ik had twee cadeautjes meegekregen in mijn koffer die ik pas mocht open maken als ik in Whistler was. Nou was ik dit al weer helemaal vergeten, totdat ik mijn koffer open maakte om me te gaan settelen. Dus 's avonds laat heb ik het geopend en wat bleek! Een echte adventskalender! Met echt chocola! Of altans, de eerste dag. Wat er nog komt weet ik natuurlijk nog niet.
Ook zat er een heel mooi boekje in met foto's.
Nou fam, dankjewel hoor!
Ik ben inderdaad al wel weer wat vrolijker dan het vorige bericht. Niet alleen door de cadeautjes, maar ook omdat het even wennen is en ik me niet meer zo alleen voel. Dus dat is heel fijn. Vandaag ga ik een buskaart kopen en een bankrekening openen. Dan moet ik langs het hotel om die gegevens door te geven. Dus gewoon een dagje orienteren. Wel fijn dat ik daar tijd voor heb, ging ik niet vanuit.
De nacht ging trouwens wel redelijk. Ik lig bovenin een groot stapelbed. Deze is wat steviger dan in het hostel dus ik voel me heel wat zekerder om omhoog en omlaag te gaan. Om nou te zeggen dat het soepel gaat, nee. Maar dat komt vast nog wel na 6 maanden!
Het bed is wel hard en het kussen is eigenlijk geen kussen te noemen. Ik denk dat ik nog even op zoek ga naar een winkel voor een nieuw, beter kussen. Ook wil ik een dikkere deken ofzo: het was niet echt warm vannacht. Maar het hoe en wanneer is nog even de vraag.
Groetjes mij
Ook zat er een heel mooi boekje in met foto's.
Nou fam, dankjewel hoor!
Ik ben inderdaad al wel weer wat vrolijker dan het vorige bericht. Niet alleen door de cadeautjes, maar ook omdat het even wennen is en ik me niet meer zo alleen voel. Dus dat is heel fijn. Vandaag ga ik een buskaart kopen en een bankrekening openen. Dan moet ik langs het hotel om die gegevens door te geven. Dus gewoon een dagje orienteren. Wel fijn dat ik daar tijd voor heb, ging ik niet vanuit.
De nacht ging trouwens wel redelijk. Ik lig bovenin een groot stapelbed. Deze is wat steviger dan in het hostel dus ik voel me heel wat zekerder om omhoog en omlaag te gaan. Om nou te zeggen dat het soepel gaat, nee. Maar dat komt vast nog wel na 6 maanden!
Het bed is wel hard en het kussen is eigenlijk geen kussen te noemen. Ik denk dat ik nog even op zoek ga naar een winkel voor een nieuw, beter kussen. Ook wil ik een dikkere deken ofzo: het was niet echt warm vannacht. Maar het hoe en wanneer is nog even de vraag.
Groetjes mij
dinsdag 1 december 2009
Ik ben er
Ik ben zojuist aangekomen bij mijn huis: Deerhorn Place. Maar laat ik bij het begin beginnen. De vliegreis.
Maandagavond half 6 Nederlandse tijd vertrok mijn vliegtuig naar Vancouver. Ik was ruim op tijd aanwezig op het vliegveld, natuurlijk samen met mijn ouders en mijn zussen Sandra en Leonie. Na het inchecken van mijn koffer hebben we nog wat gedronken en toen was het dan echt tijd om afscheid te nemen. Dit was niet gemakkelijk, het was echt even een stap. Maar goed dat hoort erbij. Toen ik door de douane liep was het heel duidelijk: ik sta hier en zij aan de andere kant. Ik ga dit doen, maar wel helemaal alleen.
Toen ik bij de gate zat te wachten stond mijn familie vanaf het dak te zwaaien. Gaaf hoor! Heel toevallig ook, dat we elkaar precies konden zien op zo’n grote afstand.
Bij het opstijgen beleefde ik weer een emotioneel moment. Het stond zo symbool voor weggaan en niet meer terug kunnen. Natuurlijk kan ik terug, wanneer ik ook maar wil, maar toch.
De vlucht verder ging prima. Lekker gegeten en leuke films gekeken. Bovendien zat er niemand direct naast mij wat wel fijn was.
Rond 6 uur Canadese tijd, kwam ik in Vancouver aan. Daar moest ik direct naar Immigratie. Daar stelden ze me wat vragen maar kreeg ik al gauw het begeerde papiertje en de stempel in m’n paspoort. Nu kon het echt beginnen!
Ik liep de aankomsthal uit en daar stond direct een man op mij te wachten die me keurig en snel naar het hostel downtown bracht. Heel fijn!
In het hostel was het oké. De badkamer was verrassend schoon en dat is heel fijn. Helaas moest ik wel bovenin een stapelbed maar dat is me ook gelukt. Toen ik me gedoucht had, ben ik mijn bed ingekropen. Nog geen kwartier lag ik daar of er kwam een nieuw meisje de kamer binnengelopen, met grote rugzak op d’r rug. We begroeten elkaar en direct wist ik: dit is een Nederlander. En ja hoor! Het is Lianne, waar ik al over had hoorde vertellen, ze woont in hetzelfde huis als ik en gaat in een souvenirwinkeltje werken. De wereld kan soms heel klein zijn!
Zij was die dag al ’s ochtends vertrokken omdat ze via Heatrow vloog en daar 5 uur moest wachten. Ze kwam ongeveer drie kwartier na mij aan op het vliegveld en had dus zo met mij mee in het busje gekund!
De nacht was slecht. Ik heb amper geslapen. Het komt ongeveer neer op van half 11 tot 1. Toen werd ik wakker van de andere kamerbewoners. Daarna tot een uur of 2 toen ik wakker werd door een of ander raar geluid (geen idee meer wat). En vervolgens heb ik niet meer echt kunnen slapen. Ik lag wel keurig met mijn ogen dicht in bed, maar veel meer kwam er niet van. Heel vervelend als je biologische klok zo in de war is.
Vanmorgen had ik een afspraak met Marien. Ze was te laat en toen ze aankwam bleken we de halve stad te moeten doorkruizen om een SIN aan te vragen. Dit is een soort sofi-nummer. Dus moest ik eerst nog mijn jas en tas pakken, want ja dat wist ik niet! Weer terug in het hostel had ik nog een kwartier om bij het busstation te komen, een kaartje te kopen en in te stappen. De taxi zei dat het 10 minuten rijden was maar Lianne die ook met me mee wilde rijden nog niet klaar. Dus snel-snel waren we dan op weg. De bus stond er nog maar ik moest nog een kaartje kopen en er stond een hele rij met mensen die dit ook wilden. Marien nam mijn bagage en ging de bus tegen houden, Lianne kort een fles water voor me want ze bleek haar jas te zijn vergeten en kon dus toch niet mee en ik stond in de rij voor het kaartje. Uiteindelijk had ik dan dat kaartje en hoera de bus stond er nog! Helemaal kapot zat ik dan eindelijk in de bus naar Whistler.
Het was een mooie rit, ik zat helemaal voorin dus had de hele voorruit als uitzicht. De natuur is hier prachtig en je ziet hier zoveel nieuwe dingen! Het kaartje koste trouwens nog niet eens $20, en dat voor een busrit van 2,5 uur. Dat krijg je in Nederland toch niet voor elkaar!
Ik stapte uit in Whistler Creekside, direct voor het hotel. Daar vroeg ik naar Ravi en werd ik op pad gestuurd met een sleutel en een beschrijving hoe ik bij d’r kon komen. Natuurlijk kon ik het eerst niet vinden waarna de hoofd van de front office me maar leidde. Geen overbodige luxe vind ik ook.
Toen ik daar kwam kreeg ik een hele stapel papieren die ik moest doorlezen en moest tekenen. Omdat ik nog geen bankrekening heb geopend hier, konden we het allemaal nog niet afronden. Morgen moet ik dit dus nog ‘even’ langsbrengen.
Zaterdag om half 9 begint mijn inwerking. O, en ik verdien trouwens $15 per uur: nog beter!
Toen met de taxi naar mijn huis van de komende maanden: Deerhorn Place. De chauffeur kon het eerst niet vinden dus hebben we het bedrag maar mooi op $30 afgerond. Heel fijn!
Tegelijk toen ik aankwam, gingen er twee meiden naar buiten. Ze zitten hier ook in het huis en kwamen heel aardig over. Ik (en Lianne) kom bij hun op de kamer te slapen. Maar het is nu nog een bende, want zij hebben de afgelopen tijd hier met z’n tweeën royaal geleefd. Ze gingen net op weg om schoonmaakspullen te halen. Nou schiet maar op dan!
Dat het hier nog een rommeltje is maakte me overigens wel treurig. Ik had verwacht dat het heel mooi en netjes en schoon zou zijn. Nou mooi is het wel maar netjes en schoon nog niet. Ik weet ook dat dat helemaal niet realistisch is, maar toch.
Ik hoop dat Lianne snel komt. Die verwacht ik elk moment. Dan kunnen we samen alles gaan ontdekken en samen mopperen op de bende. Want ik heb ook niks meer gegeten sinds het ontbijt en heb best wel honger. Maar je kan alleen maar eten halen in Whistler en dat is best ver weg. En daar heb ik nu dus helemaal geen zin in. Pff wat de gedoe.
Maandagavond half 6 Nederlandse tijd vertrok mijn vliegtuig naar Vancouver. Ik was ruim op tijd aanwezig op het vliegveld, natuurlijk samen met mijn ouders en mijn zussen Sandra en Leonie. Na het inchecken van mijn koffer hebben we nog wat gedronken en toen was het dan echt tijd om afscheid te nemen. Dit was niet gemakkelijk, het was echt even een stap. Maar goed dat hoort erbij. Toen ik door de douane liep was het heel duidelijk: ik sta hier en zij aan de andere kant. Ik ga dit doen, maar wel helemaal alleen.
Toen ik bij de gate zat te wachten stond mijn familie vanaf het dak te zwaaien. Gaaf hoor! Heel toevallig ook, dat we elkaar precies konden zien op zo’n grote afstand.
Bij het opstijgen beleefde ik weer een emotioneel moment. Het stond zo symbool voor weggaan en niet meer terug kunnen. Natuurlijk kan ik terug, wanneer ik ook maar wil, maar toch.
De vlucht verder ging prima. Lekker gegeten en leuke films gekeken. Bovendien zat er niemand direct naast mij wat wel fijn was.
Rond 6 uur Canadese tijd, kwam ik in Vancouver aan. Daar moest ik direct naar Immigratie. Daar stelden ze me wat vragen maar kreeg ik al gauw het begeerde papiertje en de stempel in m’n paspoort. Nu kon het echt beginnen!
Ik liep de aankomsthal uit en daar stond direct een man op mij te wachten die me keurig en snel naar het hostel downtown bracht. Heel fijn!
In het hostel was het oké. De badkamer was verrassend schoon en dat is heel fijn. Helaas moest ik wel bovenin een stapelbed maar dat is me ook gelukt. Toen ik me gedoucht had, ben ik mijn bed ingekropen. Nog geen kwartier lag ik daar of er kwam een nieuw meisje de kamer binnengelopen, met grote rugzak op d’r rug. We begroeten elkaar en direct wist ik: dit is een Nederlander. En ja hoor! Het is Lianne, waar ik al over had hoorde vertellen, ze woont in hetzelfde huis als ik en gaat in een souvenirwinkeltje werken. De wereld kan soms heel klein zijn!
Zij was die dag al ’s ochtends vertrokken omdat ze via Heatrow vloog en daar 5 uur moest wachten. Ze kwam ongeveer drie kwartier na mij aan op het vliegveld en had dus zo met mij mee in het busje gekund!
De nacht was slecht. Ik heb amper geslapen. Het komt ongeveer neer op van half 11 tot 1. Toen werd ik wakker van de andere kamerbewoners. Daarna tot een uur of 2 toen ik wakker werd door een of ander raar geluid (geen idee meer wat). En vervolgens heb ik niet meer echt kunnen slapen. Ik lag wel keurig met mijn ogen dicht in bed, maar veel meer kwam er niet van. Heel vervelend als je biologische klok zo in de war is.
Vanmorgen had ik een afspraak met Marien. Ze was te laat en toen ze aankwam bleken we de halve stad te moeten doorkruizen om een SIN aan te vragen. Dit is een soort sofi-nummer. Dus moest ik eerst nog mijn jas en tas pakken, want ja dat wist ik niet! Weer terug in het hostel had ik nog een kwartier om bij het busstation te komen, een kaartje te kopen en in te stappen. De taxi zei dat het 10 minuten rijden was maar Lianne die ook met me mee wilde rijden nog niet klaar. Dus snel-snel waren we dan op weg. De bus stond er nog maar ik moest nog een kaartje kopen en er stond een hele rij met mensen die dit ook wilden. Marien nam mijn bagage en ging de bus tegen houden, Lianne kort een fles water voor me want ze bleek haar jas te zijn vergeten en kon dus toch niet mee en ik stond in de rij voor het kaartje. Uiteindelijk had ik dan dat kaartje en hoera de bus stond er nog! Helemaal kapot zat ik dan eindelijk in de bus naar Whistler.
Het was een mooie rit, ik zat helemaal voorin dus had de hele voorruit als uitzicht. De natuur is hier prachtig en je ziet hier zoveel nieuwe dingen! Het kaartje koste trouwens nog niet eens $20, en dat voor een busrit van 2,5 uur. Dat krijg je in Nederland toch niet voor elkaar!
Ik stapte uit in Whistler Creekside, direct voor het hotel. Daar vroeg ik naar Ravi en werd ik op pad gestuurd met een sleutel en een beschrijving hoe ik bij d’r kon komen. Natuurlijk kon ik het eerst niet vinden waarna de hoofd van de front office me maar leidde. Geen overbodige luxe vind ik ook.
Toen ik daar kwam kreeg ik een hele stapel papieren die ik moest doorlezen en moest tekenen. Omdat ik nog geen bankrekening heb geopend hier, konden we het allemaal nog niet afronden. Morgen moet ik dit dus nog ‘even’ langsbrengen.
Zaterdag om half 9 begint mijn inwerking. O, en ik verdien trouwens $15 per uur: nog beter!
Toen met de taxi naar mijn huis van de komende maanden: Deerhorn Place. De chauffeur kon het eerst niet vinden dus hebben we het bedrag maar mooi op $30 afgerond. Heel fijn!
Tegelijk toen ik aankwam, gingen er twee meiden naar buiten. Ze zitten hier ook in het huis en kwamen heel aardig over. Ik (en Lianne) kom bij hun op de kamer te slapen. Maar het is nu nog een bende, want zij hebben de afgelopen tijd hier met z’n tweeën royaal geleefd. Ze gingen net op weg om schoonmaakspullen te halen. Nou schiet maar op dan!
Dat het hier nog een rommeltje is maakte me overigens wel treurig. Ik had verwacht dat het heel mooi en netjes en schoon zou zijn. Nou mooi is het wel maar netjes en schoon nog niet. Ik weet ook dat dat helemaal niet realistisch is, maar toch.
Ik hoop dat Lianne snel komt. Die verwacht ik elk moment. Dan kunnen we samen alles gaan ontdekken en samen mopperen op de bende. Want ik heb ook niks meer gegeten sinds het ontbijt en heb best wel honger. Maar je kan alleen maar eten halen in Whistler en dat is best ver weg. En daar heb ik nu dus helemaal geen zin in. Pff wat de gedoe.
maandag 30 november 2009
Schiphol
Vanmorgen de laatste dingen geregeld. Alles paste in de koffer en het gewicht zat ongeveer rond de 23 kilo, prima dus. Berniek kreeg vanmorgen nog een mail van TravelActive waarin werd verteld dat ze in Vancouver van het vliegveld zou worden opgehaald. Dit was niet de normale gang van zaken maar omdat ze op zo'n korte termijn vertrok en zo flexibel was, werd dit speciaal voor haar geregeld. Erg fijn want als je moe bent van zo'n lange vliegreis heb je geen zin meer om de juiste trein te zoeken en daarna nog een eind te lopen naar het hostel.
Rond kwart over twaalf zijn we richting Schiphol gereden. Tegen half drie waren we er en om drie uur had Berniek haar bagage al ingecheckt.
Rond kwart over twaalf zijn we richting Schiphol gereden. Tegen half drie waren we er en om drie uur had Berniek haar bagage al ingecheckt.
Gisteravond heeft ze haar zitplaats in het vliegtuig al geregeld. Omdat er drie keer drie zitplaatsen naast elkaar zijn in dit vliegtuig, leek haar een zitplek aan het gangpad het fijnste. Gelukkig klopte dit ook op haar boardingpass toen ze die bij het inchecken kreeg.
We hebben nog Canadese dollars gekocht bij de bank op Schiphol, gelukkig is dit makkelijk te doen. Zo hoeft ze niet meteen in Vancouver op zoek naar een pinautomaat.
Om half zes zou het vliegtuig vertrekken en het boarden zou al om kwart over vier zijn. Tegen kwart voor vier hebben we dan ook afscheid genomen en vertrok Berniek door de douane.
Toen wij om kwart voor vijf naar het panoramadek gingen zagen we (heel toevallig!) het vliegtuig staan waar Berniek mee naar Vancouver zou vliegen. En... ook zagen we haar in de wachtruimte zitten, wat een toeval. Nog even kort gebeld en toen mocht ze het vliegtuig in.
Berniek zal, wanneer ze de mogelijkheid heeft, hier zelf vertellen hoe de reis is verlopen.
Nog even een geweldig filmpje over hoe prachtig Whistler is!
Klik hier!
groetjes Leonie
Abonneren op:
Posts (Atom)
