Oranje!

Daar gaan we dan, op naar de finale!

Ik heb gisteren dus meteen mijn oranje shirt aangetrokken. Veel mensen keken wel en twee vrouwen maakten opmerkingen. 

Maar het mooiste vind ik nog wel alle duitse vrienden die ik heb en op Facebook vol zelfvertrouwen aangaven dat ik zeker niet moest denken dat wij van hun gingen winnen. En nu: zijn zij niet eens door naar de finale! O wat is dat zoet, want werkelijk allemaal waren ze ervan overtuigd dat zij zouden winnen.

Wat er nu ook nog gebeurd, we hebben deze keer in ieder geval van Duitsland gewonnen. Ha!

Qua weer is het hier totaal omgeslagen. Het is absurd warm, helemaal vergeleken met een paar dagen geleden. het is nu 27 graden maar het voelt als 30. (Dit wordt ook op de website vermeld, heel grappig.) Mogen wordt het 32, pfff. Helemaal omdat ik geen zomerkleding heb, of althans: ik heb geen korte broeken. Ik kijk dus enorm uit naar het moment dat mijn zussen komen met mijn zomerkleding!

Omdat het binnen dus veel te warm is, ben ik met mijn camera op stap gegaan. Ik kwam een oudere dame tegen waarmee ik nog wat heb gepraat. Ze woonde al haar hele leven hier in New West! Wow!

Dan hier wat foto's van mijn nabije omgeving.

 

Dagje buitenshuis relaxen

Toen ik gisteren opstond was het heerlijk weer. De zon scheen, de carwashmeisjes waren al weer druk in de weer: een perfecte zaterdagochtend. Dus ik besloot om met mijn camera en boek naar het Queen Elizabeth Park te gaan om eens een heerlijke middag buitenshuis te relaxen! Ik wist natuurlijk nog dat dit park een prachtig park is met veel bloemen en kleur. Ik was erg benieuwd hoe het er nu uitzag, na zo'n twee maanden. Bovendien wilde ik gewoon graag buiten zijn.

Dus een busrit, een skytrain en nog een busrit verder kwam ik aan bij het park. Het weer was mooi, overal waren mensen: ze picknickten, speelden spelletjes, keken naar de eenden en natuurlijk waren er ook bruidsparen die foto's aan het maken waren. Ik heb in ieder geval 4 verschillende groepen gezien! Wow!

Ik heb me die dag bezig gehouden met dierfotografie. Bloemen had ik al genoeg op de foto van de vorige keer, bovendien was het nu niet zo bloemig. En dieren zijn zoveel leuker!

Helaas werd het echter al snel kouder, je zag een donkere wolk over het park verschijnen die niet meer wegging. Op een gegeven moment zag je veel mensen vertrekken en ook ik kreeg het gevoel dat het ieder moment kon beginnen met regenen. En natuurlijk had ik geen jas of paraplu bij me!

Gelukkig bleef het met een dreigende en koude lucht, en vandaag was het precies hetzelfde. Beetje jammer, aangezien er in Nederland een tropische zomer is. Daar ben ik nu wel een beetje jaloers op...

Happy Canada Day!

1 juli 2010 is Canada's 143ste verjaardag. En dat vieren vandaag alle Canadezen, en haar bezoekers! Happy Canada Day!

Zoals jullie weten heb ik mij opgegeven als vrijwilliger voor het event in Vancouver. Dus ging vandaag om 7.15 uur de wekker. Heel jammer, maar ik hoorde meteen al dat de straten nat waren en het nog steeds regende. Oei, dat is geen goed begin.

Tegen 9 uur was op Canada Place, waar ik doorgaf dat ik er was. Ik kreeg een prachtig (ahum, not) blauw T-shirt en witte pet (die wel leuk was!). Er bleek dat mij nog geen werkje toegewezen was dus moest ik, samen met vele anderen, blijven wachten. We werden op een gegeven moment meegenomen door een supervisor die de groep splitste en mijn deel overgaf aan een andere supervisor. Die splitste de groep weer en nam de andere helft mee naar buiten voor een klusje in de buitenlucht. Jeej wat was ik daar toen blij mee! Ik had toch echt absoluut geen zin om buiten te moeten staan, in de regen. Je weet natuurlijk niet hoe het weer blijft, want het weerbericht vanmorgen meldde 'lichte regen over de dag'. Tsja. Gelukkig stopte het tegen een uur of 11 wel met regenen en is het de rest van de dag droog en fijn weer geweest.

Naja, ik bleef met 4 anderen wachten. En wachten. En wachten. Dat duurde ruim 20 minuten en ondertussen kwamen er al mensen binnen en stelden ons al vragen! Uiteindelijk kwam de supervisor dan toch weer terug en nam ons mee op weg. Halverwege gaf hij telkens iemand weg maar deed ook duizend andere dingen. Aha, daarom duurde dat net dus zo lang!

Uiteindelijk werd ik op de gang bij de ingang van Soccer World geplaatst. Hier heb ik samen met twee jongens de hele dag vlaggen, tattoo's, pinnen, boekenleggers en programmaboekjes uitgedeeld. Ik geef het toe, het klinkt als een enorm duf klusje en dat was het eigenlijk ook wel, maar tegelijkertijd was het ook best heel leuk! De mensen die ons moeilijke vragen stelden en waar wij (alledrie!!) geen antwoord op wisten te geven, waren wat genant, maar naar verloop van tijd leer je de antwoorden wel. Het is enorm leuk om mensen blij te maken met gratis vlaggen en andere dingen. En hebberigheid bij gratis dingen is trouwens niet alleen een Nederlandse ziekte! Dat is universeel: als iets gratis is, wil iedereen het hebben.

Wat bleek was dat de helft van de Canadezen de rood of witte vesten hebben aangeschaft tijdens de olympische spelen. Echt heel veel mensen liepen daarmee rond. Dan had je een gedeelte in Canadeze ijshokey outfit. En een gedeelte uitzonderingen die je niet in een hokje kunt plaatsten. En natuurlijk waren er ook heel veel mensen in 'normale' kledij maar die hadden dan bijna allemaal wel een vlaggetje in hun haar of een tattoo op hun wang. Want ja, zo hoort het!

Ik kwam trouwens ook nog een Nederlandse vrouw tegen. Ze vroeg of ze meer tattoo's mocht voor haar neefjes in Holland. Ik zeg 'Holland? Ik ben ook Nederlands joh!' Helaas was het op dat moment topdrukte dus heb ik niet echt kunnen vragen hoe of wat, ik weet alleen dat ze morgen naar huis vliegen. Natuurlijk zie je soms ook mensen waarvan je denkt 'zijn dat Duitsers?' en dan is het antwoord eigenlijk altijd ja.

Het was feest vandaag in Canada, en dat feest is nog lang niet over. Er is momenteel bijvoorbeeld nog een vuurwerkshow gaande, maar ik was zo kapot na een dag staan en lachen en vriendelijk doen dat ik naar huis ben gegaan. Ik ga dan nu ook maar naar bed, ik kan niet meer! Maar ik wil nog een ding kwijt:

Happy Canada Day!

De kruising van 6st & 8av

Op de kruising van 6 Street en 8 Avenue gebeurd altijd wel iets.

• Op de meeste zaterdagen en sommige zondagen is het decor voor high school scholieren die met veel bonbarie en een gouden en houten keeltjes de autowas service promoten.
• Op andere dagen komt er een uitgebreide optocht voorbij.
• In de nacht gebeuren er dingen zoals baldadige jongeren die afvalbakken slopen, dronken meiden die met boze en gefrustreerde stem schreeuwen 'where the fuck is my boyfriend?!' en natuurlijk bloederige ruzies.
• En vanmorgen was het een festival georganiseerd door de kerk: de Royal Community Center Church.

Het is natuurlijk zaterdag dus ik was niet heel erg verrast door jong geschreeuw toen ik wakker werd, maar het bleek al snel dat het dit keer iets anders was. Geen middelbare scholieren met hun carwash, maar basisschool kinderen. Ik keek uit het raam en zag als eerste ballonnen, toen een popcorn machine en spelletjes. Wat een vreugde op de zaterdagochtend.
Op een gegeven moment waren de festiviteiten aan zijn einde en zag ik mensen dingen uitdelen op de stoep. En toen begon de ware frustratie. Ze gaven dingen weg. Eerst hoorde ik 'gratis popcorn!'. Hmm, popcorn, ja, dat lust ik nu wel. Maar nee, natuurlijk ben ik niet naar buiten gegaan. Toen werd het 'gratis koekjes!' en vervolgens 'gratis chocola!'. En je begrijpt dat het dan wel erg moeilijk wordt. Ookal wilde ik in eerste instantie naar de supermarkt lopen, als ik nu naar buiten zou gaan zou dat wel erg overkomen alsof ik alleen maar naar buiten zou gaan voor de gratis lekkerneijen. Maar als ik juist daarom binnen blijf is dat ook wel triest...
Dus terwijl ik in dubio zat, werd de laatste popcorn, koek en chocola uitgedeeld. En toen was het voorbij. Alles was op en ik zat nog steeds binnen.

Ik ben benieuwd wat ik volgende week gaat gebeuren op onze hoek!

Canada Day Volunteer Orientation Meeting

Ik heb mij laatst opgegeven als vrijwilliger voor Canada Day in Vancouver. Woensdagavond had ik daarvan een informatieavond. Het was een prachtige dag, heel warm. 's Middags heb ik wat gewinkeld: als ik toch met het openbaar vervoer naar downtown Vancouver ga, kan ik er het beste maar een dagje van maken!

Om 5.30 ('sharp') moesten we ons melden in het voormalige IMAX theater op Canada Place. We werden verwelkomt met drinken en heerlijke koeken. Toen moesten we doorgeven dat we aanwezig waren waarna we in het theater informatie kregen. Normaal gesproken horen dit soort avonden juist verhelderend te zijn, maar in dit geval en was het voor mij juist verwarrend. Als je niet goed bekend bent met Vancouver is het sowieso lastig volgen waar alles is als ze met termen en namen gaan gooien. Maar lastiger nog, was dat er om de haverklap gezegd werd dat dingen dit jaar anders waren dan voorgaande jaren. 'In tegenstelling tot voorgaande jaren worden er dit jaar geen kaarten verkocht om het vuurwerk te bekijken vanaf Canada Place'. 'Het vuurwerk is niet te zien vanaf ...naam... maar wel vanaf ...namen...'. Kijk, het is nogal moeilijk om dingen te onthouden als ze negatief zijn.

"Denk nu niet aan een roze olifant."

Zie, dat lukt niet, want je dacht zojuist wel aan een roze olifant! Zo werkt dat met onze gedachten. Voor mensen die vorig jaar ook geholpen hebben is het misschien handig om deze aanpassingen te weten, maar voor alle nieuwe mensen is het alleen maar verwarrend. We weten ook nog niet wat we die dag gaan doen, dat komen we pas die ochtend te weten. Hmm.

Maar goed, ik heb nu in ieder geval een infofolder en het ziet er naar uit dat het een heel tof festival wordt! Er zijn heel veel verschillende dingen, zoals optredens, schmink, parade, vuurwerk etc. En toen ze de sponsers wat betreft het eten en drinken voor de vrijwilligers lieten zien, was het ook wel een leuk momentje. (Ik heb het dan over Costco, Dan-D-Pak, Jelly Belly, Old Dutch Foods, Panago, Urban Fare, Subway, Big City Cupcakes en Jugo Juice; niet verkeerd toch?)
Bovendien krijgen we natuurlijk een special T-shirt en hoed. Althans, dit is ook iets anders dan ik dacht. Ik ging uit van een rood met wit T-shirt, met maple leaf enzo erop. Een of ander rare hoed, zoals de gekheid tijdens een koninginnedag is. Zo lopen de Canadezen er op deze dag ook wel bij, de een meer dan de ander natuurlijk, maar goed. Maar juist om die reden krijgen we blauwe shirts en witte petjes. Tsja, wel logisch maar het is gewoon niet wat ik me erbij had voor gesteld.
Ik had die middag nog hele leuke T-shirts gezien die ze verkochten voor Canada Day, $5 ook maar, maar ik dacht 'nee, ik krijg toch een shirt en hoed! Het is niet nodig om extra dingen te kopen'. En nu baal ik daar dus van.


Het positieve nieuws deze dagen is natuurlijk dat het met Nederland heel goed gaat wat betreft voetbal! Jaa, dat is heel mooi. Wat ik er hiervan meekrijg, is af en toe een auto met een vlag aan het raam, de sportwinkels hebben de voetbalshirt in de etalage hangen en af te toe hoor ik iets op de radio. Over die vlaggen gesproken: ik zag er laatst eentje rijden met 'HOLLAND'! Jeej, ik weet niet hoe wat of waarom, maar jeej!
Aan de ene kant vind ik het totaal geen gemis dat alle Nederlanders zich als bondscoach gedragen en het oranje carnaval is, aan de andere kant is het hier wel een beetje te niksig.

Mijn huis

Ik woon tegenwoordig in New Westminster, dichtbij Vancouver. De regels hier zijn totaal anders dan in Whistler. Daar mocht je bijvoorbeeld nooit afval aan de straat of sowieso buiten zetten, hier moet je dat wel doen. In Whistler woonden we in een huis waar men vaker niet dan wel de buitendeur op slot deed. En hier moet dat dus wel. Natuurlijk hoor je dat overal te doen, maar niet iedereen is zo. In Whistler waren beren voornamelijk het gevaar wanneer je deuren open had. Hier in New West zijn het inbrekers en daklozen.

Ongeveer een week geleden kwam ik thuis en zag ik een A4-papier op de deur met de mededeling dat de buitendeur toch vooral wel op slot gedaan moet worden. Ook hing er een papier met uitleg over het afval en recycling. Blijkbaar deden we dat volledig verkeerd. Dus voel ik mij direct enorm aangesproken, ookal is ons nooit eerder gezegd dat we het verkeerd deden en hoe het dan wel moest.

Een beetje raar ook, de manier waarop dit gedaan werd: een papier op de deur, niks geen persoonlijke aanspraak ofzo. Nou hebben wij sowieso eigenlijk zo goed als geen contact met de andere bewoners van het huis, toch is het raar. Even voor de duidelijkheid: ons huis heeft 3 verdiepingen: het kelderappartement, de eerste etage en de tweede etage waar wij wonen. Onze ingang is enkel voor de eerste en tweede etage, de kelder heeft een eigen ingang. Iets waar ik vannacht toch wel erg blij van was...

Iets na vieren werd ik wakker van iemand die luid aan het telefoneren was. Ik hoorde meerdere malen ons adres genoemd worden en vaag volgde ik het gesprek. Er bleek een of andere enge idioot in het kelderappartement te zijn, die ruzie had met de bewoners. Ze hadden samen in de bus gezeten, er was lol getrapt, waarschijnlijk waren ze dronken en high, en die 'idioot' vond het blijkbaar minder leuk dan mijn onderburen. Dus ontstond er een ruzie en een gevecht en inderdaad, ik kon geschreeuw horen alsof het van ver kwam. Ik hoorde iets over een groot mes waarmee iemand al gewond was geraakt, en dat de politie direct moest komen.

Ondertussen lag ik als verdoofd in bed. Dit is nieuw voor mij, en ik werd er nogal bang van.

De jongen bleek dus met 911 te bellen en de andere kant bleef maar vragen stellen. Op een gegeven moment hoorde ik geluiden alsof er met meubelen gegooit werd en gelukkig begon ik ook sirenes te horen. Politie kwam dichterbij en de idioot wilde duidelijk hieraan ontsnappen want terwijl de politie de eerste vragen stelde 'wat is er aan de hand? waarom zijn wij hier?' kwam de rest uit de kelder naar buiten. Geschreeuw, gedoe en toen heel lang gepraat en het geluid van draaiende motors. Inger had wel uit het raam gekeken en vertelde dat er 4 politieauto's en 2 ambulances voor het huis stonden. De idioot had de onderbuurman in z'n been en arm/hand gestoken en is naar het ziekenhuis vervoert, de idioot zelf was ook gewond en is in een andere ambulance afgevoerd. De anderen hadden lange gesprekken met de politie. Na een uur was iedereen verdwenen en was er weer stilte.

De hele tijd heb ik niet het lef gehad om uit het raam te kijken. I know, chicken. Maar damn: er was gewoon een enge idioot in mijn huis! En dat maakt mijn mening over wonen in de stad wel wat anders nu...

Nieuw haar!

Excuses voor het feit dat ik de laatste tijd nog maar weinig blog. Het zit zo, ik maak niet zoveel mee. Want zonder werk heb je veel vrije tijd. Maar zonder werk heb je ook niet veel geld. Bovendien ken ik hier nog maar weinig mensen, veel mensen die ik hier ken vertrekken weer terug naar hun thuisland. En bijna alles kost geld, van entree tot eten tot het openbaar vervoer. De combinatie van alles maakt dat ik thuis zit en lees, of via de laptop tv of films kijk. Saai hoor.

Het zoeken naar werk heb ik eigenlijk een beetje opgegeven. Wat ik wel heb gedaan, is me opgegeven als vrijwilliger voor Canada Day at Canada Place in Vancouver. Ik heb geen idee wat ik ga doen, het zal wel niet zoveel voorstellen, maar het is een grote happening waar ik bij wil zijn. Bovendien ontmoet ik zo misschien nog heel leuke mensen. En ik moet toegeven dat ik het ook wel doe om de 'vergoeding': een officiele Canada Day t-shirt en Canada Place hoed. Klinkt leuk, toch? Het duurt nog even, het is pas op 1 juli, maar ik ben er al erg benieuwd naar.

Dan een ander nieuwtje is dat ik na bijna een jaar eindelijk naar de kapper ben geweest. Voordat ik naar Canada kwam dacht ik 'ik doe het wel in Canada, is wel zo leuk', maar hier kwam het er niet van. Toen wilde ik het nog niet korter omdat ik het te koud dacht, het was nog volop winterseizoen. En daarna had ik geen geld want jeemig wat is het hier duur! $40! Naja, sinds vorige week kan ik er eigenlijk niet meer tegen dus ben ik vandaag maar heen gegaan.

Heel apart hoe ze dat hier doen. Wassen is altijd inclusief, want met droog haar wordt het nooit een mooi kapsel beweren ze hier. Maar eerst werd me gevraagd wat ik wilde. Toen ging ze in mijn droge haar knippen. Het leek een beetje alsof ze mijn haar aan het uitdunnen was, maar voor mij was het totaal nieuw. Het maakte een beter kapsel zo, werd me gezegd. Nou ja, oke dan!
Vervolgens was het knippen vrij snel gebeurd, binnen 3 kwartier was ik de deur weer uit terwijl ik thuis toch altijd wel een uur bezig ben, ongeacht naar welke kapper ik ga. En ik ben zelf ook wel erg onder de indruk van het resultaat! Ik moet het zelf nog wassen en modeleren, wie weet wat er dan gebeurd, maar nu vind ik het heel leuk!