Vandaag een algemeen berichtje. Ik heb niet altijd veel bijzonders te melden ;)
Hoewel ik vandaag van alles heb gevonden in hotelkamers! Musli, rozijntjes (van die peuterdoosjes haha), kruiden en een chocoladelolly in de vorm van een kerstman! Die lolly vind ik nog wel het mooiste van alles. Gelukkig hoefde ik nog niet alleen te werken. Ik word toch een beetje zenuwachtig als ik daaraan denk.
Ik ben sinds een week geleden op het kraanwater over gegaan. Het is namelijk nogal duur om elke dag een nieuwe fles water te drinken. Niet te vergeten het gesleep die berg op hiero! Dus nu drink ik chloorwater. Zo ruikt het in ieder geval, maar het smaakt gewoon. En het is veilig om te drinken, zegt men. We zien wel, als ik straks ziek ben, dan weten we waar het aan ligt. Haha
Het ergste baantje dat er is, zie je hier overal. Waar er aan de weg gewerkt wordt, staan er altijd mensen bij met een bordje stop/slow. Heel sneu, die mensen staan daar in weer en wind met een dom bordje. Ze kijken meestal enorm chagrijnig, logisch natuurlijk met zo'n baan. En iedereen is het erover eens: dit wil je niet doen.
Ze zijn hier in Whistler nog lang niet klaar voor de Spelen. Er wordt overal nog gebouwd, zoals aan het stadium waar de medailles worden uitgereikt. Elke keer als je er langs loopt zie je wel weer iets veranderd, maar het gaat erg langzaam.
Overigens kun je al wel overal Olympische merchandise kopen. Elke winkel heeft wel iets met Whistler 2010, Vancouver 2010 of de Olympische Spelen 2010. En natuurlijk wordt dit ook al goed verkocht. De mensen die hier voor het seizoen zijn zitten in dubio: kopen we nu onze spullen of na de Spelen? Straks is het vast goedkoper, maar nu is alles er nog.
Op de een of andere manier heeft iedereen besloten vanavond uit te gaan. Ik denk dat ik hier straks in mn eentje thuis zit, wat ook nog zo erg niet is. Kan ik fijn van mijn chocoladelolly genieten! Haha
maandag 28 december 2009
zondag 27 december 2009
1e skiles: wat een hel
Gisteren had ik mijn eerste skiles. Helaas was dat niet een groot succes. Mijn skischoenen deden pijn, nogal veel pijn. Als ik te lang stond, voelde ik mijn tenen niet eens meer. Ik heb natuurlijk niet de dunste benen, en bovendien niet een goede bloedcirculatie. Dat samen met het feit dat je in zware plastic schoenen staat, in een positie die ik niet gewend ben, maakt dat het nogal oncomfortabel was.
Door die pijn dacht ik op een gegeven moment aan niks anders meer: ik wilde zitten, schoenen uit en klaar! Maar natuurlijk moest ik ook door, meedoen. Ik had genoeg betaald voor die les en ik wilde het allemaal in 1 keer kunnen. Je weet hoe ik ben.
Op zich ging de les nog wel redelijk naar mijn mening. Als ik geen pijn had gehad, dan had ik me volledig kunnen richten op de les en was die beter gegaan. Nu zit ik op niveau 2-: ik kan mijn skies aantrekken, de wedge maken (V-beweging om te stoppen) en ik kan in principe op de meeste stukken ook stoppen. Het lukte niet iedere keer, bijvoorbeeld toen ik te snel ging en de controle verloor, het gevoel had tegen de bomen te knallen en me daarom maar liet neervallen. De leraar zei later dat dit nog helemaal niet nodig was, er was nog genoeg ruimte en als het wel nodig was geweest, dan had hij dit wel geroepen. Maarja, als je eenmaal in paniek raakt...
Mijn groep bestond uit 5 Chinezen, een jongen die Marokkaans leek en ik. De jongen was nogal snel van begrip en werd in de lunchpauze naar een andere groep overgedragen. De Chinezen en ik bleven gezellig bij Liviu, onze leraar, in de niveau 1 groep. Gelukkig was ik niet de enige kneus in mijn groepje. Wendy was minstens zo slecht als mij, en samen met Lucy moeten wij de volgende keer naar een niveau 2- groep. De rest was wel goed genoeg om naar een echte niveau 2 groep te gaan.
De groep was heel leuk, na afloop hebben we nog foto's gemaakt die ze doormailen. Ik voelde me niet echt alleen in de groep, dat is fijn. De leraar was jong en aardig, niet 'oud, lelijk en schreeuwerig' zoals Katharina beweerde van de leraren die de grote groepen doen. Hij noemde mij B, omdat hij mijn naam te moeilijk vond.
De pijnlijke skischoenen waren dus de voornaamste reden waarom ik weinig heb genoten. Heel jammer. De leraar zei mij dat het sowieso wennen is, die schoenen. Maar als je pijn hebt is het natuurlijk nooit leuk. Ik moet elke keer andere schoenen proberen, uitvinden wat het beste is.
Ik heb net aan Andrew gevraagd hoeveel het kost om schoenen op maat te laten maken, want dat is zijn werk. Hij zegt iets van $1000! Nou zijn gewone nieuwe schoenen ook iets van $700 en dan valt het wel weer mee. Maar toch.
Nou, ik ga echt nog wel een keer skien want op zich is het best leuk. Als ik maar schoenen vind die fijner zitten. Bovendien denk ik dat ik het na de 8e januari doe: dan is het gratis. Want nu heb ik behoorlijk veel geld betaald voor een les die ik niet eens leuk vond. Als ik nu het lesgeld uitspaar, kan ik dit misschien later wel weer uitgeven aan goede schoenen... Ach, we zien wel.
En de spierpijn overal is ook het ergste niet.
Door die pijn dacht ik op een gegeven moment aan niks anders meer: ik wilde zitten, schoenen uit en klaar! Maar natuurlijk moest ik ook door, meedoen. Ik had genoeg betaald voor die les en ik wilde het allemaal in 1 keer kunnen. Je weet hoe ik ben.
Op zich ging de les nog wel redelijk naar mijn mening. Als ik geen pijn had gehad, dan had ik me volledig kunnen richten op de les en was die beter gegaan. Nu zit ik op niveau 2-: ik kan mijn skies aantrekken, de wedge maken (V-beweging om te stoppen) en ik kan in principe op de meeste stukken ook stoppen. Het lukte niet iedere keer, bijvoorbeeld toen ik te snel ging en de controle verloor, het gevoel had tegen de bomen te knallen en me daarom maar liet neervallen. De leraar zei later dat dit nog helemaal niet nodig was, er was nog genoeg ruimte en als het wel nodig was geweest, dan had hij dit wel geroepen. Maarja, als je eenmaal in paniek raakt...
Mijn groep bestond uit 5 Chinezen, een jongen die Marokkaans leek en ik. De jongen was nogal snel van begrip en werd in de lunchpauze naar een andere groep overgedragen. De Chinezen en ik bleven gezellig bij Liviu, onze leraar, in de niveau 1 groep. Gelukkig was ik niet de enige kneus in mijn groepje. Wendy was minstens zo slecht als mij, en samen met Lucy moeten wij de volgende keer naar een niveau 2- groep. De rest was wel goed genoeg om naar een echte niveau 2 groep te gaan.
De groep was heel leuk, na afloop hebben we nog foto's gemaakt die ze doormailen. Ik voelde me niet echt alleen in de groep, dat is fijn. De leraar was jong en aardig, niet 'oud, lelijk en schreeuwerig' zoals Katharina beweerde van de leraren die de grote groepen doen. Hij noemde mij B, omdat hij mijn naam te moeilijk vond.
De pijnlijke skischoenen waren dus de voornaamste reden waarom ik weinig heb genoten. Heel jammer. De leraar zei mij dat het sowieso wennen is, die schoenen. Maar als je pijn hebt is het natuurlijk nooit leuk. Ik moet elke keer andere schoenen proberen, uitvinden wat het beste is.
Ik heb net aan Andrew gevraagd hoeveel het kost om schoenen op maat te laten maken, want dat is zijn werk. Hij zegt iets van $1000! Nou zijn gewone nieuwe schoenen ook iets van $700 en dan valt het wel weer mee. Maar toch.
Nou, ik ga echt nog wel een keer skien want op zich is het best leuk. Als ik maar schoenen vind die fijner zitten. Bovendien denk ik dat ik het na de 8e januari doe: dan is het gratis. Want nu heb ik behoorlijk veel geld betaald voor een les die ik niet eens leuk vond. Als ik nu het lesgeld uitspaar, kan ik dit misschien later wel weer uitgeven aan goede schoenen... Ach, we zien wel.
En de spierpijn overal is ook het ergste niet.
vrijdag 25 december 2009
Kerst
Vandaag is het 1e kerstdag maar zo voelt het niet. Kerst is gewoon niet echt kerst zonder familie. Het feestje gisteren is grotendeels aan mij voorbij gegaan. Het idee van het kerstdiner was leuker dan het werkelijke diner: mensen hadden uren in de keuken gestaan en vervolgens zat zo ongeveer iedereen binnen een half uur aan tafel 'pfoe ik kan niet meer'. Beetje overdreven, maar goed.
De secret santa was wel grappig. Sommigen hadden er natuurlijk meer werk van gemaakt dan anderen. Sven bleek mij te hebben en ik kreeg een sleutelhanger van een lachende buddha, wat ik heel leuk vind. Katharina vond het cadeau wat ik voor haar had: oorbellen en een magneetje met een tekst als 'you make the world smile' ook heel leuk.
Na het diner begon het feest: zuipen dus. Toen ze weer eens begonnen aan een drinkspel ben ik naar boven gegaan om mijn boek te gaan lezen. Wat we ook doen, maar het wordt gewoon niet echt kerst.
Vanmorgen had ik afgesproken met thuis te skypen. Dit hebben we 2 uur lang gedaan, totdat we het allemaal wel weer goed vonden. Het hoort er natuurlijk toch bij he, met de kerst!
Vervolgens ben ik met Lianne naar het centrum gegaan en heb ik mijn skiles voor morgen geboekt! Whaaa! Ik kreeg 20% korting in plaats van $50 omdat vanaf vandaag de vakantieperiode is begonnen, tot en met 8 januari. Hiervoor en vanaf 8 januari, kan ik gratis skilessen nemen in de grote groep (t/m 8 personen) omdat ik een staff pas heb! Nouja zeg! Maar ik heb voor morgen toch maar geboekt, ik moet toch een keer beginnen he.
Hier heb je trouwens wat foto's van het uitzicht vanuit het bushokje en mij en Lianne.
De secret santa was wel grappig. Sommigen hadden er natuurlijk meer werk van gemaakt dan anderen. Sven bleek mij te hebben en ik kreeg een sleutelhanger van een lachende buddha, wat ik heel leuk vind. Katharina vond het cadeau wat ik voor haar had: oorbellen en een magneetje met een tekst als 'you make the world smile' ook heel leuk.
Na het diner begon het feest: zuipen dus. Toen ze weer eens begonnen aan een drinkspel ben ik naar boven gegaan om mijn boek te gaan lezen. Wat we ook doen, maar het wordt gewoon niet echt kerst.
Vanmorgen had ik afgesproken met thuis te skypen. Dit hebben we 2 uur lang gedaan, totdat we het allemaal wel weer goed vonden. Het hoort er natuurlijk toch bij he, met de kerst!
Vervolgens ben ik met Lianne naar het centrum gegaan en heb ik mijn skiles voor morgen geboekt! Whaaa! Ik kreeg 20% korting in plaats van $50 omdat vanaf vandaag de vakantieperiode is begonnen, tot en met 8 januari. Hiervoor en vanaf 8 januari, kan ik gratis skilessen nemen in de grote groep (t/m 8 personen) omdat ik een staff pas heb! Nouja zeg! Maar ik heb voor morgen toch maar geboekt, ik moet toch een keer beginnen he.
Hier heb je trouwens wat foto's van het uitzicht vanuit het bushokje en mij en Lianne.
donderdag 24 december 2009
24 december: rare dag
Het is vandaag 24 december, en dat is maar een rare dag heb ik besloten. Thuis is het al helemaal kerstavond, hier is het overdag, en voelt het gewoon een donderdag. De meeste mensen zijn weg en de mensen die hier wel zijn, zijn zo ongeveer allemaal ziekig. Ik heb zojuist mijn laatste kerstdiner inkopen gedaan, en zit nu te wachten tot iedereen thuis komt. Ik twijfel of ik nu vast met mijn maaltijd begin, of wacht tot Lianne thuis komt. Nu is er nog ruimte om te koken, maar moet ik het helemaal alleen doen. Pff dubio, dubio.
Ik heb zojuist naar het hotel gebeld en ik moet op maandag, dinsdag, vrijdag, zaterdag en zondag werken. Op 1 januari dus. Hmmm. En ook nog eens 5 dagen! Dat betekend volgens mij dat ik alleen ga werken vanaf volgende week. Maar pff 5 dagen! Ooo dat helpt mijn dag nu even echt niet...
Voor de mensen die mijn kaartjes hebben gestuurd, nu even een update. Want het is maar raar, die post hier. Soms duurt het heel lang, soms helemaal niet. Vorige week kreeg ik al kaartjes van tante Annie Wittendorp en tante Adrie. Gisteren was er post van Leonie, tante Annie Mensen en tante Marijke. Je mag er dus vanuit gaan dat het een week duurt, als je er tenminste genoeg postzegels op doet want anders duurt het zo'n 2 weken. Raar hoor..
Goed, ik ga nu een was draaien en dan toch maar beginnen aan mijn maaltijd. Ik moet toch wat he.
Edit:
Ik ben zojuist weer naar de brievenbus geweest en er was weer post! En buiten twee kaarten voor anderen, was de rest voor mij! Whoe! Ik heb een kaart gehad van Dinja, Herman en Monica, Gonnie en Kees de Baat, en papa en mama! En een afhaalbericht voor een pakje! Jaja! Jammer is alleen dat het postkantoor (logischerwijs) dicht is met de kerst. Dus ik kan het misschien zaterdag, en anders pas maandag op halen. Blijf ik natuurlijk de hele tijd denken wat het is en van wie het komt!
Ik ben door de post weer helemaal blij geworden, ik heb zelfs een vreugdedansje bij de brievenbus gedaan! Haha.
Ik heb zojuist naar het hotel gebeld en ik moet op maandag, dinsdag, vrijdag, zaterdag en zondag werken. Op 1 januari dus. Hmmm. En ook nog eens 5 dagen! Dat betekend volgens mij dat ik alleen ga werken vanaf volgende week. Maar pff 5 dagen! Ooo dat helpt mijn dag nu even echt niet...
Voor de mensen die mijn kaartjes hebben gestuurd, nu even een update. Want het is maar raar, die post hier. Soms duurt het heel lang, soms helemaal niet. Vorige week kreeg ik al kaartjes van tante Annie Wittendorp en tante Adrie. Gisteren was er post van Leonie, tante Annie Mensen en tante Marijke. Je mag er dus vanuit gaan dat het een week duurt, als je er tenminste genoeg postzegels op doet want anders duurt het zo'n 2 weken. Raar hoor..
Goed, ik ga nu een was draaien en dan toch maar beginnen aan mijn maaltijd. Ik moet toch wat he.
Edit:
Ik ben zojuist weer naar de brievenbus geweest en er was weer post! En buiten twee kaarten voor anderen, was de rest voor mij! Whoe! Ik heb een kaart gehad van Dinja, Herman en Monica, Gonnie en Kees de Baat, en papa en mama! En een afhaalbericht voor een pakje! Jaja! Jammer is alleen dat het postkantoor (logischerwijs) dicht is met de kerst. Dus ik kan het misschien zaterdag, en anders pas maandag op halen. Blijf ik natuurlijk de hele tijd denken wat het is en van wie het komt!
Ik ben door de post weer helemaal blij geworden, ik heb zelfs een vreugdedansje bij de brievenbus gedaan! Haha.
dinsdag 22 december 2009
De kerstboom staat
Zondag hebben Eric en ik een kerstboom gekocht. We wilden hem eerst zelf kappen, want dat kan hier op bepaalde plekken gratis als je onder de elektriciteitslijnen blijft ofzo. Maar omdat het zo hard sneeuwde hebben we daar toch maar vanaf gezien en hebben we er eentje op gehaald bij Marketplace. $45 inclusief taks. Het was de kleinste, of in ieder geval de laagste prijsklasse. Maar goed, nu is het kerstgevoel wel veel meer aanwezig.
Toen we thuis kwamen had iedereen zoiets van 'Jaa! Goed hoor!' en Ellen wilde meteen helpen met versieren. Ondertussen kwam iedereen thuis en werd meteen heel vrolijk door het feit dat we een kerstboom hebben.
Gisteren, vandaag en morgen moet ik werken. Mijn voeten doen nu ontzettend pijn van al het staan en lopen, wat ik natuurlijk niet gewend ben. Maar aan het einde van elke dag zeg ik weer tegen mezelf 'dat is weer $100' en dat maakt dan veel goed.
Gisteren had ik ook mijn eerste officiele fooi: in een ontzettend rommelige kamer stond $5 op de tafel. Het was denk ik een huwelijksreis of in ieder geval iets romantisch want overal stonden kaarsjes en lagen rozenblaadjes. Gelukkig was het een 1-bedroom en heb je die dan zo klaar. Vandaag kreeg ik 1 Amerikaanse dollar als fooi. Dat kun je hier, naar het blijkt, gewoon gebruiken om mee te betalen, hoewel ze het dan zien als 1 Canadese dollar. Ik houd het nog even, wie weet wat ik allemaal nog ga doen!
De volgende foto is om jullie thuisblijvers even jaloers te maken. Ze hebben hier namelijk ook Reeses repen. Echt superlekker, ik vind het lekkerder dan de originele Reeses. Tot nu toe heb ik het alleen bij de supermarkt in Creekside ontdekt, dus heb ik vandaag even boodschappen gedaan daar. ;)
Toen we thuis kwamen had iedereen zoiets van 'Jaa! Goed hoor!' en Ellen wilde meteen helpen met versieren. Ondertussen kwam iedereen thuis en werd meteen heel vrolijk door het feit dat we een kerstboom hebben.
Gisteren, vandaag en morgen moet ik werken. Mijn voeten doen nu ontzettend pijn van al het staan en lopen, wat ik natuurlijk niet gewend ben. Maar aan het einde van elke dag zeg ik weer tegen mezelf 'dat is weer $100' en dat maakt dan veel goed.
Gisteren had ik ook mijn eerste officiele fooi: in een ontzettend rommelige kamer stond $5 op de tafel. Het was denk ik een huwelijksreis of in ieder geval iets romantisch want overal stonden kaarsjes en lagen rozenblaadjes. Gelukkig was het een 1-bedroom en heb je die dan zo klaar. Vandaag kreeg ik 1 Amerikaanse dollar als fooi. Dat kun je hier, naar het blijkt, gewoon gebruiken om mee te betalen, hoewel ze het dan zien als 1 Canadese dollar. Ik houd het nog even, wie weet wat ik allemaal nog ga doen!
De volgende foto is om jullie thuisblijvers even jaloers te maken. Ze hebben hier namelijk ook Reeses repen. Echt superlekker, ik vind het lekkerder dan de originele Reeses. Tot nu toe heb ik het alleen bij de supermarkt in Creekside ontdekt, dus heb ik vandaag even boodschappen gedaan daar. ;)
zondag 20 december 2009
Peak to Peak
Zaterdag zijn Katharina, Lianne en ik met de gondola de berg omhoog geweest. Lianne kon dit natuurlijk al dromen, maar voor Katharina en mij was het de eerste keer. En ook zo ongeveer de eerste keer in ons leven dat ze in een gondola zaten.
Vervolgens gingen we verder naar met de Peak to Peak gondola: een 4,4 km lange gondola die de bergen Whistler en Blackcomb met elkaar verbindt. Echt verbluffende uitzichten vanuit de gondola's maar ook op de bergen. Kath en ik riepen beiden regelmatig dingen als 'whaa!', 'dit ik hartstikke eng', 'oooo dat komt een skier', 'ze skien en snowboarden ook echt overal he?!'. Lianne lag daarom natuurlijk helemaal in een deuk.. Toen we terugwaren, hebben we wat gegeten bij The Old Spagetti Factory, waar het best goedkoop is en lekker! Daarna liepen we nog wat langs wat winkels en hebben ze allebei de hele avond naar jassen en snowboardbroeken gekeken. Op een gegeven moment kwamen we in een winkel waar echt hele lekkere stoelen stonden dus ben ik daarin neergeploft en moesten ze telkens naar mij toekomen om gekeurd te worden. En het ergste is nog wel: ze hebben niks gekocht... 's Avonds zou de groep weer uitgaan en Kath wilde niet mee omdat ze vandaag moet werken. Maar is zo iemand die zich nogal makkelijk laat beinvloeden dus die had al zoiets 'ik hoop dat ze al weg zijn'. Gelukkig stapte iedereen juist net in de bus toen wij bij de halte uitstapten en naar huis liepen. Dus de rest van de avond hebben we hier thuis doorgebracht met een pot ijs.
Vervolgens gingen we verder naar met de Peak to Peak gondola: een 4,4 km lange gondola die de bergen Whistler en Blackcomb met elkaar verbindt. Echt verbluffende uitzichten vanuit de gondola's maar ook op de bergen. Kath en ik riepen beiden regelmatig dingen als 'whaa!', 'dit ik hartstikke eng', 'oooo dat komt een skier', 'ze skien en snowboarden ook echt overal he?!'. Lianne lag daarom natuurlijk helemaal in een deuk.. Toen we terugwaren, hebben we wat gegeten bij The Old Spagetti Factory, waar het best goedkoop is en lekker! Daarna liepen we nog wat langs wat winkels en hebben ze allebei de hele avond naar jassen en snowboardbroeken gekeken. Op een gegeven moment kwamen we in een winkel waar echt hele lekkere stoelen stonden dus ben ik daarin neergeploft en moesten ze telkens naar mij toekomen om gekeurd te worden. En het ergste is nog wel: ze hebben niks gekocht... 's Avonds zou de groep weer uitgaan en Kath wilde niet mee omdat ze vandaag moet werken. Maar is zo iemand die zich nogal makkelijk laat beinvloeden dus die had al zoiets 'ik hoop dat ze al weg zijn'. Gelukkig stapte iedereen juist net in de bus toen wij bij de halte uitstapten en naar huis liepen. Dus de rest van de avond hebben we hier thuis doorgebracht met een pot ijs.
vrijdag 18 december 2009
Whooooeiiii!!!
Je gelooft nooit wat ik vandaag heb gedaan. Nooit.
Ik heb geziptrekt. Wat? In een harnasje getuigt, aan een stalen kabel van berg naar berg zwieren. Het was echt helemaal te gek.
Omdat Marloes morgen weer naar huis gaat omdat ze enorm veel last heeft van heimwee, gingen we vandaag iets leuks doen. Maar we wisten totaal niet wat, aangezien alles zo enorm duur is hier. Dus gingen we vanmorgen naar zo'n informatieshop om informatie. En uiteindelijk besloten we te gaan ziptrekken. Natuurlijk was ook dit niet goedkoop, maar uiteindelijk vind ik het absoluut het geld waard.
Nadat we hadden geboekt hadden we nog 2 uur. Van tevoren was ik natuurlijk hardstikke bang, maar de eerste trek was in de village, een paar meter boven de sneeuw en iets van 50 meter ver. Dat was heel fijn: een beginnerstrek. Daarna gingen we met een busje de bergen in om daar nog 4 keer te gaan, van de Whistler mountain naar Blackcomb en terug. Telkens over de rivier die de twee bergen scheidt.
Tussendoor kregen we informatie over de omgeving. Ook reden we met het busje langs de bobsleebaan die ze gaan gebruiken tijdens de Spelen.
Ik heb geziptrekt. Wat? In een harnasje getuigt, aan een stalen kabel van berg naar berg zwieren. Het was echt helemaal te gek.
Omdat Marloes morgen weer naar huis gaat omdat ze enorm veel last heeft van heimwee, gingen we vandaag iets leuks doen. Maar we wisten totaal niet wat, aangezien alles zo enorm duur is hier. Dus gingen we vanmorgen naar zo'n informatieshop om informatie. En uiteindelijk besloten we te gaan ziptrekken. Natuurlijk was ook dit niet goedkoop, maar uiteindelijk vind ik het absoluut het geld waard.
Nadat we hadden geboekt hadden we nog 2 uur. Van tevoren was ik natuurlijk hardstikke bang, maar de eerste trek was in de village, een paar meter boven de sneeuw en iets van 50 meter ver. Dat was heel fijn: een beginnerstrek. Daarna gingen we met een busje de bergen in om daar nog 4 keer te gaan, van de Whistler mountain naar Blackcomb en terug. Telkens over de rivier die de twee bergen scheidt.
Tussendoor kregen we informatie over de omgeving. Ook reden we met het busje langs de bobsleebaan die ze gaan gebruiken tijdens de Spelen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
