Three sisters on the road

En toen waren er drie!
Ga voor onze gezamelijke blog naar
Three sisters on the road

Bijna weer samen

Het is nu maandagochtend en morgen tegen zessen komen mijn twee zussen aan in Vancouver. Vanaf dan gaan we samen met z'n drietjes een rondreis maken door zuid west Canada en noord west USA. Daarvoor hebben we een aparte blog: Three sisters on the road. Ik zal tijdens onze reis dus waarschijnlijk ook niets op mijn blog plaatsen, maar doorverwijzen naar bovenstaande link.

Maar het is nog niet zover, ze zijn er nog niet! Vandaag en morgen worden drukke dagen! Ik moet nog naar de bieb, schoonmaken, wassen, inpakken, etc. Alle voorbereidingen die je normaal gesproken ook doet voordat je op vakantie gaat, zeg maar. Dus, ik ga aan de slag!

Oranje!

Daar gaan we dan, op naar de finale!

Ik heb gisteren dus meteen mijn oranje shirt aangetrokken. Veel mensen keken wel en twee vrouwen maakten opmerkingen. 

Maar het mooiste vind ik nog wel alle duitse vrienden die ik heb en op Facebook vol zelfvertrouwen aangaven dat ik zeker niet moest denken dat wij van hun gingen winnen. En nu: zijn zij niet eens door naar de finale! O wat is dat zoet, want werkelijk allemaal waren ze ervan overtuigd dat zij zouden winnen.

Wat er nu ook nog gebeurd, we hebben deze keer in ieder geval van Duitsland gewonnen. Ha!

Qua weer is het hier totaal omgeslagen. Het is absurd warm, helemaal vergeleken met een paar dagen geleden. het is nu 27 graden maar het voelt als 30. (Dit wordt ook op de website vermeld, heel grappig.) Mogen wordt het 32, pfff. Helemaal omdat ik geen zomerkleding heb, of althans: ik heb geen korte broeken. Ik kijk dus enorm uit naar het moment dat mijn zussen komen met mijn zomerkleding!

Omdat het binnen dus veel te warm is, ben ik met mijn camera op stap gegaan. Ik kwam een oudere dame tegen waarmee ik nog wat heb gepraat. Ze woonde al haar hele leven hier in New West! Wow!

Dan hier wat foto's van mijn nabije omgeving.

 

Dagje buitenshuis relaxen

Toen ik gisteren opstond was het heerlijk weer. De zon scheen, de carwashmeisjes waren al weer druk in de weer: een perfecte zaterdagochtend. Dus ik besloot om met mijn camera en boek naar het Queen Elizabeth Park te gaan om eens een heerlijke middag buitenshuis te relaxen! Ik wist natuurlijk nog dat dit park een prachtig park is met veel bloemen en kleur. Ik was erg benieuwd hoe het er nu uitzag, na zo'n twee maanden. Bovendien wilde ik gewoon graag buiten zijn.

Dus een busrit, een skytrain en nog een busrit verder kwam ik aan bij het park. Het weer was mooi, overal waren mensen: ze picknickten, speelden spelletjes, keken naar de eenden en natuurlijk waren er ook bruidsparen die foto's aan het maken waren. Ik heb in ieder geval 4 verschillende groepen gezien! Wow!

Ik heb me die dag bezig gehouden met dierfotografie. Bloemen had ik al genoeg op de foto van de vorige keer, bovendien was het nu niet zo bloemig. En dieren zijn zoveel leuker!

Helaas werd het echter al snel kouder, je zag een donkere wolk over het park verschijnen die niet meer wegging. Op een gegeven moment zag je veel mensen vertrekken en ook ik kreeg het gevoel dat het ieder moment kon beginnen met regenen. En natuurlijk had ik geen jas of paraplu bij me!

Gelukkig bleef het met een dreigende en koude lucht, en vandaag was het precies hetzelfde. Beetje jammer, aangezien er in Nederland een tropische zomer is. Daar ben ik nu wel een beetje jaloers op...

Happy Canada Day!

1 juli 2010 is Canada's 143ste verjaardag. En dat vieren vandaag alle Canadezen, en haar bezoekers! Happy Canada Day!

Zoals jullie weten heb ik mij opgegeven als vrijwilliger voor het event in Vancouver. Dus ging vandaag om 7.15 uur de wekker. Heel jammer, maar ik hoorde meteen al dat de straten nat waren en het nog steeds regende. Oei, dat is geen goed begin.

Tegen 9 uur was op Canada Place, waar ik doorgaf dat ik er was. Ik kreeg een prachtig (ahum, not) blauw T-shirt en witte pet (die wel leuk was!). Er bleek dat mij nog geen werkje toegewezen was dus moest ik, samen met vele anderen, blijven wachten. We werden op een gegeven moment meegenomen door een supervisor die de groep splitste en mijn deel overgaf aan een andere supervisor. Die splitste de groep weer en nam de andere helft mee naar buiten voor een klusje in de buitenlucht. Jeej wat was ik daar toen blij mee! Ik had toch echt absoluut geen zin om buiten te moeten staan, in de regen. Je weet natuurlijk niet hoe het weer blijft, want het weerbericht vanmorgen meldde 'lichte regen over de dag'. Tsja. Gelukkig stopte het tegen een uur of 11 wel met regenen en is het de rest van de dag droog en fijn weer geweest.

Naja, ik bleef met 4 anderen wachten. En wachten. En wachten. Dat duurde ruim 20 minuten en ondertussen kwamen er al mensen binnen en stelden ons al vragen! Uiteindelijk kwam de supervisor dan toch weer terug en nam ons mee op weg. Halverwege gaf hij telkens iemand weg maar deed ook duizend andere dingen. Aha, daarom duurde dat net dus zo lang!

Uiteindelijk werd ik op de gang bij de ingang van Soccer World geplaatst. Hier heb ik samen met twee jongens de hele dag vlaggen, tattoo's, pinnen, boekenleggers en programmaboekjes uitgedeeld. Ik geef het toe, het klinkt als een enorm duf klusje en dat was het eigenlijk ook wel, maar tegelijkertijd was het ook best heel leuk! De mensen die ons moeilijke vragen stelden en waar wij (alledrie!!) geen antwoord op wisten te geven, waren wat genant, maar naar verloop van tijd leer je de antwoorden wel. Het is enorm leuk om mensen blij te maken met gratis vlaggen en andere dingen. En hebberigheid bij gratis dingen is trouwens niet alleen een Nederlandse ziekte! Dat is universeel: als iets gratis is, wil iedereen het hebben.

Wat bleek was dat de helft van de Canadezen de rood of witte vesten hebben aangeschaft tijdens de olympische spelen. Echt heel veel mensen liepen daarmee rond. Dan had je een gedeelte in Canadeze ijshokey outfit. En een gedeelte uitzonderingen die je niet in een hokje kunt plaatsten. En natuurlijk waren er ook heel veel mensen in 'normale' kledij maar die hadden dan bijna allemaal wel een vlaggetje in hun haar of een tattoo op hun wang. Want ja, zo hoort het!

Ik kwam trouwens ook nog een Nederlandse vrouw tegen. Ze vroeg of ze meer tattoo's mocht voor haar neefjes in Holland. Ik zeg 'Holland? Ik ben ook Nederlands joh!' Helaas was het op dat moment topdrukte dus heb ik niet echt kunnen vragen hoe of wat, ik weet alleen dat ze morgen naar huis vliegen. Natuurlijk zie je soms ook mensen waarvan je denkt 'zijn dat Duitsers?' en dan is het antwoord eigenlijk altijd ja.

Het was feest vandaag in Canada, en dat feest is nog lang niet over. Er is momenteel bijvoorbeeld nog een vuurwerkshow gaande, maar ik was zo kapot na een dag staan en lachen en vriendelijk doen dat ik naar huis ben gegaan. Ik ga dan nu ook maar naar bed, ik kan niet meer! Maar ik wil nog een ding kwijt:

Happy Canada Day!

De kruising van 6st & 8av

Op de kruising van 6 Street en 8 Avenue gebeurd altijd wel iets.

• Op de meeste zaterdagen en sommige zondagen is het decor voor high school scholieren die met veel bonbarie en een gouden en houten keeltjes de autowas service promoten.
• Op andere dagen komt er een uitgebreide optocht voorbij.
• In de nacht gebeuren er dingen zoals baldadige jongeren die afvalbakken slopen, dronken meiden die met boze en gefrustreerde stem schreeuwen 'where the fuck is my boyfriend?!' en natuurlijk bloederige ruzies.
• En vanmorgen was het een festival georganiseerd door de kerk: de Royal Community Center Church.

Het is natuurlijk zaterdag dus ik was niet heel erg verrast door jong geschreeuw toen ik wakker werd, maar het bleek al snel dat het dit keer iets anders was. Geen middelbare scholieren met hun carwash, maar basisschool kinderen. Ik keek uit het raam en zag als eerste ballonnen, toen een popcorn machine en spelletjes. Wat een vreugde op de zaterdagochtend.
Op een gegeven moment waren de festiviteiten aan zijn einde en zag ik mensen dingen uitdelen op de stoep. En toen begon de ware frustratie. Ze gaven dingen weg. Eerst hoorde ik 'gratis popcorn!'. Hmm, popcorn, ja, dat lust ik nu wel. Maar nee, natuurlijk ben ik niet naar buiten gegaan. Toen werd het 'gratis koekjes!' en vervolgens 'gratis chocola!'. En je begrijpt dat het dan wel erg moeilijk wordt. Ookal wilde ik in eerste instantie naar de supermarkt lopen, als ik nu naar buiten zou gaan zou dat wel erg overkomen alsof ik alleen maar naar buiten zou gaan voor de gratis lekkerneijen. Maar als ik juist daarom binnen blijf is dat ook wel triest...
Dus terwijl ik in dubio zat, werd de laatste popcorn, koek en chocola uitgedeeld. En toen was het voorbij. Alles was op en ik zat nog steeds binnen.

Ik ben benieuwd wat ik volgende week gaat gebeuren op onze hoek!

Canada Day Volunteer Orientation Meeting

Ik heb mij laatst opgegeven als vrijwilliger voor Canada Day in Vancouver. Woensdagavond had ik daarvan een informatieavond. Het was een prachtige dag, heel warm. 's Middags heb ik wat gewinkeld: als ik toch met het openbaar vervoer naar downtown Vancouver ga, kan ik er het beste maar een dagje van maken!

Om 5.30 ('sharp') moesten we ons melden in het voormalige IMAX theater op Canada Place. We werden verwelkomt met drinken en heerlijke koeken. Toen moesten we doorgeven dat we aanwezig waren waarna we in het theater informatie kregen. Normaal gesproken horen dit soort avonden juist verhelderend te zijn, maar in dit geval en was het voor mij juist verwarrend. Als je niet goed bekend bent met Vancouver is het sowieso lastig volgen waar alles is als ze met termen en namen gaan gooien. Maar lastiger nog, was dat er om de haverklap gezegd werd dat dingen dit jaar anders waren dan voorgaande jaren. 'In tegenstelling tot voorgaande jaren worden er dit jaar geen kaarten verkocht om het vuurwerk te bekijken vanaf Canada Place'. 'Het vuurwerk is niet te zien vanaf ...naam... maar wel vanaf ...namen...'. Kijk, het is nogal moeilijk om dingen te onthouden als ze negatief zijn.

"Denk nu niet aan een roze olifant."

Zie, dat lukt niet, want je dacht zojuist wel aan een roze olifant! Zo werkt dat met onze gedachten. Voor mensen die vorig jaar ook geholpen hebben is het misschien handig om deze aanpassingen te weten, maar voor alle nieuwe mensen is het alleen maar verwarrend. We weten ook nog niet wat we die dag gaan doen, dat komen we pas die ochtend te weten. Hmm.

Maar goed, ik heb nu in ieder geval een infofolder en het ziet er naar uit dat het een heel tof festival wordt! Er zijn heel veel verschillende dingen, zoals optredens, schmink, parade, vuurwerk etc. En toen ze de sponsers wat betreft het eten en drinken voor de vrijwilligers lieten zien, was het ook wel een leuk momentje. (Ik heb het dan over Costco, Dan-D-Pak, Jelly Belly, Old Dutch Foods, Panago, Urban Fare, Subway, Big City Cupcakes en Jugo Juice; niet verkeerd toch?)
Bovendien krijgen we natuurlijk een special T-shirt en hoed. Althans, dit is ook iets anders dan ik dacht. Ik ging uit van een rood met wit T-shirt, met maple leaf enzo erop. Een of ander rare hoed, zoals de gekheid tijdens een koninginnedag is. Zo lopen de Canadezen er op deze dag ook wel bij, de een meer dan de ander natuurlijk, maar goed. Maar juist om die reden krijgen we blauwe shirts en witte petjes. Tsja, wel logisch maar het is gewoon niet wat ik me erbij had voor gesteld.
Ik had die middag nog hele leuke T-shirts gezien die ze verkochten voor Canada Day, $5 ook maar, maar ik dacht 'nee, ik krijg toch een shirt en hoed! Het is niet nodig om extra dingen te kopen'. En nu baal ik daar dus van.


Het positieve nieuws deze dagen is natuurlijk dat het met Nederland heel goed gaat wat betreft voetbal! Jaa, dat is heel mooi. Wat ik er hiervan meekrijg, is af en toe een auto met een vlag aan het raam, de sportwinkels hebben de voetbalshirt in de etalage hangen en af te toe hoor ik iets op de radio. Over die vlaggen gesproken: ik zag er laatst eentje rijden met 'HOLLAND'! Jeej, ik weet niet hoe wat of waarom, maar jeej!
Aan de ene kant vind ik het totaal geen gemis dat alle Nederlanders zich als bondscoach gedragen en het oranje carnaval is, aan de andere kant is het hier wel een beetje te niksig.