Welkom thuis

Na een terugreis die ik dus liever niet meer herinner, ben ik wel weer heerlijk thuis.

Veel kaartjes lagen al op de mat, en zondag was er een welkom-thuis-feestje.
Gezellig was het zeker, en ook een beetje raar zoveel drukte. Bovendien had ik de meeste mensen dus ruim 8,5 maanden niet meer gezien!

Nu ga ik eerst eens even wennen. Wennen aan Nederland, wennen aan thuis, wennen aan alles. Hoewel ik deze eerste dagen al direct zo'n gevoel heb thuis te zijn. Alles is gewoon weer zoals het was.

Day of Hell

Donderdag was het zover: de dag van de terugweg, de heldag.

Woensdagavond hadden we de koffers voor het laatst helemaal ingepakt, en hoera het paste allemaal! Na een laatste nacht in een bed in een hotel in Vancouver ging op donderdagochtend de wekker om half 8. Om tien uur gingen wij met 5 stuks bagage en handbagage met een busje van het hotel richting vliegveld. We waren mooi op tijd, want om 1 uur zouden we vertrekken. Omdat we in Calgary moesten overstappen was het eerste stukje vliegen een binnenlandse vlucht en hoef je dus maar 2 uur van tevoren in te checken. Maar dit inchecken viel bij ons nog niet mee en we hebben de 2,5 uur die we hadden echt volop nodig gehad.

Samen gingen we inchecken bij een mevrouw die er nog niet zo lang werkte. Dus toen het inchecken van mij wat lastig bleek, verwachtten wij alledrie dat het niet veel bijzonders was, gewoon de nieuwigheid van deze mevrouw. Maar al snel bleek het probleem groter dat dit. Er werd hulp gevraagd, en er moest gebeld worden. Ik kon niet ingecheckt worden omdat (volgens de persoon met wie deze mevrouw had gebeld) ik een papieren ticket had en ik een elektronisch ticket nodig had. Dus moest ik direct met de KLM bellen om dit te regelen. Balen natuurlijk, helemaal omdat ik maanden geleden al meerdere keren Leonie aan het bellen heb gezet omdat ik geen E-ticket voor het eerste stukje vlucht had gekregen.

Maar goed, Sandra op zoek naar een telefoon want ik mocht in eerste instantie geen kant op. Maar zij heeft mij later wel opgehaald, want een paspoort is altijd handig. We gingen toen naar de KLM balie op het vliegveld, maar nee hoor: die gaat pas tegen 4 uur open. Het was natuurlijk veel handiger geweest om face-to-face met iemand te praten. Maar we moesten toen toch nog bellen om het geregeld te krijgen. Nou, dat viel nog niet mee. Ik heb ruim een kwartier aan de lijn gehangen voordat mij uberhaupt om een code of naam werd gevraagd. Vervolgens bleef de man aan de andere kant van de lijn met een vervelende zeurstem in het Engels blijven zeggen dat er toch echt geen ticket onder mijn naam stond en dat hij er dus ook niks aan kon doen. Typisch, want volgens de mevrouw bij de incheckbalie stond ik wel op de passagiersslijst. Dus is er toch een stoel voor mij en moet er ergens bewijs zijn dat ik deze vlucht heb geboekt. Nog veel later zei de man dat ik enkel een reservering had gedaan, en niet betaald had voor het ticket. Nou ja, laat mij dan nu betalen zodat ik in dat vliegtuig kan stappen straks! Na 8,5 maanden heb ik nu eindelijk de behoefte om naar huis te komen: mag ik niet mee!

Na zo'n uur aan de telefoon gehangen te hebben kreeg ik te horen dat ik met WestJet moest bellen om een ticket te regelen. Ondertussen stond Leonie al naast mij met creditcard en laptop. Sandra paste bij de incheckbalies op onze bagage. Dus ik bellen met WestJet, het hele verhaal verteld en ook zij ging aan het navragen. Ook zij zei dat KLM mij nooit de kosten van de ticket heeft afgeschreven en ik dus daarom geen ticket heb. Nou goed dan: fix het nu!

Inmiddels was het kwart voor 12 en Leonie vertelde mij dat als ik nog een ticket wilde kopen, ik dat voor 12 uur moest doen. Maar ja, je weet niet wat je op dat moment moet doen: ophangen terwijl er iemand een oplossing probeert te vinden of zelf een duur ticket kopen? Of de kans riskeren om niet mee te kunnen? Om 5 voor 12 heb ik toch maar de telefoon opgehangen, terwijl ik in de wacht stond omdat deze mevrouw iets probeerde te regelen. Snel een ticket gekocht voor meer dan $300 (voor een stukje van 1,5 uur!) en hehe ik mocht mee!

Maar hierbij stopte het niet. De douane was eveneens hel. Leonie mocht hier trouwens door de bodyscan, wat ze natuurlijk heel leuk vond maar de tassencontrole was minder. Alleereerst stond er al een lange rij en duurde het nog langer. We moesten eigenlijk om half 1 in het vliegtuig stappen, maar toen stonden wij nog bij de handbagage controle. Bleek dat ik, hoe dom ook, mijn naaikitje in mijn tas had zitten en daar zat zo'n klein schaartje in. In een andere tas zat nog een kado: botermesjes. Gelukkig kregen we deze trouwens wel mee, omdat ze rond en bot zijn en dus geen gevaar. Ja, dit is natuurlijk heel dom geweest van ons, maar door alle stress en gedoe vergeet je wel eens wat. Ondertussen was het al bijna kwart voor 1 dus wij raceten naar de gate. Leonie was daar al om te zeggen dat we er wel echt aankwamen hoor!

Hier aangekomen bleek echter dat het probleem met mijn ticket was opgelost (hoe, geen idee!) en ze hebben toen direct het bedrag dat ik zojuist had betaald om een nieuw ticket te kopen, op mijn rekening teruggestort. Poe, dat was wel even heel erg fijn nieuws. We konden als een na laatsten het vliegtuig in en dat was dat.

Anderhalf uur later kwamen we in Calgary aan waar ik mijn koffer moest halen en opnieuw moest inchecken door alle heisa in Vancouver. Maar daarna konden we eindelijk naar de wc en even rustig zitten. We hadden een paar uur de tijd om bij te komen van al het gedoe en bovendien konden we nog het Canadeze geld uitgeven wat nog over was. Door de douane in Calgary gingen we zonder moeite, we hadden de botermesjes snel in mijn koffer gedaan die als ruimbagage mee ging. Er werd nog wel even naar gekeken, maar geen problemen.

In het vliegtuig bleek dat rij 17, waarin wij zaten, verspringt: de stoelen waren 2-4-2 en Leonie en ik zaten met z'n tweëen aan de zijkant op rij 17. Sandra zou aan de andere kant van het gangpad zitten, eveneens op zij 17. Maar de rij naast ons was nummer 16, Sandra zat dus een rij daarachter! Echt heel stom en jammer, we hadden immers expres van tevoren onze stoelen uitgezocht. Achteraf bleek het reuze mee te vallen, ze zat naast een Belgisch meisje en natuurlijk konden we nog wel met d'r praten.

We kregen in het vliegtuig trouwens maar weinig te eten! Op de heenweg was het nootjes, diner, tijdens het slaapgedeelte chips of ijs, en daarna ontbijt. Maar deze vlucht was echt een nachtvlucht en we kregen geen chips of ijs. Maar wij waren natuurlijk wakker en ik luste echt wel wat. Maar goed, verschillen moeten er zijn he!

Na een lange vlucht kwamen we om 20 voor 11 in de ochtend, Nederlandse tijd, aan op Schiphol. Douane: geen probleem. Toen we naar de bagagebanden gingen, zag ik mijn moeder al voor het raam staan! De koffers waren er supersnel, nog nooit zo snel gebeurd. En toen was het tijd voor het 'Welkom thuis!' van pap en mam. Na 8,5 maanden was ik eindelijk weer thuis. Sandra en Leonie na ruim 4,5 weken. En jahoor, zoals ik altijd al heb gewild, kreeg ik een echte heliumballon met 'welcome back' erop.

Helaas stonden we op de terugweg in de file dus kwamen we pas om 3 uur aan in Coevorden. Hier was ons hele huis versierd met vlaggetjes en foto's van ons drieën en mijzelf. Echt een heel fijn thuiskomen! Het besef is er bij mij nog niet helemaal trouwens, maar dat komt ongetwijfeld nog wel. Ondertussen gaan we genieten van onze eigen bedden, even helemaal alleen zijn 's nachts en van het platte land.

Overigens, in totaal hebben we deze vakantie 7591 kilometers gereden! En dat allemaal door Leonie, dankjewel!

Ze komt naar huis

Het is nu dan echt zover: ik kom naar huis.
Na een ruime maand met mijn twee zussen rond gereisd te hebben is het einde in zicht. (lees onze belevenissen op Three Sisters on the Road)We zitten vannacht in een hotel dichtbij Vancouver Airport, en vliegen morgen rond 1 uur 's middags naar Calgary. Daar moeten we overstappen om tegen 6 uur het vliegtuig naar Schiphol te nemen. Vrijdagochtend om 11 uur zullen we ongeveer landen.

Ik kijk er nu erg naar uit om naar huis te gaan. Het is wel goed geweest. Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn om weer in Nederland aan te komen. Is het echt heel anders dan hier?

Three sisters on the road

En toen waren er drie!
Ga voor onze gezamelijke blog naar
Three sisters on the road

Bijna weer samen

Het is nu maandagochtend en morgen tegen zessen komen mijn twee zussen aan in Vancouver. Vanaf dan gaan we samen met z'n drietjes een rondreis maken door zuid west Canada en noord west USA. Daarvoor hebben we een aparte blog: Three sisters on the road. Ik zal tijdens onze reis dus waarschijnlijk ook niets op mijn blog plaatsen, maar doorverwijzen naar bovenstaande link.

Maar het is nog niet zover, ze zijn er nog niet! Vandaag en morgen worden drukke dagen! Ik moet nog naar de bieb, schoonmaken, wassen, inpakken, etc. Alle voorbereidingen die je normaal gesproken ook doet voordat je op vakantie gaat, zeg maar. Dus, ik ga aan de slag!

Oranje!

Daar gaan we dan, op naar de finale!

Ik heb gisteren dus meteen mijn oranje shirt aangetrokken. Veel mensen keken wel en twee vrouwen maakten opmerkingen. 

Maar het mooiste vind ik nog wel alle duitse vrienden die ik heb en op Facebook vol zelfvertrouwen aangaven dat ik zeker niet moest denken dat wij van hun gingen winnen. En nu: zijn zij niet eens door naar de finale! O wat is dat zoet, want werkelijk allemaal waren ze ervan overtuigd dat zij zouden winnen.

Wat er nu ook nog gebeurd, we hebben deze keer in ieder geval van Duitsland gewonnen. Ha!

Qua weer is het hier totaal omgeslagen. Het is absurd warm, helemaal vergeleken met een paar dagen geleden. het is nu 27 graden maar het voelt als 30. (Dit wordt ook op de website vermeld, heel grappig.) Mogen wordt het 32, pfff. Helemaal omdat ik geen zomerkleding heb, of althans: ik heb geen korte broeken. Ik kijk dus enorm uit naar het moment dat mijn zussen komen met mijn zomerkleding!

Omdat het binnen dus veel te warm is, ben ik met mijn camera op stap gegaan. Ik kwam een oudere dame tegen waarmee ik nog wat heb gepraat. Ze woonde al haar hele leven hier in New West! Wow!

Dan hier wat foto's van mijn nabije omgeving.

 

Dagje buitenshuis relaxen

Toen ik gisteren opstond was het heerlijk weer. De zon scheen, de carwashmeisjes waren al weer druk in de weer: een perfecte zaterdagochtend. Dus ik besloot om met mijn camera en boek naar het Queen Elizabeth Park te gaan om eens een heerlijke middag buitenshuis te relaxen! Ik wist natuurlijk nog dat dit park een prachtig park is met veel bloemen en kleur. Ik was erg benieuwd hoe het er nu uitzag, na zo'n twee maanden. Bovendien wilde ik gewoon graag buiten zijn.

Dus een busrit, een skytrain en nog een busrit verder kwam ik aan bij het park. Het weer was mooi, overal waren mensen: ze picknickten, speelden spelletjes, keken naar de eenden en natuurlijk waren er ook bruidsparen die foto's aan het maken waren. Ik heb in ieder geval 4 verschillende groepen gezien! Wow!

Ik heb me die dag bezig gehouden met dierfotografie. Bloemen had ik al genoeg op de foto van de vorige keer, bovendien was het nu niet zo bloemig. En dieren zijn zoveel leuker!

Helaas werd het echter al snel kouder, je zag een donkere wolk over het park verschijnen die niet meer wegging. Op een gegeven moment zag je veel mensen vertrekken en ook ik kreeg het gevoel dat het ieder moment kon beginnen met regenen. En natuurlijk had ik geen jas of paraplu bij me!

Gelukkig bleef het met een dreigende en koude lucht, en vandaag was het precies hetzelfde. Beetje jammer, aangezien er in Nederland een tropische zomer is. Daar ben ik nu wel een beetje jaloers op...

Happy Canada Day!

1 juli 2010 is Canada's 143ste verjaardag. En dat vieren vandaag alle Canadezen, en haar bezoekers! Happy Canada Day!

Zoals jullie weten heb ik mij opgegeven als vrijwilliger voor het event in Vancouver. Dus ging vandaag om 7.15 uur de wekker. Heel jammer, maar ik hoorde meteen al dat de straten nat waren en het nog steeds regende. Oei, dat is geen goed begin.

Tegen 9 uur was op Canada Place, waar ik doorgaf dat ik er was. Ik kreeg een prachtig (ahum, not) blauw T-shirt en witte pet (die wel leuk was!). Er bleek dat mij nog geen werkje toegewezen was dus moest ik, samen met vele anderen, blijven wachten. We werden op een gegeven moment meegenomen door een supervisor die de groep splitste en mijn deel overgaf aan een andere supervisor. Die splitste de groep weer en nam de andere helft mee naar buiten voor een klusje in de buitenlucht. Jeej wat was ik daar toen blij mee! Ik had toch echt absoluut geen zin om buiten te moeten staan, in de regen. Je weet natuurlijk niet hoe het weer blijft, want het weerbericht vanmorgen meldde 'lichte regen over de dag'. Tsja. Gelukkig stopte het tegen een uur of 11 wel met regenen en is het de rest van de dag droog en fijn weer geweest.

Naja, ik bleef met 4 anderen wachten. En wachten. En wachten. Dat duurde ruim 20 minuten en ondertussen kwamen er al mensen binnen en stelden ons al vragen! Uiteindelijk kwam de supervisor dan toch weer terug en nam ons mee op weg. Halverwege gaf hij telkens iemand weg maar deed ook duizend andere dingen. Aha, daarom duurde dat net dus zo lang!

Uiteindelijk werd ik op de gang bij de ingang van Soccer World geplaatst. Hier heb ik samen met twee jongens de hele dag vlaggen, tattoo's, pinnen, boekenleggers en programmaboekjes uitgedeeld. Ik geef het toe, het klinkt als een enorm duf klusje en dat was het eigenlijk ook wel, maar tegelijkertijd was het ook best heel leuk! De mensen die ons moeilijke vragen stelden en waar wij (alledrie!!) geen antwoord op wisten te geven, waren wat genant, maar naar verloop van tijd leer je de antwoorden wel. Het is enorm leuk om mensen blij te maken met gratis vlaggen en andere dingen. En hebberigheid bij gratis dingen is trouwens niet alleen een Nederlandse ziekte! Dat is universeel: als iets gratis is, wil iedereen het hebben.

Wat bleek was dat de helft van de Canadezen de rood of witte vesten hebben aangeschaft tijdens de olympische spelen. Echt heel veel mensen liepen daarmee rond. Dan had je een gedeelte in Canadeze ijshokey outfit. En een gedeelte uitzonderingen die je niet in een hokje kunt plaatsten. En natuurlijk waren er ook heel veel mensen in 'normale' kledij maar die hadden dan bijna allemaal wel een vlaggetje in hun haar of een tattoo op hun wang. Want ja, zo hoort het!

Ik kwam trouwens ook nog een Nederlandse vrouw tegen. Ze vroeg of ze meer tattoo's mocht voor haar neefjes in Holland. Ik zeg 'Holland? Ik ben ook Nederlands joh!' Helaas was het op dat moment topdrukte dus heb ik niet echt kunnen vragen hoe of wat, ik weet alleen dat ze morgen naar huis vliegen. Natuurlijk zie je soms ook mensen waarvan je denkt 'zijn dat Duitsers?' en dan is het antwoord eigenlijk altijd ja.

Het was feest vandaag in Canada, en dat feest is nog lang niet over. Er is momenteel bijvoorbeeld nog een vuurwerkshow gaande, maar ik was zo kapot na een dag staan en lachen en vriendelijk doen dat ik naar huis ben gegaan. Ik ga dan nu ook maar naar bed, ik kan niet meer! Maar ik wil nog een ding kwijt:

Happy Canada Day!

De kruising van 6st & 8av

Op de kruising van 6 Street en 8 Avenue gebeurd altijd wel iets.

• Op de meeste zaterdagen en sommige zondagen is het decor voor high school scholieren die met veel bonbarie en een gouden en houten keeltjes de autowas service promoten.
• Op andere dagen komt er een uitgebreide optocht voorbij.
• In de nacht gebeuren er dingen zoals baldadige jongeren die afvalbakken slopen, dronken meiden die met boze en gefrustreerde stem schreeuwen 'where the fuck is my boyfriend?!' en natuurlijk bloederige ruzies.
• En vanmorgen was het een festival georganiseerd door de kerk: de Royal Community Center Church.

Het is natuurlijk zaterdag dus ik was niet heel erg verrast door jong geschreeuw toen ik wakker werd, maar het bleek al snel dat het dit keer iets anders was. Geen middelbare scholieren met hun carwash, maar basisschool kinderen. Ik keek uit het raam en zag als eerste ballonnen, toen een popcorn machine en spelletjes. Wat een vreugde op de zaterdagochtend.
Op een gegeven moment waren de festiviteiten aan zijn einde en zag ik mensen dingen uitdelen op de stoep. En toen begon de ware frustratie. Ze gaven dingen weg. Eerst hoorde ik 'gratis popcorn!'. Hmm, popcorn, ja, dat lust ik nu wel. Maar nee, natuurlijk ben ik niet naar buiten gegaan. Toen werd het 'gratis koekjes!' en vervolgens 'gratis chocola!'. En je begrijpt dat het dan wel erg moeilijk wordt. Ookal wilde ik in eerste instantie naar de supermarkt lopen, als ik nu naar buiten zou gaan zou dat wel erg overkomen alsof ik alleen maar naar buiten zou gaan voor de gratis lekkerneijen. Maar als ik juist daarom binnen blijf is dat ook wel triest...
Dus terwijl ik in dubio zat, werd de laatste popcorn, koek en chocola uitgedeeld. En toen was het voorbij. Alles was op en ik zat nog steeds binnen.

Ik ben benieuwd wat ik volgende week gaat gebeuren op onze hoek!

Canada Day Volunteer Orientation Meeting

Ik heb mij laatst opgegeven als vrijwilliger voor Canada Day in Vancouver. Woensdagavond had ik daarvan een informatieavond. Het was een prachtige dag, heel warm. 's Middags heb ik wat gewinkeld: als ik toch met het openbaar vervoer naar downtown Vancouver ga, kan ik er het beste maar een dagje van maken!

Om 5.30 ('sharp') moesten we ons melden in het voormalige IMAX theater op Canada Place. We werden verwelkomt met drinken en heerlijke koeken. Toen moesten we doorgeven dat we aanwezig waren waarna we in het theater informatie kregen. Normaal gesproken horen dit soort avonden juist verhelderend te zijn, maar in dit geval en was het voor mij juist verwarrend. Als je niet goed bekend bent met Vancouver is het sowieso lastig volgen waar alles is als ze met termen en namen gaan gooien. Maar lastiger nog, was dat er om de haverklap gezegd werd dat dingen dit jaar anders waren dan voorgaande jaren. 'In tegenstelling tot voorgaande jaren worden er dit jaar geen kaarten verkocht om het vuurwerk te bekijken vanaf Canada Place'. 'Het vuurwerk is niet te zien vanaf ...naam... maar wel vanaf ...namen...'. Kijk, het is nogal moeilijk om dingen te onthouden als ze negatief zijn.

"Denk nu niet aan een roze olifant."

Zie, dat lukt niet, want je dacht zojuist wel aan een roze olifant! Zo werkt dat met onze gedachten. Voor mensen die vorig jaar ook geholpen hebben is het misschien handig om deze aanpassingen te weten, maar voor alle nieuwe mensen is het alleen maar verwarrend. We weten ook nog niet wat we die dag gaan doen, dat komen we pas die ochtend te weten. Hmm.

Maar goed, ik heb nu in ieder geval een infofolder en het ziet er naar uit dat het een heel tof festival wordt! Er zijn heel veel verschillende dingen, zoals optredens, schmink, parade, vuurwerk etc. En toen ze de sponsers wat betreft het eten en drinken voor de vrijwilligers lieten zien, was het ook wel een leuk momentje. (Ik heb het dan over Costco, Dan-D-Pak, Jelly Belly, Old Dutch Foods, Panago, Urban Fare, Subway, Big City Cupcakes en Jugo Juice; niet verkeerd toch?)
Bovendien krijgen we natuurlijk een special T-shirt en hoed. Althans, dit is ook iets anders dan ik dacht. Ik ging uit van een rood met wit T-shirt, met maple leaf enzo erop. Een of ander rare hoed, zoals de gekheid tijdens een koninginnedag is. Zo lopen de Canadezen er op deze dag ook wel bij, de een meer dan de ander natuurlijk, maar goed. Maar juist om die reden krijgen we blauwe shirts en witte petjes. Tsja, wel logisch maar het is gewoon niet wat ik me erbij had voor gesteld.
Ik had die middag nog hele leuke T-shirts gezien die ze verkochten voor Canada Day, $5 ook maar, maar ik dacht 'nee, ik krijg toch een shirt en hoed! Het is niet nodig om extra dingen te kopen'. En nu baal ik daar dus van.


Het positieve nieuws deze dagen is natuurlijk dat het met Nederland heel goed gaat wat betreft voetbal! Jaa, dat is heel mooi. Wat ik er hiervan meekrijg, is af en toe een auto met een vlag aan het raam, de sportwinkels hebben de voetbalshirt in de etalage hangen en af te toe hoor ik iets op de radio. Over die vlaggen gesproken: ik zag er laatst eentje rijden met 'HOLLAND'! Jeej, ik weet niet hoe wat of waarom, maar jeej!
Aan de ene kant vind ik het totaal geen gemis dat alle Nederlanders zich als bondscoach gedragen en het oranje carnaval is, aan de andere kant is het hier wel een beetje te niksig.

Mijn huis

Ik woon tegenwoordig in New Westminster, dichtbij Vancouver. De regels hier zijn totaal anders dan in Whistler. Daar mocht je bijvoorbeeld nooit afval aan de straat of sowieso buiten zetten, hier moet je dat wel doen. In Whistler woonden we in een huis waar men vaker niet dan wel de buitendeur op slot deed. En hier moet dat dus wel. Natuurlijk hoor je dat overal te doen, maar niet iedereen is zo. In Whistler waren beren voornamelijk het gevaar wanneer je deuren open had. Hier in New West zijn het inbrekers en daklozen.

Ongeveer een week geleden kwam ik thuis en zag ik een A4-papier op de deur met de mededeling dat de buitendeur toch vooral wel op slot gedaan moet worden. Ook hing er een papier met uitleg over het afval en recycling. Blijkbaar deden we dat volledig verkeerd. Dus voel ik mij direct enorm aangesproken, ookal is ons nooit eerder gezegd dat we het verkeerd deden en hoe het dan wel moest.

Een beetje raar ook, de manier waarop dit gedaan werd: een papier op de deur, niks geen persoonlijke aanspraak ofzo. Nou hebben wij sowieso eigenlijk zo goed als geen contact met de andere bewoners van het huis, toch is het raar. Even voor de duidelijkheid: ons huis heeft 3 verdiepingen: het kelderappartement, de eerste etage en de tweede etage waar wij wonen. Onze ingang is enkel voor de eerste en tweede etage, de kelder heeft een eigen ingang. Iets waar ik vannacht toch wel erg blij van was...

Iets na vieren werd ik wakker van iemand die luid aan het telefoneren was. Ik hoorde meerdere malen ons adres genoemd worden en vaag volgde ik het gesprek. Er bleek een of andere enge idioot in het kelderappartement te zijn, die ruzie had met de bewoners. Ze hadden samen in de bus gezeten, er was lol getrapt, waarschijnlijk waren ze dronken en high, en die 'idioot' vond het blijkbaar minder leuk dan mijn onderburen. Dus ontstond er een ruzie en een gevecht en inderdaad, ik kon geschreeuw horen alsof het van ver kwam. Ik hoorde iets over een groot mes waarmee iemand al gewond was geraakt, en dat de politie direct moest komen.

Ondertussen lag ik als verdoofd in bed. Dit is nieuw voor mij, en ik werd er nogal bang van.

De jongen bleek dus met 911 te bellen en de andere kant bleef maar vragen stellen. Op een gegeven moment hoorde ik geluiden alsof er met meubelen gegooit werd en gelukkig begon ik ook sirenes te horen. Politie kwam dichterbij en de idioot wilde duidelijk hieraan ontsnappen want terwijl de politie de eerste vragen stelde 'wat is er aan de hand? waarom zijn wij hier?' kwam de rest uit de kelder naar buiten. Geschreeuw, gedoe en toen heel lang gepraat en het geluid van draaiende motors. Inger had wel uit het raam gekeken en vertelde dat er 4 politieauto's en 2 ambulances voor het huis stonden. De idioot had de onderbuurman in z'n been en arm/hand gestoken en is naar het ziekenhuis vervoert, de idioot zelf was ook gewond en is in een andere ambulance afgevoerd. De anderen hadden lange gesprekken met de politie. Na een uur was iedereen verdwenen en was er weer stilte.

De hele tijd heb ik niet het lef gehad om uit het raam te kijken. I know, chicken. Maar damn: er was gewoon een enge idioot in mijn huis! En dat maakt mijn mening over wonen in de stad wel wat anders nu...

Nieuw haar!

Excuses voor het feit dat ik de laatste tijd nog maar weinig blog. Het zit zo, ik maak niet zoveel mee. Want zonder werk heb je veel vrije tijd. Maar zonder werk heb je ook niet veel geld. Bovendien ken ik hier nog maar weinig mensen, veel mensen die ik hier ken vertrekken weer terug naar hun thuisland. En bijna alles kost geld, van entree tot eten tot het openbaar vervoer. De combinatie van alles maakt dat ik thuis zit en lees, of via de laptop tv of films kijk. Saai hoor.

Het zoeken naar werk heb ik eigenlijk een beetje opgegeven. Wat ik wel heb gedaan, is me opgegeven als vrijwilliger voor Canada Day at Canada Place in Vancouver. Ik heb geen idee wat ik ga doen, het zal wel niet zoveel voorstellen, maar het is een grote happening waar ik bij wil zijn. Bovendien ontmoet ik zo misschien nog heel leuke mensen. En ik moet toegeven dat ik het ook wel doe om de 'vergoeding': een officiele Canada Day t-shirt en Canada Place hoed. Klinkt leuk, toch? Het duurt nog even, het is pas op 1 juli, maar ik ben er al erg benieuwd naar.

Dan een ander nieuwtje is dat ik na bijna een jaar eindelijk naar de kapper ben geweest. Voordat ik naar Canada kwam dacht ik 'ik doe het wel in Canada, is wel zo leuk', maar hier kwam het er niet van. Toen wilde ik het nog niet korter omdat ik het te koud dacht, het was nog volop winterseizoen. En daarna had ik geen geld want jeemig wat is het hier duur! $40! Naja, sinds vorige week kan ik er eigenlijk niet meer tegen dus ben ik vandaag maar heen gegaan.

Heel apart hoe ze dat hier doen. Wassen is altijd inclusief, want met droog haar wordt het nooit een mooi kapsel beweren ze hier. Maar eerst werd me gevraagd wat ik wilde. Toen ging ze in mijn droge haar knippen. Het leek een beetje alsof ze mijn haar aan het uitdunnen was, maar voor mij was het totaal nieuw. Het maakte een beter kapsel zo, werd me gezegd. Nou ja, oke dan!
Vervolgens was het knippen vrij snel gebeurd, binnen 3 kwartier was ik de deur weer uit terwijl ik thuis toch altijd wel een uur bezig ben, ongeacht naar welke kapper ik ga. En ik ben zelf ook wel erg onder de indruk van het resultaat! Ik moet het zelf nog wassen en modeleren, wie weet wat er dan gebeurd, maar nu vind ik het heel leuk!

Een parade!

Sinds ik ben verhuisd naar New Westminster, word ik elke zaterdagochtemd gewekt door jongeren die 'CARWASH!!!' roepen. Waarschijnlijk is dit een of ander schoolproject, want soms heb je ook verschillende groepen die bijvoorbeeld met gratis koffie proberen meer auto's bij zich te krijgen. In het begin was het heel apart en dacht ik dat er een of ander sport gaande was. Inmiddels is het al gewoon geworden en is het meer 'o ja, het is zaterdag'.

Gisteren was er echter geen autowasactie, maar werd ik wakker van muziek. Er was, in verband met dat Hijack festival waarover ik eerder schreef, een optocht met karren, muziekgroepen en meer. Helaas was het weer niet bepaald je van het: de hele dag heeft het geregend. Dus liepen meerdere groepen met lelijk gekleure regenjassen en paraplu's in de optocht mee. Er reden ook vele auto's met open dak mee, geen idee waarom, maar in plaats van om het dak te sluiten, staken ze gewoon een paraplu op. Ja...

Vanaf mijn slaapkamerraam had ik echter fantastisch zicht op het hele gebeuren. Perfect dus, zo kon ik het allemaal goed zijn en bleef ik droog! Inger ging echter wel naar buiten, nadat ze door de muziek werd wakker gemaakt. Hieronder een paar foto's, door Inger gemaakt.

En vanmorgen, zondagochtend dus, werd ik wakker van een bekend geluid. CARWASH!!!

Victoria Day

Vandaag, 24 mei, is het Victoria Day. Een nationale feestdag hier, in naam van koningin Victoria's verjaardag en die van de huidige koning of koningin, op dit moment dus die van koningin Elizabeth II. Bovendien wordt het gezien als het begin van de zomer.

Heel wat dus, dus ging ik ook van heel wat feestelijkheden uit. Zo'n beetje zoals koninginnedag in Nederland geviert wordt, zeg maar. Of in ieder geval vlaggen!

Helaas viel het tegen. Wat ik heb gemerkt aan deze dag, is vooral de gesloten kantoren en officiele dingen zoals de bieb, sommige winkels die ook dicht zijn maar de meesten hebben openingstijden als op een zondag. Op straat is het iets rustiger, in de winkels ook.

Officieel gezien moeten de vlaggen trouwens wel uit. Ik heb vandaag 1 Canadese vlag en 1 Amerikaanse vlag gezien. Dus die regel wordt niet echt nageleeft hier. Volgens Wikipedia houden veel steden optochten en hier in New Westminster is het Victoria Day weekend opvallend door de Hyack Anvil Battery Salute. Ik heb hier nog niks van meegekregen, maar via een andere website weet ik nu dat deze week er van alles gaande moet zijn hier. Vanaf afgelopen zaterdag tot en met aanstaande vrijdag is het Hyack Festival Week!
Dit vindt plaats in het Queens Park, waar ik vandaag nietsvermoedend naar op zoek was. Ik heb het niet gevonden, omdat ik blijkbaar niet ver genoeg door was gelopen. Maar heb ik deze feestdag enkel gemist doordat ik het park niet kon vinden, of omdat er eigenlijk weinig aandacht aan wordt besteedt?

24 mei is dus ook het onofficiele begin van de zomer. In Whistler gaat de berg wat betreft skien/snowboarden na vandaag dicht. Ook in Banff en vele andere skigebieden wordt er op deze manier met deze dag omgegaan. Zomerattracties gaan juist vanaf vandaag open.

Ik heb echter niks mee gemaakt. Geen schoten gehoord, geen opening of sluiting meegemaakt. Naja, het zondag-gevoel was vandaag sterker dan de andere zondagen hier. Maar daar blijft het ook wel bij...

En toen regende het.

Na dagen mooi weer, is het weer vandaag omgeslagen. De hele dag regent het al, en het ziet er niet naar uit dat dit gaat stoppen. Volgens de weersvoorspellingen wordt het pas na het weekend weer droog. Bovendien is het een stuk kouder, brrr.

Ik had laatst toen ik me verveelde nog wat foto's gemaakt, hieronder een aantal. Toen was het weer dus nog prachtig!

Ons huis van de buitenkant, tja, dan is het niet veel soeps.

Afgelopen zaterdag is Katharina terug naar Duitsland vertrokken. Best gek nu ze weg is, maar aan de andere kant leef je hier zo op jezelf dat het ook weer heel gewoon voelt.

Stanley Park

Op dinsdag zijn Lianne, Katharina en ik naar Stanley Park geweest. Maandag was Lianne gekomen en die blijft tot haar ouders op de 20ste komen, hier in huis logeren. Stanley Park is best heel mooi, maar ik word persoonlijk toch meer warm van het Queen Elizabeth Park. Maar goed, hier wat foto'!

Eerst gingen we op pad naar het strand, daar zou ook een Inukshuk staan.

Kunst van lachende mannetjes toen we onderweg waren naar het strand.

Strand! Overal liggen grote boomstronken waar je tegenaan en op kan liggen. Het lijkt heel raar, maar het is op zich best handig!

Inukshuk! Met special effect, mede mogelijk gemaakt door Lianne.

En toen gingen we naar het park. Ik was het meest enthousiast van de dieren daar.

Vancouver skyline, vanaf Lost Lagoon.

En ja, ik vind ze echt heel erg leuk: eekhoorntjes! Hoewel ze hier stukken groter zijn dan ze in Whistler waren, blijven ze reuze schattig. Een jonkie bleef telkens maar naar Katharina's been komen, en toen waren wij bang dat hij omhoog zou klimmen. Achteraf zou het wel een leuke foto zijn geworden...

We zagen echter ook nog een stinkdier over het paadje voor ons rennen, en die was nog veeeeel groter!

Toen begon onze zoektocht naar de totempalen. Dat viel nog niet mee. Uiteindelijk zijn we er dan wel aangekomen, maar het viel echt heel erg tegen. Victoria is wat dat betreft echt zoveel mooier. Maar goed, toch maar foto's gemaakt natuurlijk!

Toen Lianne en ik vervolgens in downtown op zoek gingen naar een fijn eettentje, kwamen we Ellen en Elin tegen! Dit zijn twee Zweedse meiden die ook tijdelijk bij ons in huis in Whistler hebben gewoont, en daarna zelf wat hebben gezocht. Echt super toevallig. Dan kan zo'n stad heel groot zijn, maar toch kom je bekenden tegen.

Nog een kunstfoto van Lianne.

Mijn op-zoek-naar-werk acties zijn tot op heden nog op niks uit gelopen. Ik blijf maar doorgaan: een dagje leuke dingen doen, een dagje werk zoeken. Ik solliciteer overal waar ik maar kom en ze mensen zoeken,

maar het blijft moeilijk. Maar ik ga dapper door, ik zal toch heus een keer iets vinden!

Queen Elizabeth Park

Het is hier prachtig lenteweer: zon, warmte, een beetje wind. Perfect dus voor een bezoekje aan het Queen Elizabeth Park in Vancouver. Dit park is, na Stanley Park, het drukbezochtste park in Vancouver. Het zit vol met prachtige bloemen en planten.

En eekhoorntjes!

Vervolgens hebben we nog maar even wat gegeten. En na het succesvolle sushi met Rachel, waar Katharina niks at omdat die al had gegeten, zijn we voor een tweede ronde sushi gegaan. Deze keer ging het voor mij wat minder. Mijn sushi viel in de saus, het bakje viel om over mijn dienblad en mij heen. En vervolgens gebeurde het allemaal nog een keer. Nee, er was toch echt iets mis met mij die dag. 's Avonds gooide ik drinken over mezelf heen dus ben ik toen maar gestopt met eten of drinken.